V SA/Wa 1187/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Barbara Wasilewska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant - Anna Michałowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu odsetek od zwracanych należności celnych I. Uchyla zaskarżoną decyzję. II. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz "I." Sp. z o.o. w W. kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego. III. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2004 r., sygn. akt V SA 510/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W., którymi to decyzjami organy celne zmieniły klasyfikację taryfową sprowadzonego przez I. sp. z o.o. towaru oraz określiły kwotę wynikającą z długu celnego. Decyzją z dnia [...] września 2004 r. wydaną na podstawie art.207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.nr 137,poz.926 z późn. zm.), art. 246§5, art.250§2 i art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 z późn. zm.) oraz art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004 r.- Przepisy wprowadzające ustawę Prawo Celne (Dz.U. nr 68, poz.623) w związku z ww. wyrokiem Dyrektor Izby Celnej w W. orzekł o zwrocie na rzecz I. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwoty 12 734,70 PLN, na którą składały się zapłacone przez stronę cło, odsetki wyrównawcze oraz koszty upomnienia. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie i zwrot kwoty 12 734,70 PLN wraz z odsetkami. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].09.2004 r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zgodnie z art.250§3 Kodeksu celnego od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W ocenie Dyrektora Izby Celnej strona przyczyniła się do niewłaściwego ustalenia należności celnych, bowiem nie przedkładała do zgłoszeń celnych dokumentów określających parametry fizykochemiczne sprowadzanych preparatów. W przedmiotowych sprawach przedmiotem importu były, jak wynika z opisu towaru w polu 31 zgłoszeń celnych "[...]", nie można zatem uznać, że towar winien być zaklasyfikowany do kodu PCN 2106 90 59 0 właściwego dla syropów cukrowych. W skardze z 7 marca 2005 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji Dyrektora Izby Celnej. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 250§3 kodeksu celnego w związku z art. 26 i 36 ustawy - przepisy wprowadzające prawo celne, przez jego niewłaściwe zastosowanie, rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 122 ordynacji podatkowej przez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że stronie nie należą się odsetki od zwracanej kwoty należności celnych, rażące naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez podjęcie rozstrzygnięcia wbrew ocenie prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku dotyczącym tej sprawy. Rozwijając zarzuty w motywach skargi skarżąca podniosła, że przyczyną uchylenia decyzji organów celnych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny był fakt zastosowania przez organ celny niewłaściwego kodu taryfy celnej w stosunku do sprowadzonego przez stronę towaru. Stwierdziła dalej, że jak jednoznacznie wynika z treści wyroku WSA niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem proceduralnych błędów organów celnych, do których strona w żaden sposób nie mogła się przyczynić. Na rozprawie dnia 22 grudnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej zmodyfikował skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Na wstępie należy wyjaśnić, że w ocenie sądu prawidłowo firma skarżącej brzmi "I. [...] sp. z o.o.", a nie jak wskazano w decyzjach oraz pismach w toku postępowania "I. sp. z o.o." . Ustalenia tego sąd dokonał na podstawie złożonego do akt sprawy przez pełnomocnika skarżącej pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego KRS nr [...], załączonego do akt sprawy odpisu z [...] spółki nr [...] oraz złożonego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej oświadczenia, zgodnie z którym złożony odpis z KRS dotyczy spółki będącej stroną postępowania, która w kontaktach handlowych posługuje się firmą "I. sp. z o.o." z siedzibą w W. oraz, że pod tym samym adresem nie funkcjonuje inna spółka mająca firmę z członem "I.". Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 250 § 3 kodeksu celnego od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi. W niniejszej sprawie organ celny w celu rozstrzygnięcia czy stronie należy się zwrot należności celnych wraz z odsetkami czy też samych należności celnych winien był wyjaśnić dwie okoliczności: 1/ czy niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organów celnych , oraz 2/ czy strona w jakikolwiek sposób przyczyniła się do powstawania tego błędu. