V SA/Wa 1206/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2016 r 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 21.011 zł (dwadzieścia jeden tysięcy jedenaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "spółka") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: "Prezes Zarządu PFRON" lub "organ"), z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]; L.dz.[...] utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z [...] września 2018 r. nr [...]; L.dz.[...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: "PFRON") tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2016 r. Zaskarżona decyzja została wydane w następującym stanie faktycznym. W związku z otrzymaniem od strony deklaracji rozliczeniowej ZUS P DRA i ZUS P RCA za okres rozliczeniowy kwiecień 2016 r. (odpowiadający okresowi sprawozdawczemu – marzec 2016 r., za który strona otrzymała dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w kwocie 1.019.375,14 zł) oraz potwierdzeń płatności składek za ten okres z których wynikało, że zostały one opłacone wpłatami z 17, 18, 19, 20, 30 i 31 maja 2016 r., Fundusz pismem z 26 lutego 2018 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z pytaniem czy strona terminowo i w całości opłaciła składki za ww.okres. 19 marca 2018 r. do Funduszu wpłynęła odpowiedź udzielona przez ZUS I Oddział w [...] (pismo z 14 marca 2018 r.), z której wynika, że płatnik opłacił składki za 04/2016 w pełnej wysokości lecz po terminie, tj. wpłatami z 16, 17, 18, 19, 20, 30 i 31 maja 2016 r. oraz 31 sierpnia 2016 r. Wobec powyższego, pismem z 22 marca 2018 r. stronę wezwano do zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w kwocie 1.019.375,14 zł w terminie 3 miesięcy od otrzymania wezwania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia otrzymania środków do dnia ich zwrotu, bądź do przedstawienia dowodów przeczących powyższym ustaleniom. Dodatkowo strona została wezwana do przedstawienia wyciągów bankowych lub innych dokumentów potwierdzających datę wpływu na rachunek bankowy strony kwoty dofinansowania przekazanego przez Fundusz za okres sprawozdawczy PFRON: marzec 2016 r. Strona nie dokonała zwrotu środków w terminie wskazanym w ww. wezwaniu. W związku z powyższym, pismem 3 lipca 2018 r. zawiadomiono skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o zwrot nienależnie pobranych środków PFRON wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy PFRON: marzec 2016 r. 20 sierpnia 2018 r. do Funduszu wpłynęło pismo strony z 16 sierpnia 2018 r., w którym strona wyraziła swoje stanowisko w sprawie. Do ww. pisma strona dołączyła wyciąg bankowy dotyczący wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za okres rozliczeniowy 04/2016 oraz potwierdzenie przekazania środków na ZFRON i PFRON. Decyzją z [...] września 2018 r. Prezes Zarządu PFRON nakazał stronie zwrot nienależnie pobranych środków PFRON wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnoprawnych za okres sprawozdawczy PFRON: marzec 2016 r. w kwocie 1.019.375,14 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że z otrzymanych od strony potwierdzeń dokonania płatności na ZUS tytułem składek za okres 04/2016 wynika, że strona po terminie, tj. w dniach 30-31 maja 2016 r. dokonała wpłat na łączną kwotę 280.000 zł. Wobec powyższego, dysponując bezspornym dowodem wskazującym na nieterminowe opłacenie składek, potwierdzonym zarówno przez stronę, jak i ZUS, odstąpiono od kolejnej weryfikacji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, posiadanych przez Fundusz informacji. Prezes Zarządu PFRON uznał w konsekwencji, że nienależnie pobrane zostało przez stronę miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy marzec 2016 r. Pismem z 8 października 2018 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy będącej przedmiotem decyzji z [...] września 2018 r. W treści wniosku, nie zgadzając się z ww. decyzją Prezesa PFRON, strona wskazała, iż z pisma ZUS, ani z jakiegokolwiek innego dowodu zebranego w sprawie nie można ustalić w jakim zakresie i w odniesieniu do których pracowników objętych dofinansowaniem składki na ubezpieczenie społeczne miałyby rzekomo zostać opłacone nieterminowo. Podkreśliła, że w okresach sprawozdawczych będących przedmiotem postępowania zatrudniała kilkaset pracowników, zarówno niepełnosprawnych, wobec których wnioskowała o dofinansowanie, jak i również pełnosprawnych. Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Prezes Zarządu PFRON utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2018 r. w przedmiocie zobowiązania strony do zwrotu środków PFRON wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2016 r. Organ przetoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stwierdził, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalono, iż składki na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych i Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych za okres rozliczeniowy kwiecień 2016 r. zostały poniesione po terminie wynikającym z art. 26 a ust. 1a1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz.511 ze zm., dalej jako: "ustawa o rehabilitacji"), tj. prawie połowa obowiązkowych składek na FUS w kwocie 200.322,00 zł została opłacona w dniu 31 maja 2016 r., również niewielka kwota na FUZ w wysokości 50,00 zł została opłacona w dniu 31 maja 2016 r. W związku z powyższym organ uznał, że strona pobrała nienależne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy marzec 2016 r. w wysokości 1.019.375,14 zł. Następnie organ odniósł się do zarzutów strony wskazanych w odwołaniu uznając je za niezasadne. Pismem z 6 czerwca 2019 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] kwietnia 2019 r. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. Organowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 107 § 3 w zw. z art. 9 i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako: "k.p.a.") poprzez brak określenia, na podstawie których dowodów organ oparł swe rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w szczególności poprzez brak wyjaśnienia dlaczego odmówił wiarygodności złożonym przez stronę dowodom w postaci wyciągów bankowych wynagrodzeń dot. osób niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy PFRON marzec 2016 r. oraz potwierdzenia potwierdzenie przekazania środków na ZFRON i PFRON (dot. podatku dochodowego), z których wynikało, iż koszty płacy zostały opłacone w terminie wynikającym z przepisów uprawniających stronę do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, 2) niewyjaśnienie dlaczego istnieje rozbieżność pomiędzy dowodami przedstawionymi przez stronę a informacją ZUS stanowiącą podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 26a ust. 1a1 pkt 3) ustawy o rehabilitacji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż dokonane po terminie płatności składek ZUS korekty deklaracji ZUS P DRA i związane z powyższym dopłata z 31 sierpnia 2016 r. stanowi podstawę do ustalenia, iż miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, a tym samym dofinansowanie przyznane pracodawcy winno zostać zwrócone. 2) art. 26a ust. 1a1 pkt 3) w zw. z art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż uchybienie przez pracodawcę terminowi płatności powyżej 14 dni w odniesieniu jedynie do części kosztów płacy, skutkuje koniecznością zwrotu całości dofinansowania za okres sprawozdawczy. 3) art. 31 ust. 3 i 69 Konstytucji, tj. zasady stworzenia osobom niepełnosprawnym możliwości udziału w życiu zawodowym i społecznym oraz zasady adekwatności środka użytego do osiągnięcia zamierzonego celu (środka najmniej uciążliwego dla jednostki poprzez uznanie iż, na niewielkie, tj. 1 dniowe uchybienie terminowi do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne zgodnie 26a ust. 1a1 pkt 3) ustawy o rehabilitacji skutkuje pozbawieniem dofinansowania do wynagrodzenia osób niepełnosprawnych w pełnej wysokości za cały miesiąc, którego dotyczy opóźnienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która odbyła się 20 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej popierając skargę wskazał dodatkowo, że zdecydowana większość pracowników spółki to pracownicy niepełnosprawni, przypuszczalnie 80% ogółu pracowników, ale pewności nie ma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Prezes PFRON utrzymał w mocy decyzję zobowiązującą Stronę do zwrotu środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy PFRON: marzec 2016 r. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowią przepisy art. 26a ust. 1a1 pkt 3 oraz art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że Prezes PFRON naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Na wstępie wyjaśnić należy, że obowiązkiem organu administracji, wynikającym z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie obywateli do władz publicznych (por. wyrok NSA z 7 października 1983 r., SA/Lu 240/83, LEX nr 1688578). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 ww. ustawy. