V SA/Wa 1242/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (Obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju) z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania postanawia: - wstrzymać wykonanie decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. W treści skargi Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] października 2016 r. nr [...], tj. decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji przemawia niebezpieczeństwo mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący znajduje się bowiem w trudnej sytuacji finansowej. Posiada zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przekraczające 100.000 zł i wobec Urzędu Skarbowego przekraczające 70.000 zł. Posiada tez inne długi, które stara się spłacać w ratach. Ponadto Skarżący jest comiesięcznie zobowiązany do ponoszenia wydatków przekraczających 40.000 zł, z czego na wynagrodzenia – około 22.000 zł, składki ubezpieczeniowe – około 9.000 zł i zaliczki na podatek dochodowy – około 9.000 zł. Przyczyną pogorszenia się sytuacji finansowej Skarżącego było nieprzedłużenie przez Narodowy Fundusz Zdrowia umowy na świadczenie usług opieki zdrowotnej w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Spowodowało to znaczne uszczuplenie przychodów Skarżącego. W tej sytuacji wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego kwoty określonej w ww. decyzji PARP (486.313,75 zł) skutkowałoby pozbawieniem Skarżącego płynności finansowej i zdolności do wywiązywania się ze zobowiązań. To z kolei musiałoby skutkować kolejnymi zwolnieniami personelu przychodni Skarżącego, a nawet jej zamknięciem, a w konsekwencji pozbawieniem opieki lekarskiej tysiące osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwanej dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a więc również decyzji wydanej przez organ I instancji. Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić także należy, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Jeżeli uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu sprowadza się – tak jak w niniejszej sprawie – do kwestii związanych z pogorszeniem sytuacji finansowej strony, to nie wystarczy tylko wskazanie, że sytuacja ta pogorszy się w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, ale niezbędne jest jeszcze uprawdopodobnienie, że brak zastosowania ochrony tymczasowej w tym konkretnym przypadku spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze majątkowej wnioskującej strony (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r o sygn. akt II GZ 651/15). Do takiego uprawdopodobnienia konieczne jest natomiast przedstawienie dokumentów źródłowych obrazujących aktualną sytuację finansowa wnioskodawcy. Podnieść należy, iż Skarżący dołączył do wniosku liczne dokumenty (m.in. wypowiedzenie umowy kredytu bankowego, przedsądowe wezwania do zapłaty, wezwania do wykupu weksli oraz nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym), które uprawdopodabniałyby podnoszone we wniosku okoliczności. Z dokumentów tych wynika, że Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i nie reguluje swoich zobowiązań wobec banków, podmiotów prywatnych i instytucji takich jak ZUS, PARP, czy US. W tej sytuacji należało uznać, że wykonanie decyzji PARP opiewającej na kwotę 486.313,75 zł może spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.