V SA/Wa 1182/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Siwek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. W. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia 29 lipca 2021 r. nr BDF1.4800.33.2020 w przedmiocie naruszenia dyscypliny finansów publicznych oddala skargę. Przedmiotem skargi M. W. jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych (dalej: "GKO") z dnia 29 lipca 2021 r. nr BDF1.4800.33.2020 utrzymujące w mocy orzeczenie Międzyresortowej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Ministrze Sprawiedliwości (dalej: "MKO" lub "Komisja") z dnia 23 grudnia 2019 r. nr Ds. 16/2019 w zaskarżonym zakresie, w którym uznano M.W. za odpowiedzialnego za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, określonego w art. 18c ust 1 pkt 12 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1440, z późn. zm.); dalej: "u.o.n.d.f.p." polegającego na tym, że jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych nienależycie wykonał obowiązki w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, co miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania czynności. Przedmiotowe orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym. Pismem z 21 września 2018 r. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego złożył - do Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych właściwego w sprawach rozpoznawanych przez Regionalną Komisję Orzekającą w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w B. - zawiadomienie o podejrzeniu naruszenia dyscypliny finansów publicznych przez M.W. pełniącego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu funkcję Prezydenta Miasta W. Wnioskiem o ukaranie Ds/Rz 222/2019 z 8 sierpnia 2019 r. Zastępca Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych właściwy w sprawach rozpoznawanych przez Międzyresortową Komisję Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Ministrze Sprawiedliwości zarzucił M. W. naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 13 pkt 6 lit. a u.o.n.d.f.p., polegające na tym, że: 1) w dniu 30 grudnia 2016 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie kompleksowej dokumentacji Programu Funkcjonalno-Użytkowego - założenia techniczne i funkcjonalne dla przedsięwzięcia pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W." naruszył Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni, 2) w dniu 8 marca 2017 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie pełnobranżowej dokumentacji projektowej niezbędnej do prawidłowego przygotowania, wykonania i rozliczenia inwestycji polegającej na przebudowie pasa drogowego w zakresie rozbudowy pętli/zatoki autobusowej na działce nr 7/2 KM 22 we Włocławku, w ramach zadania pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we Włocławku w ramach projektu BIT-CITY II" naruszył Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 2 dni, przez co doszło do wykorzystania środków publicznych w kwocie 35.331,83 zł związanych z realizacją ww. programów z udziałem środków unijnych, z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu, określonych przepisami o zamówieniach publicznych. Następnie wnioskiem o ukaranie z dnia 21 października 2019 r. Zastępca Rzecznika, działając na podstawie art. 130 ust. 2 u.o.n.d.f.p., zarzucił M.W., pełniącemu w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu funkcję Prezydenta Miasta W., ponadto naruszenie dyscypliny finansów publicznych kwalifikowane w art. 18c ust. 1 pkt 12 u.o.n.d.f.p., polegające na nienależytym wykonaniu, jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych, obowiązków w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, co miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania tych czynności, które to czynności polegały na tym, że: 1) w dniu 30 grudnia 2016 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie kompleksowej dokumentacji Programu Funkcjonalno-Użytkowego - założenia techniczne i funkcjonalne dla przedsięwzięcia pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W." naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni, 2) w dniu 8 marca 2017 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie pełnobranżowej dokumentacji projektowej niezbędnej do prawidłowego przygotowania, wykonania i rozliczenia inwestycji polegającej na przebudowie pasa drogowego w zakresie rozbudowy pętli/zatoki autobusowej na działce nr 7/2 KM 22 we W., w ramach zadania pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W. w ramach projektu BIT-CITY II" naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 2 dni. Za zarzucane naruszenia dyscypliny finansów publicznych Zastępca Rzecznika wniósł o wymierzenie Obwinionemu kary upomnienia. MKO orzeczeniem z dnia 23 grudnia 2019 r. sygn. akt Ds. 16/2019, uniewinniła M.W. od zarzutu naruszenie dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 13 pkt 6 lit. a u.o.n.d.f.p. Jednocześnie uznała go za odpowiedzialnego za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, określone w art. 18c ust. 1 pkt 12 u.o.n.d.f.p., polegające na tym, że jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych nienależycie wykonał obowiązki w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, co miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania czynności, które to czynności polegały na tym, że: 1) w dniu 30 grudnia 2016 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie kompleksowej dokumentacji Programu Funkcjonalno-Użytkowego - założenia techniczne i funkcjonalne dla przedsięwzięcia pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we W." naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni, 2) w dniu 8 marca 2017 r. w trakcie postępowania pn. "Opracowanie pełnobranżowej dokumentacji projektowej niezbędnej do prawidłowego przygotowania, wykonania i rozliczenia inwestycji polegającej na przebudowie pasa drogowego w zakresie rozbudowy pętli/zatoki autobusowej na działce nr 7/2 KM 22 we W., w ramach zadania pn. Rozwój zrównoważonego transportu zbiorowego poprzez poprawę efektywności energetycznej, wdrażanie technologii niskoemisyjnej we Włocławku w ramach projektu BIT-CITY II" naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 2 dni. Komisja Orzekająca I instancji wymierzyła Obwinionemu karę upomnienia oraz obciążyła obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 339,00 zł. Z powołanym rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący, który wniósł odwołanie od orzeczenia MKO, domagając się uchylenia tego orzeczenia w zakresie przypisania odpowiedzialności, wymierzenia kary i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania . W odwołaniu wniesiono o uniewinnienie od zarzucanych czynów ewentualnie odstąpienia od wymierzenia kary. Odwołujący się podkreślił, że MKO wymierzając karę upomnienia swoje rozstrzygnięcie oparła na błędnej ocenie stanu faktycznego, w szczególności nie uwzględniła faktu realizacji przez Obwinionego obowiązków w zakresie kontroli zarządczej m.in. audytu wykonywanego w kontrolowanej jednostce oraz warunków osobistych Obwinionego - w okresie sprawowania funkcji Prezydenta Miasta W. nie był karany za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Ponadto Obwiniony dodał, że stopień szkodliwości dla finansów publicznych przypisanego Mu czynu należy uznać za znikomy. Orzeczeniem z dnia 29 lipca 2021 r. o sygn. akt BDF1.4800.33.2020, GKO - na podstawie art. 147 ust. 1 pkt 1 u.o.n.d.f.p. - utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie MKO. W skardze na powyższe orzeczenie GKO Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, wyrażającą się w pominięciu przez organ argumentów przedstawianych przez Obwinionego. Zdaniem Skarżącego, Komisja wymierzając karę upomnienia rozstrzygnięcie oparła na błędnej ocenie stanu faktycznego, w szczególności nie uwzględniła faktu realizacji przez Obwinionego obowiązków w zakresie kontroli zarządczej audyt wykonywany w kontrolowanej jednostce, podjęcie działań mających na celu zapobiegania podobnym przypadkom w przyszłości, przeprowadzenie szkoleń pracowników w zakresie zamówień publicznych, podział zadań w pomiędzy Zastępców Prezydenta w formie zarządzenia i powołanie nowego Zastępcy Prezydenta zobowiązanego do prowadzenia bezpośredniego nadzoru nad przestrzeganiem przepisów zamówień publicznych, poprawę wewnętrznej komunikacji zarządczej poprzez organizowanie cyklicznych narad. W ocenie Skarżącego, przy wymierzaniu kary Komisja nie uwzględniła osiągniętego celu prewencyjnego, nieznacznej skali przekroczenia upoważnienia do zaciągania zobowiązań oraz braku uszczerbku dla budżetu jednostki sektora finansów publicznych, a także warunków osobistych Skarżącego, który nie był karany za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Ponadto, zdaniem Skarżącego, czyn stanowi znikomy stopień szkodliwości dla finansów publicznych. Nie ustalono jednoznacznie, że nieprawidłowości miały wpływ na niezastosowanie reguły uczciwej konkurencji, bo tylko w przypadku takiego ustalenia, można sformułować tezę o zaistnieniu stanu