V SA/Wa 1248/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. w L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu dofinasowania ze środków unijnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...], w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu dofinasowania ze środków unijnych – T. w L. (dalej jako: skarżący) złożyło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z [...] marca 2015r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z [...] stycznia 2015r., z uwagi na brak uzasadnienia przedmiotowego wniosku. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V tut. Sądu z 19 czerwca 2015r. zwrócono się do strony skarżącej o wskazanie, czy podtrzymuje zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przed sądem administracyjnym. Pismem z 1 lipca 2015 r. strona podtrzymała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 18.06.2004r., FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Nie może być wykonana decyzja w przedmiocie odmowy rozłożenia należności na raty. Stwierdzić zatem należy brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.