V SA/Wa 1185/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia nazw domen w Rejestrze domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Postanowieniem z 26 października 2018 r. tut. Sąd odrzucił skargę (...) z siedzibą w A., dalej "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Ministra Finansów z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych oraz postanowił zwrócić (...) z siedzibą w A. wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł (słownie: "dwieście" złotych). Pismem z 21 listopada 2018 r. (data nadania) pełnomocnik Spółki złożył wniosek o przywrócenie terminu wskazując w nagłówku pisma, że wnosi o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W dalszej części wniosku, w tym również w jego uzasadnieniu wskazał, że dotyczy on uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z 26 października 2018 r. i taki przedmiot wniosku został przyjęty przez Sąd mając na uwadze, że Skarżąca opłaciła skargę, a przyczyną jej odrzucenia nie był brak fiskalny. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Strony wskazał, że przewoźnik pocztowy w dniu 6 listopada 2018 r. omyłkowo wydał przesyłkę pracownikowi kancelarii, z którą pełnomocnik zakończył współpracę jeszcze przed wydaniem postanowienia. Żaden z pracowników kancelarii i nie został przez niego upoważniony do odbioru przesyłek pocztowych. Kancelaria przekazała natomiast pełnomocnikowi odpis postanowienia w dniu 15 listopada 2018 r., tj. po upływie terminu do złożenia zażalenia. W ocenie pełnomocnika powyższe pokazuje, że Skarżąca nie ponosi winy w niedokonaniu czynności w terminie o którym mowa w art. 86 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik Strony zaznaczył, że wniosek o przywrócenie terminu złożył w terminie 7 dni od ustania przyczyny jego uchybienia. Do wniosku załączył zażalenie na postanowienie z 26 października 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie ustawa wymaga, aby strona składając wniosek uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności, inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przechodząc do rozpoznania złożonego wniosku należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie bez wątpienia doszło do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienia tut. Sądu z 26 października 2018 r. o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych. Oceniając zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu, tj. brak winy po stronie Skarżącej Sąd uznał, że przesłanka ta nie została spełniona. Wskazać należy, że wywody przedstawione przez pełnomocnika reprezentującego Stronę sprowadzają się do stwierdzenia, iż Strona nie zawiniła uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej w postaci złożenia zażalenia, ponieważ korespondencja w sprawie doręczenia pełnomocnikowi odpisu postanowienia została wydana pracownikowi kancelarii z którą pełnomocnik nie współpracuje i to pomimo, że żaden z pracowników tej kancelarii nie został upoważniony do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika. W ocenie Sądu samo twierdzenie, iż Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uchybił terminowi do dokonania czynności procesowej w związku z wydaniem korespondencji kierowanej do pełnomocnika pracownikowi kancelarii, z którą pełnomocnik współpracował, ale jeszcze przed wydaniem postanowienia odrzucającego skargę zakończył współpracę, nie stanowi wystarczającej podstawy do przywrócenia terminu i nie uprawdopodabnia braku winy Strony w powstaniu uchybienia procesowego. Z akt sprawy wynika, że odpis postanowienia z 26 października 2018 r. Sąd wysłał na adres pełnomocnika wskazany w skardze. Do dnia wydania postanowienia pełnomocnik nie informował tut. Sądu o zmianie adresu do korespondencji. Do dnia wydania postanowienia do Sądu nie wpłynęło również odwołanie pełnomocnictwa, dlatego skierowanie korespondencji pełnomocnikowi na adres wskazany w skardze było prawidłowe. Ocena wskazanych okoliczności pozwala stwierdzić, że pełnomocnik Strony, którego konsekwencje działania lub zaniechania ponosi Strona nie dochował należytej staranności w wykonywania czynności procesowych w jej imieniu. Nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu ani okoliczność, że korespondencja została wydana pracownikowi kancelarii, z którą pełnomocnik nie współpracuje ani okoliczność, że żaden z pracowników tej kancelarii nie został upoważniony do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika. Podkreślić należy, że na pełnomocniku należycie dbającym o interesy podmiotu, który reprezentuje spoczywa obowiązek organizacji pracy gwarantujący wykonywanie obowiązków związanych z reprezentacją, tak aby interesy reprezentowanego podmiotu nie doznały uszczerbku. W realiach niniejszej sprawy pełnomocnik powinien przede wszystkim poinformować Sąd o zmianie siedziby kancelarii pod adresem, której wykonuje czynności radcy prawnego. Mógł również wskazać nowy adres do korespondencji albo adres do doręczeń. Czynności te nie zostały dokonane. Zauważyć należy, że pismo w sprawie zmiany adresu do korespondencji wpłynęło do Sądu dopiero 22 listopada 2018 r. Dodać należy, że pełnomocnik kończąc współpracę w kancelarią, na adres której Sąd kierował korespondencję w sprawie również powinien podjąć czynności w celu zabezpieczenia interesów Strony, w tym poprzez ustalenie, że będzie niezwłocznie informowany o wpływającej do kancelarii korespondencji adresowanej do niego albo poprzez upoważnienie określonych osób do odbioru korespondencji, czego również nie uczynił. Stwierdzić należy, że osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób jakby sama dokonywała czynności procesowych tyle, że z wykorzystaniem profesjonalnej pomocy. Bez znaczenia dla skuteczności podejmowanych czynności pozostają relacje między pełnomocnikiem a mocodawcą, przyjęty przez nich sposób komunikacji czy zakres przekazywania informacji (por. B. Dauter w "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", wydanie 1 wyd. Wydawnictwo Prawicze Lexis Nexis Sp. z o.o., Warszawa 2007 r., s. 179.). W ocenie Sądu Skarżąca wybierając profesjonalnego pełnomocnika może wymagać od niego zawodowego wypełniania obowiązków, ale ponosi też skutki jego działania lub zaniechania, w tym również w zakresie metod jego pracy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 87 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.