faktycznego uzasadniającego twierdzenie o wystąpieniu czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że nieprawidłowości nie powstały na skutek złej woli i zaniedbań obwinionego, ale w głównej mierze wynikały z zaufania do pracowników odpowiedzialnych bezpośrednio za przygotowanie i realizację zadania. Istnienie unormowań prawnych czy organizacyjnych nie może przesłaniać logicznego rozumowania i zdrowego rozsądku. Obwiniony nie byłby w stanie, przy ogromnym zakresie innych obowiązków, szczegółowo wnikać w każde działania realizowane w jego aparacie pomocniczym – Urzędzie Miasta. Stanowisko GKO w przedmiotowej sprawie jest obarczone, na gruncie przyjmowanej po zmianach u.o.n.d.f.p. przez orzecznictwo i doktrynę normatywnej teorii winy, błędem przesunięcia kategorialnego, pomieszaniem płaszczyzny faktycznej (umyślność, nieumyślność) z normatywną (wina). Komisje orzekające nie przedstawiły, do czego były zobowiązane, wzorca osoby kompetentnej, która wykazuje się wiedzą i doświadczeniem wymaganym dla danego stanowiska. Do przypisania sprawcy odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie wystarczy spełnienie przez niego wyłącznie podmiotowych i przedmiotowych przesłanek wskazanych w u.o.n.d.f.p., kluczową rolę odgrywa zagadnienie winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna. W ocenie Skarżącego, komisje orzekające nie przedstawiły, do czego były zobowiązane, wzorca osoby kompetentnej, która wykazuje się wiedzą i doświadczeniem wymaganym dla danego stanowiska. Do przypisania sprawcy odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie wystarczy spełnienie przez niego wyłącznie podmiotowych i przedmiotowych przesłanek wskazanych w u.o.n.d.f.p., kluczową rolę odgrywa zagadnienie winy. Skarżący wskazał, że nieprawidłowości nie powstały na skutek złej woli i zaniedbań obwinionego, ale w głównej mierze wynikały z zaufania do pracowników odpowiedzialnych bezpośrednio za przygotowanie i realizację zadania. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 18c ust. 1 pkt 12 u.o.n.d.f.p. naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niewykonanie lub nienależyte wykonanie przez kierownika jednostki sektora finansów publicznych obowiązków w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, jeżeli miało ono wpływ na dokonanie, w zakresie gospodarki finansowej lub w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego lub przygotowaniu tego postępowania albo w postępowaniu o zawarcie umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi, czynności naruszającej dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną do wykonania tej czynności. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305, z późn. zm.); dalej: "u.f.p." kierownik jednostki sektora finansów publicznych może powierzyć określone obowiązki w zakresie gospodarki finansowej pracownikom jednostki. Przyjęcie obowiązków przez te osoby powinno być potwierdzone dokumentem w formie odrębnego imiennego upoważnienia albo wskazania w regulaminie organizacyjnym tej jednostki. Powierzenie obowiązków powinno być dokonane w sposób wyraźny i potwierdzone dokumentem w formie odrębnego imiennego upoważnienia albo wskazania w regulaminie organizacyjnym jednostki (zob. L. Lipiec-Warzecha, Komentarz do art. 53 ustawy o finansach publicznych, LEX). Należy przy tym uwzględnić fakt, że dokument taki pełni także funkcję legitymacyjną w tym sensie, że wskazuje innym podmiotom konkretną osobę do podejmowania określonych działań. Należy zatem zgodzić się z poglądem GKO, że powierzenie zadań pracownikowi w trybie przepisów ustawy o finansach publicznych nie może być domniemane. Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń MKO, iż przedłożone przez Obwinionego dokumenty, tj.: Regulamin Organizacyjny Urzędu Miasta W., pełnomocnictwo udzielone Zastępcy Prezydenta ds. rozwoju i inwestycji w dniu 27 lutego 2017 r., upoważnienie udzielone Zastępcy Prezydenta ds. rozwoju i inwestycji w dniu 13 czerwca 2016 r. oraz zakres obowiązków powierzonych do realizacji Zastępcy Dyrektora Wydziału Inwestycji Urzędu Miasta W. z 30 listopada 2015 r., nie mogą stanowić potwierdzenia skutecznego i prawidłowego upoważnienia do realizacji zadań polegających na wykorzystaniu środków publicznych lub środków przekazanych ze środków publicznych, związanych z realizacją programów lub projektów finansowanych ze środków unijnych. Skarżący nie powołał się na konkretne zapisy zawarte w przywołanych dokumentach, które wskazywałyby na zakres udzielonego upoważnienia