V SA/Wa 1226/13

Sygn. akt V SA/Wa 1226 /13 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant specjalista - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Marszałka Województwa [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie przekazania operatu rybackiego do ponownego zaopiniowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (zwany dalej: "Ministrem") utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie zaopiniowania operatu rybackiego. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Marszałek Województwa [...] (zwany dalej: "skarżącym", "Marszałkiem") wystąpił z wnioskiem o przekazanie operatów rybackich dla obwodu rybackiego jeziora B. – nr 1 oraz obwodu rybackiego jeziora K. – nr 1 do ponownego zaopiniowania. Argumentując swój wniosek Marszałek zgłosił zastrzeżenia dotyczące braku określenia w operatach rybackich dokładnej kwoty środków finansowych, która corocznie ma być wydatkowana na zarybienia w danym obwodzie rybackim oraz szczegółowej ilości i rodzaju materiału zarybieniowego. Stwierdził przy tym, iż sposób określenia nakładów rzeczowo-finansowych na zarybienia, wskazany jako równowartość 15 % wartości odławianych ryb, nie daje w aktualnych warunkach faktycznych i prawnych możliwości ustalenia wartości zarybień przez dokonującego ocenę racjonalnej gospodarki rybackiej, co uniemożliwia jej wykonanie. Wskazał, iż w trakcie weryfikacji dokumentacji, na podstawie której uprawniony do rybactwa prowadzi gospodarkę rybacką, sprawdzający nie ma dostępu do odpowiednich dokumentów i nie jest w stanie wyliczyć 15 % wartości połowu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. o numerze [...] Minister stwierdził brak przesłanek do ponownego zaopiniowania operatu rybackiego sporządzonego dla obwodu rybackiego jeziora B. – nr 1 oraz obwodu rybackiego jeziora K. – nr 1. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na przepisach art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", w związku z art. 6b ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1471 ze zm.). W uzasadnieniu faktycznym organ wskazał, że w przedmiotowych obwodach rybackich prowadzona jest racjonalna gospodarka rybacka w oparciu o zapisy umowy dzierżawy nr [...] , zawartej w dniu [...] grudnia 1995 r. wraz aneksem z dnia [...] marca 1998 r., a także aktualne operaty rybackie, pozytywnie zaopiniowane w dniu 10 kwietnia 2009 r. przez Instytut Rybactwa Śródlądowego im. S. S. w O. (zwany dalej: "IRS"). W dokumentach tych określono wysokość kwoty środków finansowych, która corocznie ma być wydatkowana na zarybienia – jako równowartość 15 % odławianych ryb w ilościach, asortymentach i gatunkach uzgadnianych każdorazowo z wydzierżawiającym (obecnie jest nim Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S.). Następnie Minister zauważył, iż wielkość deklarowanych w operatach rybackich zarybień jest oparta o zapisy umowy dzierżawy, co jest wskazane ze względu na potrzebę spójności z operatem rybackim. Zastosowanie odmiennych sposobów ustalania wartości zarybień jest możliwe, niemniej wiązałoby się z zagrożeniem niewywiązania się przez uprawnionego do rybactwa albo z umowy albo z operatu rybackiego. W sytuacji, gdy zmianie ulegają ceny ryb handlowych jak i materiału zarybieniowego, w zasadzie niemożliwe jest właściwe określenie stałej wysokości nakładów finansowych przeznaczonych na zarybienia w oparciu o przyjętą w umowie zasadę, tj. 15 % wartości połowów. Organ zwrócił przy tym uwagę, iż jednorazowo ustalone stawki musiałyby obowiązywać przez cały 10 letni okres ważności operatu rybackiego. Odnosząc się do stanowiska Marszałka organ wskazał, iż w jego ocenie kontrola prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej w danym obwodzie rybackim jest możliwa, mimo tego, że ani operat, ani opinia do operatu nie zawierają szczegółowych informacji na temat wielkości dawek materiału zarybieniowego poszczególnych gatunków ryb oraz ich cen. Zauważył przy tym, iż dokumentacja gospodarki rybackiej, w skład której wchodzi Księga gospodarcza, zawiera ewidencję połowu ryb i raków oraz ewidencję amatorskiego połowu ryb, co powinno