V SA/Wa 1257/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Krystyna Madalińska – Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. wniosku A.M. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] obejmującą również żonę: [...] oraz dzieci: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z odrzucił skargę A.M., (dalej – skarżący) na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, z uwagi na fakt, iż została ona wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 8 marca 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Na mocy powyższego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka w dniu 26 kwietnia 2011 r. wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu - adw. K.K. W dniu 5 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z 24 czerwca 2010 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na skarżoną decyzję oraz wniosek o przywrócenia terminu do wniesienia skargi odrzuconej postanowieniem z 24 czerwca 2010 r. W dniu 9 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę kasacyjną oraz załączył do niej wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z 26 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej, a postanowieniem z 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1513/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując jednocześnie, że Sąd I instancji winien rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, a postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. strona powinna wystąpić z takim wnioskiem do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie uchybiono terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnić bowiem należy, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu, w którym skarżący dowiedział się o odrzuceniu skargi, tj. 24 lutego 2011 r. (data doręczenia odpis postanowienia o odrzuceniu skargi). Od tego też dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W terminie tym skarżący nie złożył stosownego wniosku. Wniosek taki złożony został dopiero przez pełnomocnika skarżącego w dniu 5 maja 2011 r. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że skarżący nie wiedział, iż po otrzymaniu postanowienia odrzucającego skargę z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia mógł wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu. Cudzoziemiec nie zna języka polskiego oraz procedur sądowych, a nie został pouczony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, że nieznajomość języka polskiego nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2001 r., sygn. akt V SA 165/01 LEX nr 51 270). Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. nr 90, poz. 999 ze zm.) język polski jest językiem urzędowym organów instancji i urzędów podległych m.in. konstytucyjnym organom państwa, a powołanych w celu realizacji zadań tych organów. Oświadczenia składane tym organom muszą być dokonywane w języku polskim (art. 5 ust. 2 cyt. ustawy). Z treści art. 5 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy o języku polskim wynika obowiązek prowadzenia wszelkich czynności procesowych w języku polskim. Nieznajomość języka polskiego nie może więc być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminu. Podobnie nieznajomość prawa nie jest przesłanką stanowiącą uzasadnioną przeszkodę do dokonania czynności prawnej (v. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37 127). Wyjaśnić również należy, że w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że adw. K.K. o wyznaczeniu go pełnomocnikiem dla skarżącego dowiedział się już po upływie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj. w dniu 5 maja 2011 r. Powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, ponieważ czynność jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wymaga działania profesjonalnego pełnomocnika. Z wnioskiem takim skarżący mógł wystąpić osobiście. Wskazane w art. 86 § 1 p.p.s.a. kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003r., sygn. akt II SA 4162/01, opubl. w "Monitorze Prawniczym" z 2003, nr 8, s. 340 oraz w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 76309). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Chodzi więc o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie skarżącego, a które uniemożliwiły mu dopełnienie czynności procesowej w terminie. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Zaznaczyć należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu taka sytuacja nie zachodzi. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.