w odniesieniu do wymienionych zadań. Zasadnie GKO uznała, że w sprawie doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 18c ust. 1 pkt 12 u.o.n.d.f.p., zaś odpowiedzialność za to naruszenie ponosi kierownik jednostki - Prezydent Miasta W.. Nieuprawniony jest zarzut dowolnej i błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Skarżącego, GKO przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia pominęła okoliczności realizacji przez Obwinionego obowiązków w zakresie kontroli zarządczej (i audytu) poprzez podjęcie przez Obwinionego działań mających na celu zapobiegania podobnym przypadkom w przyszłości, przeprowadzenie szkoleń pracowników, dokonanie podziału zadań, powołanie nowego Zastępcy Prezydenta, dokonanie poprawy wewnętrznej komunikacji zarządczej poprzez organizowanie cyklicznych narad. W ocenie Sądu, podnoszone przez Skarżącego okoliczności zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności przy wymierzaniu Skarżącemu orzeczonej kary. Sąd podziela stanowisko GKO, że wskazywane przez Skarżącego w treści skargi okoliczności dotyczące przeprowadzenia audytu, podjęcia działań reorganizacyjnych w Jednostce, czy też powoływanie się na warunki osobiste, w istocie pozostają bez związku z kwestią wypełnienia przez Obwinionego znamion naruszenia dyscypliny finansów publicznych penalizowanego w treści art. 18c ust. 1 pkt 12 u.o.n.d.f.p., w tym w szczególności z kwestią zawinienia za wystąpienie zarzucanych naruszeń dyscypliny finansów publicznych. W kontrolowanej sprawie istotne jest to, że Skarżący, nie wykonywał należycie, jako kierownik jednostki sektora finansów publicznych, obowiązków w zakresie kontroli zarządczej w jednostce sektora finansów publicznych, czym w sposób bezpośredni doprowadził do podejmowania czynności przez osoby nieupoważnione i naruszenia fundamentalnej zasady dla problematyki zamówień publicznych, tj. zasady konkurencyjności. Niewykonanie przez Skarżącego obowiązków w zakresie kontroli zarządczej miało wpływ na dokonanie czynności naruszających dyscyplinę finansów publicznych przez osobę nieupoważnioną. W szczególności (co wynika wprost z przypisanego zarzutu) naruszono Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 poprzez zaniechanie zamieszczenia zapytań ofertowych na stronie internetowej, a także poprzez skrócenie w sposób nieuprawniony minimalnego terminu na składanie ofert z 7 dni do 5 dni oraz z 7 dni do 2 dni. Nietrafne jest zatem stanowisko Skarżącego, iż nie ustalono jednoznacznie, że nieprawidłowości miały wpływ na niezastosowanie reguły uczciwej konkurencji. Odnosząc się do zarzutu nieuznania przez GKO zarzucanego Obwinionemu czynu, za czyn o znikomym stopniu szkodliwości dla finansów publicznych należy, w ślad za GKO, podkreślić, że podstawową zasadą wymiaru kary za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, jest swoboda w wyborze kary adekwatnej do danego naruszenia dyscypliny finansów publicznych, jak również dokonanie oceny szkodliwości czynu będącego przedmiotem rozpoznania w kontekście finansów publicznych. Zgodnie z art. 28 ust. 1a u.o.n.d.f.p. przy ocenie stopnia szkodliwości dla finansów publicznych naruszenia dyscypliny finansów publicznych uwzględnia się wagę naruszonych obowiązków, sposób i okoliczności ich naruszenia, a także skutki naruszenia. GKO była zatem uprawniona do stwierdzenia, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła do jednoznacznego uznania, że stopień szkodliwości zarzucanego Obwinionemu czynu, z całą pewnością był wyższy niż znikomy, gdyż godził on w fundament prawidłowego zarządzania jednostką sektora finansów publicznych, jakim jest sprawne zarządzanie i skuteczne delegowanie kompetencji. Trafnie też, dokonując oceny w tym zakresie, uwzględniono również podnoszone przez Skarżącego okoliczności. GKO uwzględniła wagę naruszonych przez Skarżącego obowiązków, sposób i okoliczności popełnienia naruszenia, skutki tego naruszenia i wreszcie prewencyjne oddziaływanie ewentualnej kary. Przeprowadzona w tym zakresie analiza doprowadziła do uznania, że stopień szkodliwości zarzucanych Skarżącemu czynów z całą pewnością był wyższy niż znikomy, jednakże nie był znaczny, co z kolei, zgodnie z art. 35 u.o.n.d.f.p., warunkowało możliwość wymierzenia Skarżącemu kary upomnienia za zarzucane naruszenia. Należy ponadto zauważyć, iż GKO wprost odniosła się do wymiaru kary (i braku podstaw do zastosowania nadzwyczajnej instytucji - odstąpienia od wymierzenia kary) w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.