V SA/Wa 1229/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny; postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 27 kwietnia 2012 r. (data nadania) M. B. wniósł do Sądu skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2012 r. Wraz ze skargą skarżący nadesłał wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając tenże wniosek skarżący podniósł, że uchybienie terminu było spowodowane nieporozumieniem językowym pomiędzy nim, a prawnikiem, który miał mu pomóc w sporządzeniu skargi. Skarżący wyjaśnił bowiem, że tuż po otrzymaniu negatywnej decyzji Rady do Spraw Uchodźców zwrócił się do prawnika o wyjaśnienie kwestii proceduralnych oraz o przetłumaczenie treści skargi na język rosyjski. Prawnik zapytał skarżącego, kiedy otrzymał decyzję odmawiającą udzielenia ochrony przed prześladowaniem, co skarżący zrozumiał jako pytanie o dzień doręczenia decyzji organu I instancji i tę właśnie datę podał. Ze względu na to nieporozumienie termin w jakim istniała możliwość wniesienia skargi do sądu został nieprawidłowo określony. Okoliczność ta wyszła na jaw podczas rozmowy skarżącego z ww. prawnikiem. Rozmowa ta odbyła się na dwa dni przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj. dnia 25 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ww. ustawy to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Z uwagi na fakt, że trzy ostanie przesłanki uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu zostały spełnione, należy rozważyć, czy skarżącemu można zarzucić zawinienie w uchybieniu terminu (pierwsza z wymienionych przesłanek). Zgodnie z utrwalonymi w tej kwestii poglądami doktryny i judykatury, uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć zatem charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona więc musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Katalog przyczyn niezawinionych przez stronę, dających podstawę do przywrócenia terminu jest otwarty, nie mniej jednak - w okolicznościach konkretnej sprawy należy badać przyczynę uchybienia w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. W ocenie Sądu, okoliczności powołane przez skarżącego, jako usprawiedliwiające opóźnienie we wniesieniu skargi, nie zasługują na uwzględnienie. Wstępnie należy bowiem zauważyć, że pouczenie o terminie na wniesienie skargi zawarte w zaskarżonej decyzji zostało sporządzone nie tylko w języku polskim, lecz również w języku rosyjskim, zrozumiałym przez skarżącego. Skarżący miał zatem świadomość kiedy upływa termin na wniesienie skargi. Co jednak wymaga szczególnego podkreślenia skarżący powołując się na nieporozumienie językowe zaistniałe pomiędzy nim, a prawnikiem, o którego pomoc się zwrócił, wskazuje, że błędnie podał datę doręczenia zaskarżonej decyzji, od której należało liczyć termin na wniesienie skargi. Skarżący wskazał bowiem faktycznie datę doręczenia mu decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, a więc decyzji organu I instancji. Tym sposobem termin na wniesienie skargi został przez ww. prawnika obliczony nieprawidłowo. W ocenie Sądu powyższa argumentacja jest z oczywistych przyczyn nielogiczna i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzja organu I instancji – Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców została skarżącemu doręczona w dniu 24 stycznia 2012 r., a zatem znacznie wcześniej niż utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji – Rady do Spraw Uchodźców. W związku z tym wysoce nieprawdopodobne jest wyznaczenie przez prawnika, do którego udał się skarżący daty odebrania sporządzonej skargi w kwietniu 2012 r. Dodać także należy, iż skarżący wykazując się dbałością o własne interesy, udając się do prawnika powinien mieć przy sobie oryginały lub kopie rozstrzygnięć wydanych w swojej sprawie, co najpewniej pozwoliłoby na właściwe obliczenie terminu do złożenia skargi. W tym stanie sprawy uznając, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia