V SA/Wa 1275/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2011 r. sprawy ze skargi O. O. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oddala skargę W dniu [...] sierpnia 2010 r. O. O. wystąpiła do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zgody na zamieszkanie na terytorium Polski ze względu na zamiar podjęcia nauki. Wyjaśniła, że pierwotnie przyjechała do Polski celem podjęcia pracy, z tym, że udzielone jej pozwolenie na pracę kończy się [...] września 2010 r. Do wniosku załączyła m.in. dokument o przyjęciu jej w poczet studentów na U. W. przy ulicy L. W toku postępowania administracyjnego wnioskodawczyni złożyła dodatkowe dokumenty, dotyczące podstawy wniosku. Decyzją z [...]grudnia 2010 r. [...] Wojewoda M. odmówił O. O. udzielenia wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie. Decyzję Wojewoda M. oparł na treści przepisów art. 57 ust.1 pkt 1 i 3 oraz 6 lit. a i art. 57 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 a ust. 1 lit. a oraz art. 62 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach i art. 104 kpa. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że O. O. składając wniosek przebywała w Polsce na podstawie wizy konsularnej wydanej jej przez konsula Generalnego RP w L. w celu wykonywania pracy przez okres 160 dni. Do wniosku nie dołączyła żadnych dokumentów dotyczących wykonywania pracy, w toku przesłuchania wyjaśniając, że po przybyciu do Polski wykonywała pracę przez ok. 3 m-ce lecz u innego pracodawcy niż było to przewidziane. Wyjaśniła, że nie pracuje bo uważa, że nie podoła połączeniu pracy i studiów. Organ wyjaśnił, że z poczynionych ustaleń wynika, że wnioskodawczyni uzyskała wizę na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia jej wykonywania pracy w charakterze pracownika fizycznego w firmie "M." w okresie od [...].04. 2010 r. do [...].09.2010 r. Organ podkreślił, że zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 30 sierpnia 2006 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę m.in. obywatele U. mogą wykonywać krótkoterminową pracę przez 6 m-cy w okresie kolejnych 12 miesięcy bez konieczności uzyskania zezwolenia. Organ wskazał, że z Placówki Straży Granicznej w H. uzyskał informację, że w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany figurują dane obywatelki U. , której dane osobowe, są identyczne (z wyłączeniem imienia i nazwiska ,które są zbliżone). Organ uzyskał stronę dokumentu podróży wraz z fotografią wspomnianej cudzoziemki, której dane umieszczono w wykazie i ustalił, co przyznała również wnioskodawczyni, że dotyczą one jej osoby. Wnioskodawczyni w toku ponownego przesłuchania wyjaśniła, że sama wypełniła wniosek, z niewielką pomocą koleżanki, że czytała pouczenie wniosku oraz, że nie wpisała we wniosku poprzedniego nazwiska bo nie myślała, że to takie ważne. Podała, że zmieniła imię i nazwisko ażeby móc przyjechać do Polski oraz odciąć się od rodziny. Wojewoda ustalił, że w stosunku do skarżącej w dniu 26 lutego 2010 r. została wydana decyzja o wydaleniu jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda M. mając wspomniane okoliczności na względzie oraz wskazując, że podczas pierwszego przesłuchania cudzoziemka twierdziła, że paszport, którym się posługuje to jej pierwszy dokument podróży uznał, że O. O.celowo zataiła przed organem, że zmieniła imię i nazwisko ponieważ wiedziała, że wpis jej danych w wykazie niepożądanych cudzoziemców jest przeszkodą wjazdu na terytorium RP. Wątpliwości budzi również deklarowany cel wjazdu cudzoziemki na terytorium Polski ponieważ przyjechała świadczyć pracę, której wykonywania w żaden sposób nie udokumentowała a we wniosku wskazała, że ubiega się o zamieszkanie w związku z zamiarem podjęcia studiów. Organ uznał, że cudzoziemka podjęła naukę na studiach niestacjonarnych jedynie po to, ażeby zalegalizować pobyt w Polsce. Te okoliczności oraz podanie fałszywych informacji są podstawą odmownej decyzji. Od decyzji tej wnioskodawczyni złożyła odwołanie. W odwołaniu wskazała, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem. Decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji po ustaleniu stanu faktycznego w sprawie uznał, że decyzja oraganu I instancji jest prawidłowa. Organ wskazał jedynie, że ze względu na okres obowiązywania wpisu w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany (do 25 lutego 2011 r.) okoliczność ta nie może już stanowić podstawy decyzji dotyczącej odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. Uznał natomiast, że podstawę taką w dalszym ciągu stanowi treść art. 57 ust. 1 pkt 6a ustawy o cudzoziemcach (złożenie wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje) oraz art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy. Organ wskazał, że ze względu na obligatoryjne brzmienie art. 57 ust.1 pkt 6a nie ma potrzeby badania spełnienia przesłanki art. 53a ust. 1 pkt 1a ustawy. Od decyzji tej cudzoziemka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca odwołując się do stanowiska doktryny i orzecznictwa dotyczącego charakteru przestępstwa określonego w treści art. 272 kodeksu karnego wskazała, że samo kłamstwo nie stanowi jeszcze podstępnego zabiegu a staje sie nim dopiero wówczas gdy sprawca swoim zachowaniem nadaje mu pozór prawdy a działanie jego cechuje element skrytości. Działanie sprawcy powinno być podstępne, ukierunkowane na