V SA/Wa 1232/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. S. – T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... lutego 2013 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie restrukturyzacji należności publicznoprawnych od zaległości z tytułu należności celnych (opłaty manipulacyjnej dodatkowej); 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz J. S. – T. M. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Po rozpatrzeniu odwołania J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "..." od decyzji naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia ... lutego 2012 r. nr ... Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia ... lutego 2013 r. nr ... uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: Pismem z dnia ... listopada 2002 r. J. S. prowadzący firmę "..." wniósł o restrukturyzację należności celnych – opłaty manipulacyjnej dodatkowej w kwocie ... zł. Ww. należności celne zostały określone przez Dyrektora Urzędu Celnego w C., na podstawie art. 276 § 2 w związku z art. 277 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny w wysokości równej wartości celnej towaru ujawnionego w wyniku rewizji celnej, stanowiącego nadwyżkę w stosunku do towaru przedstawionego organowi celnemu (... sztuk parasoli). Należności określone ww. orzeczeniem powstały na skutek nieprawidłowości wynikających ze zgłoszenia w dniu ... lipca 2001 r. towaru do procedury tranzytu realizowanego przez kierowcę – pracownika firmy "..." J.S. Dyrektor Izby Celnej w C. decyzją nr ... z dnia ... czerwca 2002 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego została poddana kontroli sądowo-administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 9/03 oddalił skargę J. S. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r., sygn. akt GSK 1079/04 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku sądu I instancji. Naczelnik Urzędu Celnego w P., rozpatrując wniosek z dnia ... listopada 2002 r. uznał, iż został on złożony po upływie terminu określonego przepisem art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Wobec powyższego decyzją z dnia ... stycznia 2003 r. nr ... orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia ... marca 2003 r. nr ... uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. J. S. w dniu ... maja 2004 r. zapoznał się z aktami sprawy i jednocześnie złożył wniosek o zawieszenie postępowania restrukturyzacyjnego do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie skargi wniesionej od decyzji Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia ... czerwca 2002 r. nr ... Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia ... kwietnia 2004 r. nr ... zawiesił postępowanie restrukturyzacyjne. W dniu ... czerwca 2005 r. organ I Instancji podjął z urzędu zawieszone postępowanie restrukturyzacyjne, a następnie postanowieniem z dnia ... sierpnia 2005 r. powiadomił stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego. W dalszej kolejności Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia ... sierpnia 2005 r. nr ..., na podstawie art. 6 ust. 4 i art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji, odmówił objęcia restrukturyzacją opłaty manipulacyjnej dodatkowej w kwocie ... zł, a Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia ... października 2009 r. nr ... utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wobec wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 2022/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. Po wyroku WSA w Warszawie pismem z dnia ... listopada 2010 r. organ I instancji wezwał J. S. do przedłożenia wystąpienia do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wydanie opinii w sprawie pomocy indywidualnej na restrukturyzację. Strona nadesłała kopię wniosku jednakże Naczelnik Urzędu Celnego w P. wobec uzyskania informacji o uznaniu przez Prezesa UOKiK wniosku strony za wycofany postanowieniem z dnia ... marca 2011 r. poinformował stronę o zakończeniu postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia ... listopada 2002 r. o restrukturyzację należności celnych. Następnie decyzją z dnia ... kwietnia 2011 r. organ I instancji odmówił objęcia restrukturyzacją zaległości z tytułu należności celnych, tj. opłaty manipulacyjnej dodatkowej w kwocie ... zł. Strona odwołała się od orzeczenia organu I instancji które Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia ... lipca 2011 r. uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po wydaniu tego rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia ... lutego 2012 r. nr ... umorzył postępowanie w sprawie restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców z tytułu należności celnych, tj. opłaty manipulacyjnej dodatkowej w kwocie ... zł. Od powyższej decyzji J. S. wniósł odwołanie do organu II instancji, wnosząc o uchylenie jej w całości i orzeczenie co do istoty lub