V SA/Wa 1191/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi H. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie licencji połowowej; oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Minister Finansów i Rozwoju Wsi wydał licencję połowową nr [...] na statek rybacki "AS." wskazując jako właściciela licencji J.H., a jako właściciela statku J.H. oraz spółkę HH. Pismem z dnia 26 sierpnia 2010 r. współwłaściciel statku rybackiego nr AS. spółka HH, z siedzibą w [...] reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego w sprawie, zwróciła się do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu pisma wskazano, iż wnioskująca Spółka nie brała udziału w prowadzonym w sprawie postępowaniu oraz że, nie doręczono tej spółce decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w sprawie wydania licencji połowowej nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie wydania licencji połowowej Nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż mimo tego, że Spółka HH. nie brała udziału w postępowaniu, to jednak ze względu na to, że w sytuacji uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. zapadłaby decyzja o treści takiej jak dotychczasowa, która jest zgodna z prawem materialnym, należało na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa stwierdzić wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Pismem z dnia 22 lutego 2011 r. HH. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Spółka HH. zwróciła się o uchylenie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie licencji połowowej nr [...] i wydanie nowej decyzji uwzględniającej w swej treści jako właściciela licencji także wnioskodawcę tj. HH. z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu pisma powołując się na treść art. 5 ustawy o rybołówstwie HH. wyjaśniła, iż licencja połowowa wydawana jest na statek w oparciu o wniosek armatora, jednakże w przedmiotowej sprawie armator jest współwłaścicielem statku. Okoliczność współwłasności statku nie wyklucza jednak prawa HH. (drugiego współwłaściciela) do wydania również na jej rzecz licencji połowowej. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono ustalony stan faktyczny sprawy oraz powołano treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Organ II instancji wskazał m.in., iż w świetle przepisów ustawy o rybołówstwie licencję połowową otrzymuje armator statku rybackiego, który staje się jej właścicielem. Wyjaśniono, iż pojęciem właściciela licencji połowowej, jako osoby wykonującej rybołówstwo, na rzecz której została wydana licencja połowowa, posługuje się rozporządzeniem Rady (WE) nr 1224/2009, które w art. 92 stanowi, że właścicielowi licencji połowowej przyznaje się odpowiednią liczbę punktów za naruszenie przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, a więc osobie na rzecz której wystawiono licencję połowową, jako osobie wykonującej rybołówstwo. W ocenie organu spółka HH. jako współwłaściciel statku powinna być zawiadomiona o toczącym się postępowaniu dotyczącym wydania przedmiotowej licencji oraz wziąć w nim udział. Zważywszy jednak na to, że HH. w momencie wydawania licencji [...] nie była armatorem kutra AS., dotychczasowa licencja połowowa Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. uznana została za zgodną z prawem materialnym. Pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. HH. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższą decyzję z dnia [...] marca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 5 i art. 12 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, oraz naruszenie przepisów prawa postępowania poprzez naruszenie art. 6, art. 7 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity – Dz.U. 200 nr 98 poz. 1071). W uzasadnieniu skargi wskazano, że właścicielami licencji połowowej nr [...] są obaj współwłaściciele statku rybackiego oznaczonego numerem AS. W ocenie Skarżącej pomimo określonego przepisami prawa formalnego obowiązku złożenia wniosku o licencję połowową przez armatora statku, de facto licencja ta wydawana jest na statek czyli na właścicieli tego statku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżona decyzję w zakresie określonym wyżej wymienionymi przepisami Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że uczestnikami postępowania na prawach strony, stosownie do art. 33 § 1 p.p.s.a., byli J.H. i W.H., ponieważ brali oni udział w postępowaniu administracyjnym, a wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego. Skarżąca HH. zarzuciła w skardze, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 5 i 12 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie ( Dz.U. Nr 62, poz.574 ze zm), przywoływanej dalej jako ustawa. Przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie było ustalenie czy właścicielem licencji połowowej jest armator statku rybackiego czy też właściciel lub współwłaściciele statku rybackiego. Skarżąca będąca współwłaścicielem statku rybackiego AS. twierdziła, że licencja stanowi własność współwłaścicieli statku, natomiast uczestnicy postępowania administracyjnego małż. W. i J.H., którzy są współwłaścicielami statku rybackiego, a J.H. dodatkowo jego armatorem twierdzili, że właścicielem licencji połowowej jest armator. Na wstępie należy wyjaśnić, że żaden przepis prawa w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie określał, wprost kto jest właścicielem licencji połowowej. Z przepisów krajowych kwestie dotyczące wydawania licencji połowowych zostały uregulowane w ww. ustawie z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie. Stosownie do art. 5 ustawy wykonywanie rybołówstwa morskiego przez armatora, o którym mowa w art. 4 ust. 