V SA/Wa 1261/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2015 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015r. [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2013r. oddalające skargę A. B. ze względu na uchybienie terminu. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku p. A. B. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Wojewodę [...] z dnia [...].05. 2011r. o nr [...], obejmujące należność z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu kredytowego. Organ skierował zawiadomienie z dnia [...].01. 2013r. nr [...] o zajęciu prawa majątkowego, stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności, będącego organem rentowym, do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. (dalej: ZUS). Zawiadomienie wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono Zobowiązanemu w dniu 24.01. 2013r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomienie odebrał w dniu 23.01. 2013r. Zobowiązany, pismem z dnia 19.02. 2013r. złożył skargę na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r. poz. 1619 z póżn. zm. – dalej: u.p.e.a.) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi, a także wniosek w trybie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. o zawieszenie postepowania egzekucyjnego. W tej skardze Zobowiązany nie podnosił zarzutów wobec zaskarżonej czynności, podkreślał tylko, że w związku z trwającym postepowaniem odwoławczym przez Wojewodą zawieszenie postepowania jest konieczne. W przeciwnym razie poniesie nieodwracalna stratę. Wskazał także, że w przedmiotowej sprawie pismem z dnia 21.01. 2013r. złożył zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor), postanowieniem z dnia [...].04. 2013r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną w przedmiotowej sprawie, a następnie postanowieniem z dnia [...]. 04. 2013r. stwierdził uchybienie terminu do jej wniesienia. Pan A. B. zaskarżył postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną . W uzasadnieniu zażalenia Strona wskazała, że Dyrektor IS nie ustosunkował się do całości materiału, który mógł mieć wpływ na rozpatrzenie sprawy. Ponadto podniósł, że w zaistniałej sytuacji przedmiotowa sprawę należało potraktować pod kątem wznowienia postepowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 , dalej :k.p.a.). Minister Finansów postanowieniem z dnia [...]. 01. 2015r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora IS z dnia [...].04. 2013r. W uzasadnieniu wskazał na treść przepisu art. 54 § 1 i § 4 u.p.e.a. podkreślając, iż 14 dniowy termin do wniesienia skargi jest terminem procesowym wyznaczonym dla zobowiązanego. Zachowanie terminu jest warunkiem skuteczności czynności procesowej dokonanej przez Stronę. Zobowiązany równocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednakże nie uzasadnił go i nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu temu terminowi. Dlatego Dyrektor IS postanowieniem z dnia [...].04. 2013r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Ponieważ skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, nie można jej było rozpatrzyć merytorycznie. Nadto organ wskazał, że sam Zobowiązany w piśmie z dnia 19.02. 2013r. powołał się na art. 54 § u.p.e.a., więc organ nie mógł rozpoznać sprawy w innym trybie. W skardze, wniesionej przez pana A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , zarzucił on postanowieniu rażące naruszenie przepisów k.p.a., a w szczególności art. 9, 35, 36, 61, 104, 107 § 3. Wniósł o uchylenie postanowienia w całości, nadto o stwierdzenie opieszałości w postępowaniu. W bardzo krótkim uzasadnieniu złożonej skargi wskazał, że zarówno skarga jak i wniosek o zawieszenie postępowania zostały złożone w związku z pismem Wojewody nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. doręczonym w dniu 8 lutego 2013r. Pismo to informowało o toczącym się postępowaniu. Ani powyższa skarga ani jednoczesny wniosek nie zostały rozpatrzone w rozsądnym terminie a zwłaszcza w terminach określonych w k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 270, z 2012 r.), (dalej ,,p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. W powyższym kontekście należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Należy przypomnieć, że stosownie do art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z § 4 tegoż przepisu, skargę wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że doręczenie Zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności nastąpiło w dniu 24.01. 2013r. Na druku, odpowiadającym wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu MF z dnia 22.11. 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.) znajduje się pouczenie o terminie i prawie strony do złożenia skargi na czynność egzekucyjną. 14 dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu. 07.02. 2013r. Skarga została złożona w dniu 19.02. 2013r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jednakże Skarżący nie uzasadnił go i nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu temu terminowi, dlatego Dyrektor IS postanowieniem z dnia [...].04. 2013r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Ponieważ skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, nie można jej było rozpatrzyć merytorycznie. Sąd podziela pogląd organu, że skoro Zobowiązany w piśmie z dnia 19.02. 2013r. powołał się wprost na art. 54 § 1 u.p.e.a., tym samym wniósł skargę na czynność egzekucyjną. Z tego powodu oraz z faktu, że z treści skargi nie wynikało, aby Strona wnosiła o inny sposób załatwienia sprawy, organ nie mógł procedować w innym trybie - tj. wznowienie postepowania (art. 145 § 1 k.p.a.). Sad nie podziela zarzutu podniesionego w skardze iż rozstrzygnięcie Ministra Finansów zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że rozstrzygniecie takie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne odnoszące się do zebranego materiału dowodowego. Kwestia terminowości załatwienia niniejszej sprawy nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego przez organ. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.