V SA/Wa 1195/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant: st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia; oddala skargę; Przedmiotem skargi z 12 kwietnia 2013 r. wniesionej przez [...] Spółkę z o.o. w [...] (zwanej dalej skarżącą lub spółką) jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] marca 2013 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] stycznia 2013r., nr [...] w przedmiocie włączenia do akt dowodów. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Naczelnika Urzędu Celnego w [...] postanowieniem z [...] października 2012r. Nr [...] wszczął wobec skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty paliwowej za poszczególne okresy rozliczeniowe styczeń-grudzień 2011r. Następnie postanowieniem z [...] stycznia 2013r. organ I instancji włączył do akt dowody w postaci akt sprawy nr [...] dotyczące protokołu z czynności kontrolnych z [...] września 2011r. w sprawie kontroli z przeprowadzonej ewidencji wyrobów akcyzowych za okres 8 -31 maja 2011r. w składzie podatkowym skarżącej. W podstawie prawnej wyżej wymienionego postanowienia wskazano art. 216, art. 180 § 1, art. 181 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej: Ordynacja podatkowa). W pouczeniu postanowienia wskazano, że cyt. "na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie. Strona może je jedynie zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, stosownie do przepisu art. 237 Ordynacji podatkowej". Pismem z 5 lutego 2013 r. (data nadania) skarżąca zaskarżyła ww. postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie jako wadliwego i naruszającego szereg zasad postępowania podatkowego określonych w Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej w [...] zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2013r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia z 5 lutego 2013r. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę z 12 kwietnia 2013 r., uzupełnioną pismem z 13 kwietnia 2013r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 239 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 125 § 1 w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, - art. 239 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 121 § 2 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej, - art. 239 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej p.p.s.a.), będące przedmiotem sądowej kontroli postanowienie organu administracji podlega uchyleniu jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa będącego podstawą wznowienia postępowania lub innego naruszenia prawa mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając zaskarżone postanowienie według przedstawionych kryteriów Sąd nie dopatrzył się opisanych powyżej naruszeń prawa w stopniu dającym podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] stycznia 2013r. o włączeniu dowodu w postaci protokołu z czynności kontrolnych. Postanowienie z [...] stycznia 2013r. r. zostało wydane przez organ I instancji w ramach toczącego się postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z 24 października 2012r. Postanowienie zawierało pouczenie, że stosownie do art. 237 Ordynacji podatkowej na to postanowienie zażalenie nie przysługuje. Przystępując do oceny zaskarżonego postanowienia Sąd w całości podziela stanowisko Dyrektora Izby celnej w [...]. Wydane postanowienie organu I instancji znajduje umocowanie w treści art. 216 § 1 i 2 oraz art. 187 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepisy te przewidują, że w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia (§ 1) i postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej (§ 2). Art. 187 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Ponadto w myśl art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Mając powyższe na względzie organ I instancji był uprawniony i zarazem zobowiązany do przeprowadzenie dowodu z protokołu z czynności kontrolnych. Ponadto jako prawidłowe w ocenie Sądu jest również pouczenie o braku przysługiwania środków zaskarżenia na ww. postanowienie organu I instancji. Art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Przyjęta regulacja oznacza, iż na postanowienie przysługuje zażalenie tylko w przypadku gdy przepis Ordynacji podatkowej wyraźnie dopuszcza możliwość wniesienia zażalenia. W przedmiocie postanowienia dotyczącego przeprowadzenia dowodów zażalenie nie przysługuje, bowiem jest ono niezaskarżalne. Może ono, co przewiduje przepis art. 237 Ordynacji podatkowej, zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w danej instancji, ze wskazaniem zarzutów właściwych dla danego postępowania i o takim uprawnieniu skarżąca została prawidłowo poinformowana. Wobec braku środka zaskarżenia słusznie Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia powołując się przy tym na art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten poprzez art. 239 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie do postanowień (w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań). Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Brak podstawy prawnej do wniesienia zażalenia stanowi podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności takiego zażalenia. Nie znajduje tym samym Sąd podstaw dla uznania zarzutów naruszenia art. 239, art. 233 § 1 pkt 2, art. 125 § , art. 180 § 1, art. 121 § 2, art. 124 Ordynacji podatkowej. Trzeba bowiem wyjaśnić, że kwestia prawidłowości wydania postanowienia o włączeniu do akt dowodu jest problemem odrębnym od prawidłowości prowadzenia podatkowego. Poza zakresem sprawy i oceny Sądu pozostają zatem wszelkie zagadnienia dotyczące prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego skarżącej. Przedmiotowa sprawa dotyczy wyłącznie możliwości zaskarżenia wpadkowego postanowienia, a Dyrektor Izby Celnej w [...] nie dokonywał i nie mógł dokonać oceny merytorycznej sprawy, w tym zasadności włączenia do akt sprawy protokołu kontroli, a jedynie rozstrzygał o możliwości zaskarżenia postanowienia. W świetle powyższego jako bezpodstawne ocenia Sąd zarzuty naruszenia art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zarzuty wskazujące na konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Na zakończenie należy wyjaśnić, że organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu wskazał właściwą podstawę prawną i wyjaśnił jej powołanie oraz wskazał na okoliczności faktyczne, które mają znaczenie dla niniejszej sprawy. Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście nieuzasadnioną i oddalić ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.