1, odbywa się przy użyciu statku rybackiego wpisanego do rejestru statków rybackich, posiadającego licencję połowową, zwaną dalej "licencją", oraz specjalne zezwolenie połowowe. Armator, o którym mowa w art.4 ust.1 ustawy to armator, którego siedziba albo oddział, albo miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rybołówstwo morskie statkami rybackimi o polskiej przynależności może być wykonywane tylko przez takiego armatora. Natomiast stosownie do art. 7 ustawy z dnia 18 września 2011 r. Kodeks morski (t.jed. Dz.U.z 2009 r., Nr 217, poz.1689 ze zm.) armatorem jest ten, kto we własnym imieniu uprawia żeglugę statkiem morskim własnym lub cudzym. Zgodnie z art.12 ustawy licencję wydaje minister właściwy do spraw rybołówstwa na wniosek armatora statku rybackiego. Licencja na statek rybacki wpisany do rejestru wydawana jest na czas nieokreślony. Wniosek o wydanie licencji zawiera: 1) imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę, określenie siedziby i adres armatora statku rybackiego; 2) numer identyfikacyjny statku rybackiego; 3) oznakę rybacką. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów licencja połowowa wydawana jest na wniosek armatora, we wniosku o wydanie licencji wskazuje się dane dotyczące armatora: jego imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę, określenie siedziby i adres, wpisuje się również numer identyfikacyjny statku, nie podaje się natomiast danych dotyczących właściciela/współwłaścicieli statku. Pomimo, że przywołany przepis stanowiąc, że licencję wydaje się na wniosek armatora, nie wskazuje wprost, że licencję wydaje się armatorowi, to w ocenie Sądu fakt wydania decyzji na wniosek armatora oraz dane wpisywane we wniosku są podstawą do przyjęcia, że licencja połowowa wydawana jest armatorowi. W sposób nie budzący wątpliwości z przepisów krajowych oraz przepisów rozporządzeń Rady i Komisji WE wynika, że licencja zawsze wydawana jest na określony statek rybacki i związana jest z konkretnym statkiem, a nie z jego właścicielem. Definicja licencji połowowej została sformułowana w art. 4 pkt 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006, przywoływanego dalej jako rozporządzenie 1224/2009. Zgodnie z tym przepisem "licencja połowowa" oznacza urzędowy dokument nadający jego właścicielowi prawo, określone w przepisach krajowych, do wykorzystania danej zdolności połowowej w celu komercyjnej eksploatacji żywych zasobów wodnych. Zawiera ona minimalne wymogi dotyczące identyfikacji, cech technicznych i wyposażenia wspólnotowego statku rybackiego. Art. 6 ust. 1 rozporządzenia 1224/2009 stanowi z kolei, że Wspólnotowy statek rybacki może być wykorzystywany do komercyjnej eksploatacji żywych zasobów wodnych tylko pod warunkiem posiadania przez niego ważnej licencji połowowej. Ponieważ podmiotem, który wykonuje działalność połowową przy użyciu statku jest jego armator, należy uznać, że to on jest właścicielem licencji połowowej. Jak wyżej wskazano, w dacie wydania zaskarżonej decyzji ani przepisy krajowe ani przepisy Unii Europejskiej nie zawierały definicji "właściciela licencji połowowej". Obecnie definicja taka jest zawarta w art. 2 pkt 3 rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa i brzmi ona następująco: "właściciel licencji połowowej" oznacza osobę fizyczną lub prawną, której wydano licencję połowową, o której mowa w art. 6 rozporządzenia w sprawie kontroli. Definicja ta potwierdza przedstawione wyżej stanowisko, iż właścicielem licencji połowowej jest armator. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznanej sprawy należy stwierdzić, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo ustalił, że spółka HH. jako współwłaściciel statku rybackiego AS., nie będąc jego armatorem nie jest współwłaścicielem licencji połowowej nr [...], a zatem brak było podstaw do wydania nowej licencji uwzględniającej w swej treści spółkę HH. jako współwłaściciela licencji połowowej. Ponieważ postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było postępowaniem prowadzonym w trybie wznowieniowym, stosownie do przepisu art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Art. 146 § 2 k.p.a. stanowi, że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wznowienie postępowania było prawidłowe ponieważ spółka HH. współwłaściciel statku rybackiego bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2010 r. w sprawie wydania licencji połowowej. Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją doszło do naruszenia przepisów postępowania. Orzekający w sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnił okoliczności sprawy, przedstawiając w uzasadnieniu decyzji podstawy faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia. Nie uzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art.6 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia o projekt rozporządzenia Rady (WE) 1224/2009 , który nie stanowi źródła prawa. Po pierwsze skarżący błędnie przywołał rozporządzenie 1224/2009 jako nieobowiązujące w dacie orzekania. Rozporządzenie to obowiązuje w zasadniczej części od 22 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający odwołał się do definicji "właściciela licencji połowowej" zawartej w projekcie rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia nr 1224/2009 , która to definicja w nieco zmienionej wersji znajduje się obecnie w art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 404/2011. Treść zaskarżonej decyzji oraz jej uzasadnienie nie dają podstawy do przyjęcia, że projekt rozporządzenia stanowił podstawę prawną wydania decyzji. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych i na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.