stanowić podstawę wyliczenia wielkości zarybień. Minister powołał się również na zapis § 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 r. w sprawie oceny wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej (Dz. U. 2003 r., Nr 180, poz. 1765 ze zm.), który – jego zdaniem – daje podstawę do żądania wszelkich dokumentów niezbędnych do sprawdzenia działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką, w tym takich jak dokumentacja weterynaryjna czy księgowa. W konkluzji organ stwierdził, iż uzależnienie wielkości nakładów finansowych na zarybienia od wartości odławianych ryb może utrudniać przeprowadzenie oceny, niemniej nie powinno jej uniemożliwiać. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek wniosku Marszałka z dnia [...] grudnia 2012 r., Minister wydał w dniu [...] lutego 2013 r. decyzję o numerze [...] , którą utrzymał w mocy decyzję własną z [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w kwestionowanych operatach rybackich i opiniach do nich, zawarto informacje dotyczące rodzaju materiału zarybieniowego, na który uprawniony do rybactwa przeznaczy kwotę stanowiącą równowartość 15% wartości odłowionych ryb. Przedmiotowe operaty rybackie zostały pozytywnie zaopiniowane przez IRS, jako jednostkę uprawnioną zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie operatu rybackiego (Dz. U. Nr 44, poz. 414). Opinie te, zostały następnie podtrzymane przez IRS pismem z dnia 23 lipca 2012 r., w którym udzielono wyjaśnień odnośnie sposobu wyliczenia wartości zarybień zgodnie z operatem rybackim. Przedmiotowe opinie nie są wadliwe, nierzetelne lub obciążone błędem, który uniemożliwia dokonanie oceny prowadzonej gospodarki rybackiej, zatem nie zachodzi potrzeba wnioskowania o ponowne zaopiniowanie operatów rybackich. Następnie Minister podkreślił, iż dokumentacja prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym operaty rybackie, dokumentacja gospodarki rybackiej, dokumenty finansowe, czy też weterynaryjne, umożliwia dokonanie sprawdzenia, a następnie oceny prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej przez uprawnionego do rybactwa. Zamieszczone w operatach rybackich informacje, stanowiące podstawę przeprowadzenia takiej oceny, są natomiast zgodne z wymogami zawartymi w § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie operatu rybackiego. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ zauważył, iż wydzierżawiający powinien znać coroczne wielkości zarybień (ilość, asortyment i gatunek), bowiem obowiązek powiadomienia o planowanym miejscu i terminie zarybienia wynika z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 r. w sprawie dokumentacji prowadzonej przez uprawnionego do rybactwa (Dz. U. Nr 180, poz. 1766). Ewentualny brak wykonywania takich czynności świadczyłby o niewłaściwym wypełnianiu przez uprawnionego do rybactwa obowiązku dokumentowania działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką w zakresie sporządzania protokołów zarybień. Minister wyjaśnił także, jak należy interpretować § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie operatu rybackiego (Dz. U. Nr 44, poz. 414), zwanym dalej: "rozporządzeniem w sprawie operatu". W tym zakresie wskazał, iż w celu opracowania właściwych założeń dla dalszego prowadzenia gospodarki rybackiej, użytkownik rybacki sporządzając nowy operat został zobowiązany do uwzględnienia informacji zawartych we wcześniejszym operacie rybackim. Jego zdaniem, nie jest to przepis wskazujący na sposób, czy też szczegółowość prezentowania w operacie rybackim nakładów rzeczowo-finansowych przewidzianych na zarybienia. Ponadto, na jego podstawie nie można wymagać podawania w nowym operacie w ten sam sposób założeń dotyczących ochrony i połowów czy takich samych nakładów rzeczowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marszałek wystąpił o uchylenie decyzji Ministra z dnia [...] lutego 2013 r. w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1) § 5 ust. 1 pkt 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie operatu rybackiego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podanie w założeniach