V SA/Wa 1261/15

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia (...) stycznia 2015 r. Nr (...) w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. 2. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 28 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. Wnioskiem – sporządzonym na formularzu PPF z dnia 29 września 2015 r. – skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego bądź adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi wraz żoną (z którą posiada rozdzielność majątkową), zamieszkują w mieszkaniu spółdzielczym o pow. 59,4 m², nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazał, iż osiąga miesięczny dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.183,59 zł netto, zaś jego żona z takiego samego tytułu w wysokości 1.438,78 zł. Wnioskodawca przedstawił w sposób szczegółowy wydatki jego rodziny związane z mieszkaniem i niezbędnym utrzymaniem. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a."). Wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rozpoznając niniejszy wniosek należało mieć na uwadze sytuację majątkową wnioskodawcy, ustaloną w niniejszej sprawie w toku wcześniejszego postępowania z wniosku o prawo pomocy, zakończonego postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r., którym zwolniono skarżącego od kosztów sądowych. Zauważyć trzeba, iż wnioskodawca nie posiada wystarczającego dochodu, który pozwoliłby mu ponieść koszty związane z udziałem profesjonalnego pełnomocnika, mając na uwadze to, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Wskazać w szczególności należy, iż wobec skarżącego prowadzona jest egzekucja komornicza, w toku której zajęto otrzymywane świadczenie emerytalne w dopuszczalnej części. Mając zatem na uwadze, iż wnioskodawca nie dysponuje zasobami pieniężnymi, które mógłby przeznaczyć na koszty sądowe, uznać należało, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Natomiast w pozostałym zakresie rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Zauważyć bowiem należy, iż wnioskodawca został już w niniejszej sprawie zwolniony od kosztów sądowych w całości – mocą przywołanego na wstępie postanowienia z dnia 9 czerwca 2015 r. – które nie zostało cofnięte ani zmienione. Wobec tego, iż skarżący nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym występując ze skargą kasacyjną, wniosek w tym zakresie należało umorzyć. Stosownie bowiem do przepisu art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 w zw. art. 249a p.p.a.s.a. orzeczono, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.