wprowadzenie kogoś w błąd. Działaniu cudzoziemki nie można przypisać takiego charakteru czego dowodzi postanowienie Prokuratury o umorzeniu postępowania karnego przeciwko cudzoziemce, czego organ nie wziął pod uwagę podejmując decyzję. W tym stanie rzeczy fakt niepodania we wniosku określonych danych nie dowodzi przestępczych zamiarów skarżącej a jedynie świadczy o braku rozwagi i nieznajomości procedur administracyjnych. Ponadto organ nie wziął pod rozwagę faktu, że dane cudzoziemki nie figurują już w wykazie osób niepożądanych, że przebywa ona w Polsce i faktycznie studiuje, że cudzoziemka przebywając poprzednim razem w Polsce sama zgłosiła się do Straży Granicznej przyznając, że przebywa nielegalnie. Cudzoziemka zarzuciła też błędne zapisy dotyczące jej nazwiska co budzi wątpliwości co do osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Przede wszystkim należy stwierdzić, że brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że decyzja dotyczy cudzoziemki a błędny zapis dotyczący jej nazwiska – S. zamiast O. - jaki pojawia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji może być sprostowany przez organ. Decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zawiera wskazanie przepisów na jakich oparł się organ ponieważ wynika to jasno z uzasadnienia stanowiącego integralną jej część. Wśród przepisów, które zdaniem organu II instancji znalazły zastosowanie w sprawie nie ma art. 57 ust.1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z 13 czerwca 2003 r. (Dz.U. 2006. 234.1694 z późn. zm.) a więc dotyczącego wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany na terytorium RP. Przeciwnie organ wyraźnie wskazał, że w związku z upływem czasu, na który wpis był dokonany przepis ten nie ma zastosowania. W tym miejscu należy wskazać, że formalnie w części decyzji dotyczącej jej podstawy prawnej należało wyraźnie wskazać zastosowane przepisy, z tym jednak zastrzeżeniem, że wspomniany brak nie stanowi uchybienia, który miałoby wpływ na rozstrzygnięcie, ponieważ co już wyjaśniono, przepisy te zostały jednak w decyzji wskazane. Całkowicie nietrafne są zarzuty skargi i zawarte w niej rozważania dotyczące charakteru działania wnioskodawczyni związane ze złożonym wnioskiem w zakresie tego, czy działanie to wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w treści art. 272 kodeksu karnego. Należy bowiem zaznaczyć, że dla możliwości zastosowania przez organ w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony treści art. 57 ust 1 pkt 6a lub b, nie ma znaczenia czy cudzoziemka była skazana , czy też nie za wspomniany czyn. Organ ma za zadanie ustalić jedynie czy wniosek złożony przez cudzoziemca wyczerpuje przesłanki określone w treści art. 57 ust. 1 pkt 6a i b lub pkt 6a lub 6b ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że cudzoziemka swoim działaniem wypełniła przesłankę określoną w treści art. 57 ust 1 pkt 6a ustawy, z mocy którego cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Dla potrzeb przedmiotowej sprawy wystarczające jest ustalenie, że cudzoziemka na pytanie wniosku czy przebywała poprzednio w Polsce odpowiedziała w sposób fałszywy, że nie przebywała, niezależnie od tego, że mimo wyraźnego zapisu we wniosku nie podała poprzedniego nazwiska. Działanie takie należy uznać nie za brak rozwagi a za zmierzające do uniknięcia konsekwencji wpisu w wykazie cudzoziemców niepożądanych i faktu, że przecież istniała decyzja dotycząca wydalenia cudzoziemki. Niezależnie od tego w sprawie istniała też możliwość zastosowania przez organ art. 57 ust. 1 pkt 6b a to dlatego, że w toku pierwszego zeznania cudzoziemka wyraźnie zeznała nieprawdę twierdząc, że aktualny jej paszport jest jej pierwszym paszportem. To więc, że w toku drugiego przesłuchania cudzoziemka na wyraźne pytania organu przyznała, że nazwisko zmieniła bo chciała wjechać do Polski, nie może być swoistą okolicznością łagodzącą w sprawie. Organ nie ma bowiem w sytuacji decydowania o wydaniu zezwolenia na zamieszkanie w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 57 ustawy o cudzoziemcach możliwości swobodnej oceny, a ma obowiązek odmówić wydania zezwolenia na zamieszkanie. Cudzoziemka wypełniła wniosek, znała pouczenie dotyczące konsekwencji nieprawidłowego wypełnienia wniosku i świadomie podjęła to ryzyko. Bez znaczenia więc dla sprawy pozostaje fakt umorzenia przez Prokuraturę postępowania karnego wobec cudzoziemki na co powołuje się ona w skardze (nawiasem mówiąc w sprawie nie ma postanowienia, na które wskazuje cudzoziemka). Organ uznał, że cudzoziemka wjechała do Polski w związku z wizą, którą uzyskała celem wykonywania pracy, której wykonywania na żadnym etapie sprawy nie udokumentowania. W momencie składania wniosku wg jej oświadczenia nie pracowała a zamierzała podjąć studia, które podjęła od 1 października 2010 r. Okoliczność, że cudzoziemka faktycznie studiuje również nie może doprowadzić do wydania na jej rzecz korzystnej decyzji. Sąd jest bowiem zdania, że okoliczności sprawy pozwalają na uznanie przez organ, że deklarowany cel wjazdu cudzoziemki do Polski był inny od celu faktycznego. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że wystarczy ażeby w sprawie wystąpiła jedna przesłanka nakazująca odmowę udzielenia zezwolenia ażeby organ był zobligowany do wydania decyzji odmownej. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.