operatu, dotyczących ochrony i połowów ryb i raków, kwoty zarybienia jako 15% wartości odłowionych ryb, można uznać za "podanie wartości nakładów rzeczowo-finansowych ze wskazaniem, kwoty środków finansowych oraz rodzaju materiału zarybieniowego, na który uprawniony do rybactwa przeznaczy te środki"; 2) art. 6 ust. 2a oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 grudnia 2012 r. w sprawie oceny wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 103), poprzez przyjęcie, że na podstawie tak określonej wartości nakładów, jest możliwe dokonanie oceny racjonalnej gospodarki rybackiej, w szczególności, ustalenie przez Marszałka zgodności kwoty faktycznie poniesionych, z kosztami przewidywanymi przez operat rybacki; 3) art. 6b ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym poprzez odmowę nakazania uprawnionemu do rybactwa skierowania operatów rybackich do ponownego zaopiniowania, podczas gdy zarówno operaty, jak i sporządzone do nich opinie, są wadliwe – sprzeczne z prawem oraz obciążone wykazanymi w punktach 1 i 2 błędami, które uniemożliwiają dokonanie oceny prowadzenia gospodarki rybackiej w obwodzie rybackim. W ocenie skarżącego, z brzmienia § 5 ust. 1 pkt 5 lit. b) rozporządzenia w sprawie operatu rybackiego wynika, że podanie wartości nakładów rzeczowo-finansowych z podaniem kwoty środków finansowych powinno nastąpić poprzez podanie konkretnej wielkości w pieniądzu, a nie jako pochodna wartości, która w dodatku nie jest możliwa do ustalenia przez podmiot uprawniony. Zdaniem skarżącego, organ błędnie przyjął, że Marszałek może ustalić tę kwotę na podstawie dokumentów finansowych przedsiębiorcy. Z przepisów, na których oparto rozstrzygnięcie, nie wynika natomiast uprawnienie dla Marszałka do żądania od przedsiębiorcy dokumentów potwierdzających ilość faktycznie wpuszczonego narybku, a zatem sporny zapis w operacie, czyni niemożliwym weryfikację wywiązania się przez przedsiębiorcę z nałożonych na niego obowiązków. W tym zakresie wskazano, iż podczas przeprowadzania oceny wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej, skarżący nie ma wglądu do dokumentów przedstawiających ekonomiczne wyniki działalności użytkownika rybackiego, takich jak faktury sprzedaży ryb, czy też formularze RRW - 23. Brak jest zatem podstaw do obliczenia wartości odłowionych ryb, a co się z tym wiąże, nie ma możliwości wyliczenia 15% przychodów z odłowionych ryb, stanowiących nakłady przewidziane na zarybianie. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie kontrolowana była decyzja Ministra z dnia [...] lutego 2013 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r., stwierdzającą brak przesłanek do ponownego zaopiniowania operatów rybackich sporządzonych dla obwodów rybackich jeziora B. oraz jeziora K. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji toczyło się z wniosku Marszałka, który we wspomnianym wniosku podniósł wady opinii do ww. operatów rybackich, a tym samym podniósł wątpliwości co do prawidłowości samych operatów rybackich. Operaty rybackie zostały sporządzone w 2009 r.( bez wskazania daty dziennej i miesięcznej), a w dniu 10 kwietnia 2009 r. zostały pozytywnie zaopiniowane przez mgr. inż. M.M. w odniesieniu do jeziora B. i dr. hab. A. W. w odniesieniu do jeziora K. , pracowników IRS. W tym miejscu, w ramach uwag ogólnych, wskazać należy, że zainicjonowane postępowanie administracyjne należy do trybu szczególnego, uregulowanego art. 6 b i art. 6 c ustawy o rybactwie śródlądowym. Wymieniona ustawa przewiduje w art. 6 a obowiązek sporządzenia, przez uprawnionego do rybactwa, operatu rybackiego określającego zasady prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej w obwodzie rybackim. Operat sporządza się raz na 10 lat w formie opisowej i graficznej. Część opisowa powinna zawierać w szczególności dane dotyczące uprawnionego do rybactwa, dane i informacje dotyczące obwodu rybackiego, zasady prowadzenia gospodarki rybackiej opracowane z uwzględnieniem zróżnicowania obwodu rybackiego na zasadniczy i uzupełniający obwód rybacki. W świetle art. 6 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym, racjonalna