uchylenie decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto wniósł o zawieszenie postępowania. Odnosząc się do odwołania skarżącego Dyrektor Izby Celnej w W. podniósł m.in., że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 z późn. zm.) na podstawie, której J. O. złożył wniosek z dnia ... listopada 2002 r. o restrukturyzację zaległości celnych, nadal obowiązuje. Jednakże ten akt prawny, poczynając od dnia 1 maja 2004 r. funkcjonuje w zmienionym kontekście prawnym, będącym następstwem akcesji Polski do Wspólnoty Europejskiej. Zgodnie z art. 87 ust. 1 Traktatu Wspólnot Europejskich (z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie), wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami Członkowskimi. Z kolei art. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej stanowi, że ustawa określa zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 TWE. Natomiast art. 70 ust. 3 ww. ustawy określa, że do dnia 1 maja 2007 r. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzeń ustanawiać programy pomocowe w zakresie pomocy publicznej udzielanej na podstawie ustaw odrębnych, uwzględniając w szczególności potrzeby rozwoju gospodarki oraz konieczność zapewnienia zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem. Na podstawie powyższej delegacji Rada Ministrów wydala w dniu 5 września 2006r. rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych. Stosownie do treści § 1 ust. 1 rozporządzenie to określało kryteria oraz sposób i szczegółowe warunki udzielania pomocy na restrukturyzację. Natomiast stosownie do brzmienia § 14 ww. rozporządzenia, pomoc na restrukturyzację należności mogła być udzielana do dnia 9 października 2009r. Z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej nastąpiła zatem zasadnicza zmiana procedur udzielania pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Co do zasady udzielenie takiej pomocy uzależnione zostało od zgody Komisji Europejskiej, natomiast wyjątki od tej zasady dotyczyły małych i średnich przedsiębiorców objętych wskazanym wyżej rozporządzeniem Rady Ministrów bądź też rozporządzeniem Komisji Europejskiej z dnia 12 stycznia 2001 r. nr 69/2001 w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis. Organ podniósł, że zasadą jest, że postępowanie prowadzi się według przepisów obowiązujących w dacie dokonania poszczególnych czynności. Wyjątek od powyższej zasady, tj. stosowanie przepisów postępowania poprzednio obowiązujących musi wyraźnie wynikać z przepisu przejściowego. Odmiennie więc niż to ma miejsce w przypadku przepisów prawa materialnego, gdzie do oceny stanu faktycznego stosuje się przepisy obowiązujące w dacie jego zaistnienia, przy przepisach proceduralnych zasadą jest stosowanie przepisów aktualnie obowiązujących. W związku z powyższym, skoro ustawodawca nie uregulował tej kwestii w sposób szczególny, każda zmiana przepisów postępowania powoduje konieczność stosowania przepisów aktualnie obowiązujących. Organ odwoławczy podkreślił, że ustawa o restrukturyzacji wyraźnie wyróżnia trzy etapy postępowania restrukturyzacyjnego, tj. wszczęcie postępowania, wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji i zakończenie restrukturyzacji. W trakcie postępowania restrukturyzacyjnego w analizowanej sprawie doszło do zmiany przepisów prawa, które zmodyfikowały procedurę. Tym samym zastosowanie powinna znaleźć zasada o poddaniu danej czynności prawnej reżimowi wynikającemu z przepisów obowiązujących w dacie dokonania czynności (o ile ustawodawca explicite nie postanowił inaczej). Poza tym organy podatkowe w ramach postępowania restrukturyzacyjnego stosują przepisy prawa materialnego z dnia wydania decyzji, a nie z dnia złożenia wniosku. Decyzja taka ma bowiem charakter konstytutywny, czyli ustala (przyznaje) określoną preferencję. W świetle powyższego organ odwoławczy zauważa, iż nawet późniejsze wprowadzenie obowiązku uzyskania opinii Prezesa UOKiK wiąże stronę, albowiem nadal jest to warunek formalny, a nie merytoryczny. Zatem uznać należy, że choć strona w dacie złożenia wniosku była zwolniona z obowiązku przedłożenia opinii Prezesa UOKiK, ponieważ ustawa o restrukturyzacji tego nie wymagała, to jednak na skutek zmiany przepisów winna być wezwana o jej przedłożenie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Stosownie bowiem do przepisu art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji - odpowiednie zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej m.in. w zakresie zobowiązań podatkowych wymienionych w art. 6 ustawy o restrukturyzacji, czyli między innymi do należności celnych. Organ odwoławczy zauważa, iż strona na wezwanie organu I instancji z dnia ... listopada 2010 r. załączyła do akt sprawy wniosek skierowany do Prezesa UOKiK o wydanie opinii w sprawie pomocy indywidualnej na restrukturyzację należności publicznoprawnych orzeczonych decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w