V SA/Wa 1231/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... czerwca 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowa udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenie, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2008 r., A. K., obywatel [...], narodowości [...], zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie mu statusu uchodźcy, uzasadniając to obawą przed karą za uchylanie się od obowiązku służby wojskowej i członkostwo w [...]. Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z [...] stycznia 2009 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił rozpatrzyć wniosek A.K. jako oczywiście bezzasadny, odmówić wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdził, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wnioskodawca nie podał żadnych okoliczności, które mogłyby rodzić obawy przed prześladowaniami z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Rada do Spraw Uchodźców działając na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i art. 89p ust 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że wnioskodawca nie wykazał, aby w jego indywidualnym przypadku istniało realne zagrożenie prześladowaniem z powodów wskazanych w ustawie. W tym kontekście zwrócono uwagę, iż w toku postępowania administracyjnego wnioskodawca oświadczył, że opuścił kraj pochodzenia ze względu na obawy prześladowań z powodu członkostwa w [...] oraz zagrożenie powołaniem do odbycia obowiązkowej służby wojskowej. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że wnioskodawca jest mało wiarygodny i nie wykazał rzetelnie w trakcie postępowania uzasadnionych obaw przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Organ zwrócił uwagę na występujące w zeznaniach wnioskodawcy zasadnicze sprzeczności w części dotyczącej jego związków z [...]. Tym samym, w ocenie Rady do Spraw Uchodźców, ustalony stan faktyczny sprawy uzasadnia, zdaniem organu, odmowę A. K. statusu uchodźcy. Niewykazanie natomiast zagrożenia związanego z powrotem cudzoziemca do kraju pochodzenia uzasadnia odmowę udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Konstatując Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że postępowanie w sprawie cudzoziemca prowadzone było właściwie w oparciu o dostępne możliwości ustalenia stanu faktycznego i odpowiednio zastosowane przepisy zarówno prawa materialnego jak też postępowania administracyjnego. W skardze z [...] lipca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. K. wniósł o uchylenie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2009r. zarzucając naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty identyczne jak w odwołaniu. Ponadto skarżący zarzucił organowi pominięcie kwestii osobistej Strony, tj. oczekiwania na zawarcie związku małżeńskiego z obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej, przeciągające się ze względu na oczekiwanie na uzyskanie wyroku rozwodowego przez przyszłą małżonkę Wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 7 września 2009 r. skarżący podkreślił m.in., że sześcioletni konkubinat – udokumentowany aktem małżeństwa religijnego A. K. z obywatelką RP K. R. powoduje, że wydalenie cudzoziemca do kraju pochodzenia będzie stanowiło pogwałcenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jak również art. 97 ust. 1 pkt 1 a) ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951r. uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Sąd zwraca uwagę, iż z oświadczeń Wnioskodawcy wynika, że opuścił kraj pochodzenia ze względu na obawy prześladowań z powodu członkostwa w [...] oraz zagrożenie powołaniem do odbycia obowiązkowej służby wojskowej. Skarżący oświadczył także, że nigdy nie był zatrzymywany, aresztowany, poddawany przemocy fizycznej lub skazany wyrokiem sądu. Nie brał żadnego udziału w działaniach zbrojnych i nie należał do żadnych organizacji politycznych, religijnych, kulturalnych, społecznych lub etnicznych. Należy podkreślić, że w zeznaniach wnioskodawcy występują zasadnicze sprzeczności w części dotyczącej jego związków z [...]. We wniosku skarżący podał, że był w bliskich kontaktach z tą organizacją, ale równocześnie jednoznacznie stwierdził, że nie należał do żadnej organizacji politycznej, religijnej, kulturalnej, społecznej lub etnicznej. Następnie w trakcie przesłuchania zeznał, że był członkiem [...] i z tego powodu był poszukiwany przez policję. Podkreślenia wymaga również fakt, że we wniosku jak również podczas przesłuchania wnioskodawca oświadczył, że nigdy nie był zatrzymywany, aresztowany, poddawany przemocy fizycznej lub skazany wyrokiem sądu. A więc nie był represjonowany przez władze miejscowe z tytułu związków lub członkostwa w wymienionej organizacji. Istotnym jest również fakt, iż wnioskodawca powołał się na okoliczności, które rzekomo miały miejsce w 1988 roku, a więc ponad 20 lat temu. W międzyczasie przebywał on legalnie 7 lat we [...] i nielegalnie od 1995 roku w Polsce. W związku z tym jeżeli rzeczywiście wnioskodawca miał uzasadnione powody dla poszukiwania ochrony międzynarodowej to mógł o taką ochronę wystąpić w 1988 roku we [...] natychmiast po opuszczeniu kraju pochodzenia, a nie po dwudziestu latach w sytuacji zagrożenia wydaleniem do kraju pochodzenia. Należy również podkreślić, że z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy skarżący wystąpił dopiero po otrzymaniu decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku o wydaleniu z terytorium RP, co wskazuje, że chciał on opóźnić lub zakłócić wykonanie decyzji Wojewody [...] o wydaleniu z terytorium RP. W ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że domniemane obawy przed ewentualnym powołaniem do odbycia obowiązkowej służby wojskowej nie dają żadnej podstawy dla nadania statusu uchodźcy w świetle postanowień Konwencji Genewskiej. Potwierdza to jednoznacznie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 1998 roku sygn. akt V SA 578/98 - nie publikowany. W związku z tym także rzekome zagrożenie z tego tytułu w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie mogą stanowić żadnej podstawy dla udzielenia ochrony międzynarodowej. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej zawartego w skardze o pominięciu kwestii osobistej Strony, tj. oczekiwania na zawarcie związku małżeńskiego z obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej, przeciągające się ze względu na oczekiwanie na uzyskanie wyroku rozwodowego przez przyszłą małżonkę Wnioskodawcy, Sąd zauważa, że ta okoliczność nie jest okolicznością istotną w sprawie o nadanie statusu uchodźcy i nie może być brana pod uwagę w tym postępowaniu. Podkreślić należy, że fakt zawarcia małżeństwa religijnego, na który powołuje się strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 7 września 2009 r. również nie jest okolicznością uzasadniającą nadanie statusu uchodźcy. Analizując niniejszą sprawę Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2009r. prawidłowo orzekła, że nie zostało wykazane, aby w stosunku do A. K. miały miejsce prześladowania z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał aby wnioskodawca doświadczył represji ze strony władz publicznych. W związku z powyższymi ustaleniami organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę prawidłowo orzekły również o odmowie udzielenia A. K. ochrony uzupełniającej oraz stwierdzając, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany (art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), bowiem analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wykazała aby powrót skarżącego do [...] narażał go na ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonania egzekucji, tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowanie albo karania, a także zagrożenia jego życia lub zdrowia. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Odnosząc się do zarzutów skargi, a dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ zasadnie przyjął, jak wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż cudzoziemiec nie wykazał faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Za nietrafny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2009r. i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Tym samym nie nastąpiło w sprawie naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego, na co powołuje się strona skarżąca. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić skargę jako niezasadną.