gospodarka rybacka polega na wykorzystaniu produkcyjnych możliwości wód zgodnie z operatem rybackim w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa. Natomiast oceny wypełnienia obowiązku racjonalnej gospodarki rybackiej w danym obwodzie rybackim dokonuje marszałek województwa. Dokonuje tego na podstawie operatu rybackiego, dokumentacji gospodarki rybackiej oraz programu ochrony i odbudowy zasobów ryb, co najmniej raz na 5 lat (art. 6 ust.2 a ustawy o rybactwie śródlądowym). Sam operat rybacki lub jego zmiany wymagają uzyskania, po jego sporządzeniu, pozytywnej opinii uprawnionej jednostki. W przedmiotowej sprawie były to opinie IRS. Wskazać również należy, że uprawniony do rybactwa może – w myśl art. 6a ust.4 ustawy o rybactwie śródlądowym – dokonać zmian w operacie rybackim przed upływem 10 lat, jeżeli organ administracji publicznej (tj. organ wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego), z którym uprawniony do rybactwa zawarł umowę, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 2, wyraził, przez zmianę tej umowy, zgodę na dostosowanie zasad prowadzenia gospodarki rybackiej do: 1) strategii, polityki, planów lub programów w dziedzinie rybactwa śródlądowego, w tym programu ochrony i odbudowy zasobów ryb, opracowanych przez organy administracji publicznej, 2) nowych okoliczności, niewynikających z przyczyn leżących po stronie uprawnionego do rybactwa, których nie mógł on przewidzieć przed złożeniem operatu rybackiego do zaopiniowania, w szczególności klęsk żywiołowych, zmiany przebiegu granic obwodu rybackiego lub realizacji inwestycji znacząco oddziałującej na środowisko wodne w obwodzie rybackim, 3) warunków korzystania z wód regionu wodnego lub zlewni, o których mowa w przepisach ustawy – Prawo wodne. Jednocześnie ustawodawca zastrzegł, że w przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących celowości dokonania zmiany w operacie rybackim, organ administracji publicznej, przed wydaniem zgody, zwraca się o zajęcie stanowiska, odpowiednio, do organu administracji publicznej, który opracował projekt programu, planu, polityki lub strategii albo właściwego marszałka województwa, w przypadku zaistnienia nowych okoliczności, niewynikających z przyczyn leżących po stronie uprawnionego do rybactwa. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy opinia do operatu rybackiego jest wadliwa, nierzetelna lub obciążona błędem, który uniemożliwia dokonanie oceny prowadzenia gospodarki rybackiej w obwodzie rybackim, na wniosek marszałka województwa, minister właściwy do spraw rybołówstwa może, w drodze decyzji administracyjnej, nakazać uprawnionemu do rybactwa przekazanie operatu rybackiego do ponownego zaopiniowania, określając termin tego zaopiniowania (art. 6 b ust.1). Podnieść również należy, że sposób sporządzenia operatu rybackiego, szczegółowe wymagania, jakim powinien on odpowiadać, jednostki uprawnione do jego opiniowania oraz sposoby opiniowania operatu rybackiego zostały uregulowane rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie operatu rybackiego, wydanym w oparciu o delegację ustawową z art. 6 a ust. 6 ustawy o rybactwie śródlądowym. Wymienione rozporządzenie wykonawcze w § 5 w ust.1 pkt.5, w wersji obowiązującej na datę opiniowania operatów oraz na datę wydania zaskarżonej decyzji, wskazywało, że w części opisowej operatu, w założeniach dotyczących ochrony i połowów ryb i raków podaje się nakłady rzeczowo-finansowe przewidziane na zarybienia, ze wskazaniem sposobu i warunków odtworzenia eksploatowanych zasobów raków oraz ryb z gatunków wędrownych lub zagrożonych pogarszającymi się warunkami rozrodu naturalnego w wodach obwodu rybackiego, w których podaje się: a). ilość i rodzaj materiału zarybieniowego lub b). kwotę środków finansowych oraz rodzaj materiału zarybieniowego, na który uprawniony do rybactwa przeznaczy te środki. Tak wówczas sformułowana, w § 5 ust.1 pkt.5 b tego rozporządzenia, przesłanka odnosząca się do kwoty środków finansowych przewidzianych na zarybienie, została uznana przez skarżącego Marszałka, jako potrzeba wyrażenia w operacie rybackim dosłownej kwoty pieniężnej, a nie wskazania wartości, która umożliwia każdorazowe jej wyliczenie w wielkościach jednostek pieniężnych. Przedstawiona przez Marszalka wykładnia tegoż przepisu jest wykładnią zawężającą i nie jest podzielana przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Słusznie organ orzekający uznał, że wielkość środków finansowych przeznaczonych na zarybianie może być wskazana w operacie rybackim w wartościach względnych. Przede wszystkim pamiętać należy, że operat rybacki jest aktem planistycznym opracowanym na okres 10 lat prowadzenia gospodarki rybackiej. Zatem jego zapisy muszą uwzględniać zmieniającą się rzeczywistość. Zwłaszcza, że przewidziana prawem możliwość jego zmiany (art. 6 ust.4 ustawy o rybactwie śródlądowym), obwarowana jest koniecznością spełnienia szeregu ww. warunków, a także wiąże się z kosztami jego sporządzenia i zaopiniowania, które to koszty obciążają uprawnionego do rybactwa (art. 6a ust.1,5, 5a i 5b ustawy o rybactwie śródlądowym). Ponadto przy wykładni powyższego przepisu nie może uchodzić uwadze okoliczność, iż w delegacji ustawowej dotyczącej wydania rozporządzenia określającego sposób sporządzenia operatu rybackiego, ustawodawca wskazywał, że Minister ma uwzględnić potrzebę opracowania planu gospodarki rybackiej obejmującego w szczególności "informację" o nakładach rzeczowo finansowych, zasadach i warunkach odtworzenia zasobów ryb z gatunków wędrownych lub zagrożonych pogarszającymi się warunkami rozrodu naturalnego w wodach obwodu rybackiego (art. 6a ust.7 ustawy o rybactwie śródlądowym). Zatem ta informacja odnosząca się do planu racjonalnej gospodarki rybackiej, mającej na celu zachowanie zasobów ryb w biologicznej równowadze (art. 6 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym), powinna ten cel odzwierciedlać w sposób racjonalny. Użycie sformułowania, że w operacie rybackim, w założeniach dotyczących ochrony i połowów ryb i raków podaje się kwotę środków finansowych oraz rodzaj materiału zarybieniowego, na który uprawniony do rybactwa przeznaczy te środki, nie oznacza, iż wykluczony jest zapis jaki znalazł się w operatach rybackich sporządzonych i pozytywnie zaopiniowanych w przedmiotowej sprawie. Zapis ten przewiduje coroczne zarybienie jeziora materiałem zarybieniowym o równowartości 15 % wartości odławianych ryb. Zatem odnosi się do wartości finansowej, wartości względnej, corocznie wyliczanej w oparciu o jasno sprecyzowane kryterium dotyczące wartości odłowionych ryb. Wbrew zarzutom skarżącego, w dacie sporządzenia i zaopiniowania przedmiotowych operatów rybackich ustawodawca przewidywał możliwość żądania przez Marszałka oceniającego racjonalność gospodarki rybackiej u kontrolowanego uprawnionego do rybactwa, nie tylko dokumentów związanych z prowadzoną gospodarką rybacką (wg. treści rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 r. w sprawie dokumentacji prowadzonej przez uprawnionego do rybactwa) ale także "innych dokumentów", czyli również dokumentów księgowych świadczących o wartościach ekonomicznych odłowionych ryb, co wynika z treści § 4 ust. 2 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 r. w sprawie oceny wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej, obowiązującego do dnia 27 listopada 2012 r. Zwłaszcza, że przepis art. 4 ust. 2 ustawy o rybactwie, w wersji obowiązującej na datę sporządzenia i zaopiniowania operatów rybackich, zobowiązywał uprawnionego do rybactwa do udokumentowania działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką. Natomiast obecnie obowiązujący przepis art. 4a ust.1 pkt.1 i 2 ustawy o rybactwie (w wersji obowiązującej od dnia 27 listopada 2010 r.) nakazuje dokumentować działania związane z prowadzoną gospodarką rybacką w sposób rzetelny, systematyczny i zgodny ze stanem faktycznym oraz udostępniać dane dotyczące prowadzonej przez siebie działalności m.in. podmiotom w celu dokonania kontroli przestrzegania przepisów o rybactwie śródlądowym. Z wymienionego przepisu wynika, że chodzi o dokumentację w szerokim tego słowa znaczeniu, a nie tylko o dokumentację prowadzoną w oparciu o archiwalne rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 r. w sprawie dokumentacji prowadzonej przez uprawnionego do rybactwa, czy aktualne rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 lutego 2013r. w sprawie sposobu prowadzenia dokumentacji gospodarki rybackiej (Dz. U. z 2013 r., poz.326). Słusznie zatem organ uznał, że przepisy obowiązujące na datę sporządzenia i zaopiniowania operatów rybackich, a także na datę orzekania przez organy, pozwalały skarżącemu na zażądanie, w toku prowadzonej oceny, dokumentów księgowych od uprawnionego do rybactwa, celem sprawdzenia wartości dokonanych połowów w roku poprzedzającym zarybienie i ustalenie czy została zachowana 15 % wartość przewidziana w operatach rybackich. Podkreślić należy, że aktualne przepisy, obowiązujące w wersji od dnia 15 grudnia 2013 r., rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie operatu rybackiego – w § 5 ust.1 pkt. 8 – przewidują jedynie nakłady rzeczowe przewidziane na zarybienia. Powyższe powinno też dodatkowo wskazywać kierunek interpretacji przepisu § 5 ust. 1 pkt. 5 b wymienionego rozporządzenia w wersji obowiązującej dla sporządzenia i zaopiniowania przedmiotowych operatów rybackich oraz na datę orzekania organu. Dodatkowo też należy wskazać, że obecnie obowiązujące – od dnia 6 lutego 2013 r. (a więc obowiązujące na datę wydania zaskarżonej decyzji) – przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 grudnia 2012 r. w sprawie oceny wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 103), przewidują również możliwość zażądania przez Marszałka na użytek prowadzonej oceny gospodarki rybackiej, dokumentów innych niż tylko te związane z gospodarką rybacką, według rozporządzenia wykonawczego z dnia 19 lutego 2013 r. Wynika to z treści § 3 ust. 2. pkt. 6 wymienionego rozporządzenia z dnia 24 grudnia 2012 r., według którego uprawniony do rybactwa ma dostarczyć "dokumentację dotyczącą działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką", a więc nie tylko dokumentację gospodarki rybackiej, według nomenklatury użytej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie sposobu prowadzenia dokumentacji gospodarki rybackiej. Wynika to także pośrednio z treści § 6 ust.1 wymienionego rozporządzenia z dnia 24 grudnia 2012 r., gdzie do protokołu sprawdzenia dołącza się inne dokumenty mające potwierdzać nieracjonalne prowadzenie gospodarki rybackiej. Oczywistym jest, że aby dołączyć do protokołu sprawdzenia takie dokumenty należało je wcześniej zażądać i ocenić. Reasumując, zarzut skarżącego dotyczący nieprawidłowej wykładni § 5 ust. 1 pkt.5 lit. b rozporządzenia w sprawie operatu, nie znajduje uzasadnienia. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 6 ust. 2a ustawy o rybactwie śródlądowym. Marszałek ma możliwość – w świetle przedstawionych wyżej uwag – ustalić i ocenić w oparciu m. in o przedmiotowe operaty rybackie, czy Gospodarstwo Rybackie M. Sp. z o.o. dokonuje zarybienia w wielkościach zaplanowanych w tych operatach rybackich. Podkreślić należy, że skarżący ma prawną możliwość zażądania dokumentacji księgowej odzwierciedlającej wielkość dokonanych połowów i ich sprzedaży, co daje podstawę do ustalenia kwoty środków finansowych potrzebnych do zarybienia. Natomiast zapisy zawarte w operatach rybackich odnoszące się do preferowanego materiału zarybieniowego, do potrzeby uzgadniania z wydzierżawiającym asortymentu, gatunków materiału zarybieniowego, a także zapisy zawarte w tych operatach, odpowiednio na karcie 28 dla jeziora B. i na karcie 24 dla jeziora K., co do deklarowanego corocznego zarybienia gatunkami zagrożonymi, są na tyle czytelne, że dają podstawę do dokonania oceny wypełnienia przez uprawnionego do rybactwa obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej. Pozytywne zaopiniowanie przez IRS przedmiotowych operatów rybackich nie budzi wątpliwości Sądu. Nie ma podstaw do twierdzenia, że opinie zawierają wady, o których mowa w art. 6 b ustawy o rybactwie śródlądowym. Sąd podziela i uznaje za prawidłowe wszystkie ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Z tych względów skarga została oddalona w oparciu o art. 151 p.p.s.a.