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2004 r. syg.akt V SA 510/03 przedmiotem sporu w sprawie była klasyfikacja taryfowa towaru o nazwie "[...]". Organy celne uznały, iż do przedmiotowego towaru należy zastosować kod PCN 2106 90 98 0, natomiast w ocenie skarżącej, właściwym do zastosowania jest kod PCN 2106 90 59 0. Jak ustalił w ww. sprawie WSA klasyfikacja taryfowa towaru o nazwie "[...]" nie wynika wprost z przepisów prawa. "Produkt o nazwie "[...]" był przywożony przez skarżącą od kilku lat. W 1998 r. organy celne kilkakrotnie pobrały próbki towaru i wysłały je do zbadania przez Centralne Laboratorium Celne w S.. Mimo otrzymania wyników badań, organy celne nie zweryfikowały żadnego ze zgłoszeń celnych, których dotyczyły badania. W rozpoznawanej sprawie organ celny nie pobrał prób ze spornej partii towaru i nie poddał ich badaniom laboratoryjnym, lecz oparł się przy weryfikacji zgłoszenia celnego na wynikach badań dotyczących innej partii towaru, przeprowadzonych w roku 1998. Wyniki tych badań nie mogły być uznane za w pełni miarodajne dla dokonania klasyfikacji taryfowej spornej partii towaru, gdyż z niekwestionowanych wyjaśnień skarżącej wynika, że liczba formolowa przyjęta przez organ celny jako składnik ważny dla klasyfikacji taryfowej może fluktuować w zależności od parametrów owocu zużytego do produkcji konkretnej partii towaru. Takie postępowanie organu celnego, który znając wyniki badań laboratoryjnych towaru nie informuje o nich strony i nie wskazuje na potrzebę zmiany klasyfikacji taryfowej sprowadzanych towarów, lecz czyni to dopiero w formie uznania kolejnego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zdaniem Sądu musi być w stanie faktycznym sprawy uznane za sprzeczne z zasadą zaufania do organów celnych, wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej." Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podejmuje próbę polemiki z wydanym w sprawie prawomocnym wyrokiem WSA, stwierdzając między innymi, że "Nie można [...] uznać, iż towar ten winien być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 59 0." oraz wskazując, że strona przyczyniła się do niewłaściwego ustalenia kwoty należności celnych nie przedkładając do zgłoszenia celnego dokumentów określających parametry fizykochemiczne preparatów oraz określając przedmiotowy towar jako "[...]". Zgodnie z art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ podstawą orzekania przez organy celne w sprawie zwrotu należności celnych jest fakt uchylenia przez sąd wyżej wymienionym wyrokiem decyzji organów celnych dotyczących klasyfikacji taryfowej towaru oraz ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego, należy uznać, że postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu należności celnych jest w rozumieniu art. 153 ppsa sprawą , w której organy celne są związane oceną prawną wyrażoną w prawomocnym rozstrzygnięciu sądu w tym zakresie oraz w zakresie ustalonego przez sąd stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem (v: wyrok NSA z 7.12.1999 r. ISA 1089/99 niepubl.). Organ celny mógłby, nie kwestionując ustalonego przez sąd stanu faktycznego i oceny prawnej dowodzić przyczynienia się strony do wydania błędnych decyzji przez organy celne, ale tylko w takim zakresie w jakim jego twierdzenia nie naruszałyby ustaleń dokonanych przez sąd w uzasadnieniu wyroku, nie ma natomiast prawa polemizowania z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej nie przedstawił żadnych nie rozważanych przez sąd w uzasadnieniu argumentów, które wskazywałyby na przyczynienie się strony do błędnego ustalenia należności celnych, ograniczając się do polemiki z orzeczeniem WSA. W związku z powyższym należy uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 187§1 i art.191 ordynacji podatkowej . W wyżej przedstawionym stanie faktycznym wynikającym ze zgromadzonego materiału dowodowego -orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2004 r. sygn. akt V SA 510/03 stwierdzić należy, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. Dlatego stronie -zgodnie z art. 250§3 kodeksu celnego - przysługuje zwrot należności celnej wraz z odsetkami . Sąd nie stwierdził natomiast naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej przepisów prawa materialnego - art. 250§3 kodeksu celnego; jak wyżej zostało wywiedziono naruszająca prawo decyzja wydana została w wyniku naruszenia przepisów postępowania przez niewłaściwą i niezgodną z prawem ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego ocenę, a nie na skutek błędnej interpretacji czy niewłaściwego zastosowania przepisu art. 250 §3 kodeksu celnego. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy skutkując wadliwością rozstrzygnięć, dlatego opierając się na art. treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji. W oparciu o przepis art. 152 powołanego Prawa Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 i 205 §2 i 3 cyt. ustawy.