V SA/Wa 1194/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego oddala skargę. Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi W. S. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] maja 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2017 r. Nr [...] przyznająca płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przedmiotowa decyzji zapadła w następującym stanie faktycznym: W. S. (zwany dalej: Skarżącym) złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2016, który wpłynął do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] czerwca 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wydał [...] lutego 2017 r. decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przyjmując jako powierzchnię stwierdzoną - jednolita płatność obszarowa (JPO) - 6,20 ha. W związku z powyższym przyznał: - jednolitą płatność obszarową (JPO) do zadeklarowanej powierzchni (6,21 ha), - płatność za zazielenienie do zadeklarowanej powierzchni (6,21 ha), - płatność dla redystrybucyjną do zadeklarowanej powierzchni (6,21 ha), - płatność do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych do zadeklarowanej powierzchni (0,29 ha), - płatność do krów do zadeklarowanych 7 sztuk krów, - płatność do bydła do zadeklarowanych 3 sztuk bydła. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, zarzucając jej "błąd w ustaleniach faktycznych, który poskutkował naruszeniem przepisów postępowania", polegający na uznaniu, że powierzchnia działek zadeklarowanych do jednolitej płatności wynosi 6,20 ha, podczas gdy zdaniem Skarżącego prawidłowa powierzchnia wynosi 7,04 ha. Zaskarżoną do Sądu decyzją, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor Oddziału) utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2017 r. Organ odwoławczy po przytoczeniu podstaw prawnych wydanej decyzji stwierdził, że przyznano płatności zgodnie ze zgłoszony wnioskiem i zadeklarowaną powierzchnią gruntów. Wyjaśnił, iż organ I instancji był związany zakresem żądania Skarżącego określonym we wniosku. Podkreślił również, iż przyznane kwoty płatności nie zostały w żaden sposób pomniejszone, a zatem w całości uwzględniały żądanie rolnika w tym zakresie wyrażone we wniosku z [...] czerwca 2016 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył producent rolny, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, 2. art. 15 k.p.a. poprzez brak poczynienia własnych ustaleń faktycznych a jedynie powtórzenie ustaleń zawartych w orzeczeniu organu I instancji, 3. art. 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r, o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 dalej "p.p.s.a." ). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. takim, który oznaczałby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U z 2017 r. poz. 278) płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. Natomiast w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wniosku stosuje się przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy łub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane na wniosek rolnika składany w terminie od dnia 15 marca do 15 maja. Oznacza to, że do przyznania płatności konieczne jest złożenie wniosku, określającego zakres żądania. Podkreślić należy, że organ związany jest zakresem żądania strony określonym we wniosku. Do otrzymania płatności w danym roku nie jest wystarczający sam fakt użytkowania rolniczego gruntów przez wnioskodawcę w roku, w którym składany jest wniosek lub w latach poprzednich, albo też jak ma to miejsce w przypadku płatności związanej do buraków cukrowych, spełnianie przesłanek do jej przyznania. Niezbędne jest wyrażenie i sprecyzowanie zakresu żądania zawarte w złożonym wniosku. Sąd podziela również stanowisko przytoczone przez organ, iż żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania (...) organ jest związany tym żądaniem. Treść żądania wyznacza konkretną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma podstawowe znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, ONSA 1990/2-3/47, z dnia 5 stycznia 1998 r., sygn. II SA 1396/97, niepublikowany, z dnia 5 lipca 1999 r,, sygn. akt IV SA 1632/96, niepublikowany oraz z dnia 24 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 1091/99, niepublikowany). Skarżący we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 do jednolitej płatności obszarowej zadeklarował powierzchnie działek rolnych - 6,21 ha. W toku postępowania wniosek w tym zakresie został zweryfikowany. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku przeprowadzonego postępowania wyniosła 6,20 ha. Jak wskazał organ powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zasadnie organ powołując się na art. 18 ust. 6 akapit drugi i trzeci rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), w przypadku, gdy różnica między całkowitą powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną a całkowitą powierzchnią stwierdzoną nie przekracza 0,1 ha i nie jest większa niż 20% całkowitej powierzchni zadeklarowanej kwalifikowanej wówczas powierzchnię stwierdzoną uznaje się za równą powierzchni deklarowanej kwalifikowanej, stwierdził, że powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wynosi 6,21 ha. Pokreślenia również wymaga, iż zgodnie z art. 3 ust 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie która z tego faktu wywodzi skutki prawne, a strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu są zobowiązane przedstawiać dowody i dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Skarżący w żaden sposób nie wykazał wadliwości w działaniach organu, w szczególności nie przedstawił dowodów na to, że wadliwie wskazał we wniosku powierzchnię objętą płatnościami. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił, że Skarżący spełnił wszystkie warunki otrzymania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do powierzchni, którą sam wskazał w przedmiotowym wniosku. W związku z tym Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7 i art. 15 k.p.a. To na skarżącym zgodnie z ww. przepisem ustawy o płatnościach ciążył obowiązek wskazania prawidłowej powierzchni działek, a organ nie mógł przyznać płatności do powierzchni większej niż zadeklarowana, skoro Skarżący nie wykazał, że ta powierzchna jest większa. Organy obu instancji przeanalizowały przy tym zebrany w postępowaniu materiał dowodowy. Sąd nie stwierdza także nieprawidłowości w zakresie wyliczonych kwot płatności. Jeszcze raz należy podkreślić, że organ jest zobowiązany przez przepisy prawa do rozpatrzenia wniosku o przyznanie płatności w zakresie żądania zgłoszonego przez Wnioskodawcę i określonego we wniosku. Nie przy tym wychodzić poza zakres żądania, w szczególności w sytuacji, w której nie wykazano wskazywanej przez Skarżącego wadliwości tego żądania. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.