V SA/Wa 1276/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Danuta Dopierała, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2009 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę. W dniu [...] października 2007r. Skarżący P.K., obywatel U., wystąpił do Wojewody W. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Powyższy wniosek umotywował względami rodzinnymi. Wskazał, iż od 2000r. przyjeżdżał do Polski w celach turystycznych, tutaj poznał swoją żonę U.W. M., z którą jest razem od 6 lat. W pkt VII wniosku, na pytanie, czy był karany sądownie, Skarżący odpowiedział, że nie. W dniu [...] października 2007r. do organu rozpoznającego sprawę wniosku wpłynęło pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. informujące, że wobec cudzoziemca prowadzone było postępowanie karne w sprawie sprzedaży napoju alkoholowego bez wymaganego zezwolenia, zakończone wydaniem w dniu [...] kwietnia 2007r. przez Sąd Rejonowy w T. wyroku skazującego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda W. decyzją z dnia [...] listopada 2007r. Nr [...] odmówił udzielenia Skarżącemu wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że zachodzi wobec niego przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), stosownie do której cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. W uzasadnieniu organ wskazał, iż Cudzoziemiec w pkt VII wniosku, na pytanie, czy był karany sądownie odpowiedział, że nie. Ponadto organ powołał się na treść art. 57 ust.1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek wniesionego odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu podniósł, iż wobec Cudzoziemca zachodzi przesłanka z art.57 ust.1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, ponieważ składając wniosek w pkt VII podał fałszywą informację stwierdzając, że nie był karany sądownie. Tymczasem postępowanie wyjaśniające wykazało, iż Sąd Rejonowy w T. Wydział [...] Grodzki (sygn. akt [...]) orzekł wobec Cudzoziemca wyrok skazujący. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż stwierdzenie organu I instancji, że pobyt Cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wyjaśnił, iż nie można stwierdzić, że każde, nawet drobne, naruszenie obowiązującego w Polsce porządku prawnego powinno automatycznie skutkować odmową udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w oparciu o treść art.57 ust.1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem organu odwoławczego charakter popełnionego przez Cudzoziemca czynu nie pozwala na stwierdzenie, iż Jego pobyt stanowi zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej. Reasumując Szef Urzędu wyjaśnił, iż nie można wydać decyzji na korzyść strony, ponieważ decyzja o odmowie udzielenia cudzoziemcowi przedmiotowego zezwolenia na podstawie art.57 ustawy o cudzoziemcach nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Jednocześnie wskazał, iż nie jest zasadne badanie, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności określone w art.53 ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie miałoby to wpływu na rodzaj rozstrzygnięcia oraz prowadziłoby do bezzasadnego przedłużania postępowania. Pismem z dnia [...] marca 2008r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art.53 ust.1 pkt 6 oraz art.57 ust.1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez odmowę udzielenia wnioskowanego zezwolenia, w sytuacji, gdy zachodzi przesłanka z art.53 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy; - art.136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako "k.p.a.", w związku z art.7 § 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez zupełny brak inicjatywy dowodowej pomimo możliwości przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, czy też zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję, w sytuacji, gdy – zdaniem Skarżącego – należało w sposób wyczerpujący wyjaśnić, czy złożenie informacji, iż nie był karany sądownie było celowe i zmierzało do obejścia prawa, czy też było skutkiem błędnego przeświadczenia o składaniu prawdziwego oświadczenia zgodnego ze stanem faktycznym. Rozwijając motywy skargi Skarżący podniósł m.in., że za udzieleniem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony przemawia potrzeba pomocy żonie w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, z uwagi na jej zły stan zdrowia. Wyjaśnił, iż błąd przy wypełnianiu wniosku w żadnym wypadku nie był popełniony umyślnie, lecz był skutkiem wadliwej interpretacji pojęcia "karany sądownie" i przeświadczenia o składaniu oświadczenia zgodnego ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – dalej: p.p.sa.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W myśl art. 57 ust.1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Dokonując literalnej wykładni tego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "cudzoziemcowi odmawia się" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Tym samym nie można przyjąć, iż przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". A zatem orzeczenie o odmowie udzielenia zezwolenia jest obligatoryjne i nie jest zależne od woli orzekającego organu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na str. 6 w części E pkt VII, na pytanie czy był karany sądownie, Cudzoziemiec zaznaczył odpowiedź: "nie". Skarżący podpisał również oświadczenie znajdujące się we wniosku, z którego wynika m.in., iż jest świadomy, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. Na tymże wniosku znajduje się również informacja o odebraniu przez Cudzoziemca pouczenia w języku polskim. Tymczasem z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż Sąd Rejonowy w T. Wydział [...] Grodzki (sygn. akt [...]) w dniu [...] kwietnia 2007r. orzekł wobec Cudzoziemca wyrok skazujący i był On świadomy ciążącego na Nim wyroku, ponieważ wyrok został odebrany przez żonę Cudzoziemca. Wobec powyższego należy zgodzić się w oceną dokonaną przez organy administracji, iż Skarżący w dniu [...] października 2007r. we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, na str. 6 w części E pkt VII, podał fałszywe informacje stwierdzając, że nie był karany sądownie. Wbrew twierdzeniom Skarżącego organ zasadnie uznał, iż z uwagi na prawidłowość doręczenia wyroku nie można było przyjąć, że Cudzoziemiec nie miał świadomości, co do faktu Jego karalności. Wobec zaistnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, stosownie do której cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, organ był zobligowany do wydania decyzji odmownej. Decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy o cudzoziemcach, jak to już wyżej wyjaśniono, nie jest decyzją o charakterze uznaniowym, dopuszczającym pewien zakres swobody decyzyjnej organu administracyjnego. Słusznie zatem organ uznał, iż w sprawie nie było zasadne badanie, czy w przedmiotowej sprawie zachodziły okoliczności określone w art. 53 ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie miałoby to wpływu na rodzaj rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 136 Kpa w zw. z art. 7 ustawy o cudzoziemcach Sąd stwierdza, iż jest on bezzasadny. Podkreślenia bowiem wymaga, iż istotny jest sam fakt podania nieprawdziwych informacji a nie powody dla jakich Cudzoziemiec informacje takie podał. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w działaniach organów orzekających w sprawie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy obu instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu i z tych względów na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.