C. z dnia ... kwietnia 2002 r. Organ I instancji pismem z dnia ... marca 2011 r. (przesłanym do wiadomości organu celnego) został poinformowany przez Prezesa UOKiK, że wniosek strony w związku z upływem terminu wyznaczonego do jego uzupełnienia o stosowne informacje i dokumenty, został uznany za wycofany. Następnie pismem z dnia ... listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wezwał stronę do złożenia dodatkowych wyjaśnień dotyczących okoliczności dokonania zgłoszenia towaru do procedury tranzytu skutkujących orzeczeniem opłaty manipulacyjnej dodatkowej. W odpowiedzi na powyższe wyjaśniono, iż "fakt przewozu towaru w sposób opisany przez organ celny nie stanowił zamierzonego działania przewoźnika", a "brak wiedzy przewoźnika o ilości i rodzaju przewożonego towaru nie zapewniał prawidłowej realizacji przewozu na podstawie Konwencji TIR". Mając powyższe na względzie Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia ... lutego 2012 r. nr ..., na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem strony z dnia ... listopada 2002 r. Za niecelowe uznał bowiem rozpatrzenie materiału dowodowego pod kątem przesłanek określonych w art. 1 ust. 2 oraz art. 2 pkt 4 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji z uwagi na brak w aktach sprawy opinii Prezesa UOKiK, której uzyskanie, jak wskazał, jest warunkiem koniecznym do rozpatrywania wniosku. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż kluczowym dla interpretacji przepisu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej jest wyjaśnienie pojęcia "bezprzedmiotowości postępowania". Ponieważ zasadniczym celem postępowania administracyjnego jest konkretyzacja praw i obowiązków indywidualnego podmiotu, pojęcie bezprzedmiotowości należy odnieść do elementów materialnego stosunku prawnego. Zagadnienie to należy zatem rozpatrywać w odniesieniu do podmiotowych i przedmiotowych elementów stosunku prawnego, podstawy prawnej oraz stanu faktycznego wyrażonego w języku normy prawnej mającej zastosowanie w sprawie. W związku z tym przyczyny bezprzedmiotowości postępowania obejmują cztery kategorie: a) podmiotowe dotyczące organu podatkowego lub stron postępowania; b) przedmiotowe dotyczące interesu prawnego o którym ma się rozstrzygać w sprawie; c) podstawy prawnej załatwienia sprawy co do jej istoty oraz d) prawotwórczych elementów stanu faktycznego. Organ II instancji podkreślił, iż bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy bez rozstrzygnięcia jej co do istoty. Bezprzedmiotowość to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość zachodzi zatem wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oceniając występowanie wymienionych kategorii bezprzedmiotowości postępowania Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, iż w niniejszej sprawie żadna z przesłanek bezprzedmiotowości nie zachodzi. Wskazał, iż organ I instancji za przesłankę do umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego przyjął brak spełnienia warunku polegającego na przedstawieniu opinii Prezesa UOKiK, wynikającego z art. 12 ust 1 i 13 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o pomocy publicznej. Zauważył, iż rozpatrując ponownie wniosek strony, w związku z orzeczeniem organu odwoławczego nie wzywał J. S. do uzupełnienia braku formalnego w tym zakresie w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Zatem z powyższych względów zaskarżoną decyzję uznał za wadliwą. Organ II instancji podniósł, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wobec wystąpienia strony do Prezesa UOKiK z wnioskiem o wydanie opinii w sprawie pomocy indywidualnej na restrukturyzację należności publicznoprawnych, Naczelnik Urzędu Celnego w P. uwzględni wynik postępowania prowadzonego przed Prezesem UOKiK, zobowiązując stronę do przedłożenia przedmiotowej opinii. Podkreślił, iż wezwanie strony do uzupełnienia braku formalnego winno nastąpić w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Nieprzedłożenie żądanego dokumentu skutkować będzie koniecznością pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia nie zaś umorzeniem postępowania. Brak bowiem przesłanki do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być prowadzone. Dopiero bowiem wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony. Decyzję organu odwoławczego zaskarżył J. S. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną wykładnię w wyniku czego uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia ... lutego 2012 r. zamiast orzec co do istoty sporu; - art. 1 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji należności publicznoprawnych oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych, poprzez bezzasadne uznanie, że strona nie spełnia przesłanek do objęcia jej postępowaniem restrukturyzacyjnym; - art. 10 ustawy o restrukturyzacji należności publicznoprawnych przez odmowę umorzenia należności restrukturyzacyjnej; - art. 6 ust. 4 ustawy o restrukturyzacji poprzez błędną wykładnię i zastosowanie; - art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 9 pkt 1 ustawy o restrukturyzacji, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia dostępnego w sprawie materiału dowodowego, a w rezultacie dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie aktualnej sytuacji finansowej strony postępowania z całkowitym pominięciem stanu zaległości podatkowych ciążących na stronie; - naruszenie wynikającej art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów państwa w wyniku złamania zasady lex retro non agit. W uzasadnieniu skargi podkreślono min., że nieuzasadnione przeciąganie sprawy przez organ I instancji doprowadziło do zastosowania nowych przepisów, które wypaczyły sens prowadzonego postępowania. W ocenie skarżącego przewlekłość postępowania doprowadziła do złamania podstawowych zasad państwa prawa, albowiem nie można domagać się spełnienia przez spółkę przesłanek prawnych zaistniałych po złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Poza tym opinia Prezesa UOKiK nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia. Również rozwiązania przewidziane w przepisach ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej nie mają żadnego wpływu na postępowanie restrukturyzacyjne prowadzone na podstawie przepisów innej ustawy (ustawy o restrukturyzacji...). Skarżący podniósł również, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z art. 210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej albowiem nie posiada daty co należy uznać za kwalifikowaną wadę prawną uzasadniającą konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Niezależnie od treści skargi zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Analiza treści kwestionowanego rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia budzi bowiem wątpliwości co do tego czy uzasadnienie to odnosi się do adresata tegoż rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy jako stronę własnej decyzji wskazuje wprawdzie J. S. podnosząc, iż pismem z dnia ... listopada 2002 r. wniósł on o restrukturyzację należności celnych – opłaty manipulacyjnej dodatkowej ale jednocześnie na stronie ... uzasadnienia tejże decyzji wymienia jako wnioskodawcę J. O., który wniosek o restrukturyzację zaległości celnych złożył dnia 6 listopada 2002 r., a więc dzień później niż J. S. Taki stan rzeczy rodzi wątpliwości co do tego czy rozważania organu (przynajmniej po części) odnoszą się do J. S., czy też do innego podmiotu. Jest ona uzasadniona także dlatego, że organ w przeważającej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji używa pojęcia strona nie wskazując personalnie o kogo de facto chodzi. Poza tym z akt postępowania administracyjnego, którymi dysponuje sąd nie wynika aby organ zwrócił uwagę na powyższą rozbieżność i aby próbował w jakichkolwiek sposób ją usunąć. Brak jest bowiem rozstrzygnięcia prostującego ową rozbieżność. Taki stan rzeczy upoważnia do stwierdzenia, iż organ odwoławczy wykorzystał w przedmiotowej sprawie uzasadnienie decyzji podjętej w sprawie innego podmiotu i nie dokonał stosownych przeróbek redakcyjnych, albo uzasadnienie to odnosi się w całości bądź w części do takiego (innego) podmiotu. Jest wreszcie i trzecia możliwość wskazująca ewentualnie na to, iż podanie innych personaliów wnioskodawcy oraz daty złożonego przez niego wniosku było następstwem omyłki pisarskiej autora decyzji. W każdym razie rozbieżności o których wyżej mowa nie pozwalają na uznanie ich za nieistotne w sprawie i nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sądu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przyznał się także do kolejnego uchybienia a mianowicie do wydania decyzji bez opatrzenia jej stosowną datą wydania (zob. str. ... odpowiedzi na skargę). Wprawdzie brak daty o której mowa nie skutkuje co do zasady koniecznością stwierdzenia jej nieważności, jednakże trudno zgodzić się z organem, iż akurat w sprawie niniejszej ów brak nie ma znaczenia albowiem ustalenie stanu faktycznego i prawnego, które poprzedzało jej wydanie nie budzi wątpliwości. Zdaniem sądu takie wątpliwości oczywiście istniały, a to ze względu na to o czym była mowa wcześniej tzn. ze względu na przywołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji innej osoby niż jej adresat, oraz ze względu na różnice w dacie złożenia wniosku, który wszczął postępowanie administracyjne przed organem I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę powyższe i w sposób jednoznaczny określi adresata swojej decyzji. W ocenie sądu rozbieżności w tej materii (pomiędzy rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem) powodują, iż odniesienie się do zarzutów skargi uznać należało na obecnym etapie postępowania za przedwczesne. Podstawą wyroku sądu jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.