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie natomiast zrealizowana w sytuacji, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętej decyzji – jest również ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Zarówno doktryna jak i orzecznictwo sądów administracyjnych akcentuje konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania (por. np. P. Przybysz – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX 2017, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 979/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1464/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05). W wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97 (LEX nr 48234), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Prezes Zarządu PFRON w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oparł się w głównej mierze na treści pism ZUS dotyczących terminowości opłacenia przez stronę należnych składek za zatrudnionych pracowników. Organ nie odniósł się jednak w żaden sposób do kwestii akcentowanej przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a która mogła mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. braku ustalenia w jakim zakresie i w odniesieniu do których pracowników niepełnosprawnych (objętych dofinansowaniem) składki na ubezpieczenie społeczne zostały faktycznie opłacone nieterminowo. Przypomnieć w tym miejscu należy, że miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji. Stosownie do art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ww. ustawy miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, z zastrzeżeniem ust. 1a2. Na podstawie art. 26a ust. 1a2 kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Jak stanowi art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c, Prezes Zarządu Funduszu wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazać należy, że koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń). Przy wykładni przepisów krajowych, w tym powołanego art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, należy uwzględnić treść przepisów unijnych, zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Zauważyć trzeba, że art. 33 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu – wskazuje, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Ustawa o rehabilitacji posługując się pojęciem koszty płacy odnosi je zatem do kosztów płacy poniesionych w związku z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych a nie pracowników pełnosprawnych. Zdaniem Sądu nieterminowe pokrywanie przez pracodawcę miesięcznych kosztów płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji odnosi się wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie do pracowników ogółem (por. również np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1511/18, z dnia 18 października 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 2062/18). W przypadku zatem, gdy koszty płacy zatrudnionych przez skarżącą osób niepełnosprawnych zostały pokryte zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, brak podstaw do żądania zwrotu udzielonego dofinansowania. Natomiast ewentualne uchybienia w zakresie terminowości opłacenia składek ZUS z tytułu zatrudnienia osób pełnosprawnych nie mogą być oceniane w kontekście art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 18 października 2019 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że osoby niepełnosprawne stanowią ok. 80% wszystkich zatrudnionych w spółce. Zatem ok. 20% pozostałych pracowników to osoby pełnosprawne. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czego słusznie domagała się strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy uchybienie terminów opłacenia składek ZUS dotyczyło osób niepełnosprawnych. Takich ustaleń w sprawie organ nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie sądu - naruszył art. 7 i 77 w zw. z art. 11 k.p.a. Organ rozpoznając sprawę pominął w istocie wyjaśnienia skarżącej w tej kwestii i oparł się jedynie na informacjach z ZUS, w których brakowało odpowiedzi na pytanie - czy wpłaty dokonane przez stronę pokrywały obowiązkowe składki za pracowników niepełnosprawnych za przedmiotowy okres rozliczeniowy, czy obejmowały również należności z tytułu zatrudnienia pracowników pełnosprawnych. Sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do pracowników niepełnosprawnych, a nie do wszystkich zatrudnionych pracowników w sposób uniemożliwiający kontrolę ze strony Sądu. W zaskarżonej decyzji zabrakło konkretnych danych odnoszących się do niepełnosprawnych pracowników, którym wg organu skarżąca (pracodawca) nie pokryła kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanych w przepisach terminie. Organ winien uzyskać dowód wskazujący, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione z naruszeniem wymaganego terminu. Wobec powyższego, zdaniem Sądu Prezes PFRON naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również, co wskazano wyżej, przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić stan faktyczny w oparciu o całość zebranego materiału dowodowego, uwzględniając przedstawione wyżej wywody i wykładnię prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach sąd orzekł opierając się na treści art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Na łączną kwotę 21.011 zł przysługujących do zwrotu stronie kosztów postępowania sąd zaliczył 10.194 zł tytułem uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi, 10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.