V SA/Wa 1291/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E.O. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia Polski p o s t a n a w i a : - zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego J. Z., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy ), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika. Wyrokiem z 15 września 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. O. na decyzję Wojewody M. z [...] marca 2008r. Postanowieniem z 10 grudnia 2008r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał cudzoziemcowi prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Następnie 6 lutego 2009 r. (data nadania) pełnomocnik z urzędu strony skarżącej r.pr. J.Z. złożył skargę kasacyjną i wniósł m.in. o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów zastępstwa procesowego z uwzględnieniem podatku VAT oraz kosztów opłaty skarbowej od odpisu pełnomocnictwa. Stawiając się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 26 listopada 2009r. poparł skargę kasacyjną oraz wniósł o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "czy art. 97 w brzmieniu do dnia 1 stycznia 2009r. był zgodny z art. 2 Konstytucji RP ?". W wyniku złożonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 listopada 2009r., sygn. akt II OSK 680/09 m.in. uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił decyzję Wojewody M. z [...] marca 2008r. Wskazał również, że nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonywaną pomoc prawną, należne od skarbu Państwa (art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym przepisami art. 258-261 p.p.s.a. Stwierdził również, że pełnomocnik strony skarżącej powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosowne oświadczenie wskazujące, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Postanowieniem z 26 stycznia 2010 r. sygn. akt VSA/Wa 1291/08 referendarz sądowy oddalił powyższy wniosek, z uwagi na brak oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Następnie pismem z 5 lutego 2010 r. (data nadania pocztowego) pełnomocnik skarżącej złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 26 stycznia 2010 r., oświadczając jednocześnie, że udzielona pomoc prawna nie została zapłacona w całości ani w części. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. – wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc a wniosek pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu podlega ponownemu rozpatrzeniu. Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: rozporządzenie. Zgodnie z § 15 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4. W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie skarga została wniesiona na zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. 240 zł. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik został ustanowiony w czasie, kiedy biegł termin do wniesienia skargi kasacyjnej, celem jej sporządzenia i wniesienia, czyli nie brał udziału w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. Jednocześnie stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 26 listopada 2009 r. Zatem przyjąć należy, iż należne wynagrodzenie w sprawie wynosi 100% stawki minimalnej. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Rozpoznając wniosek zasadnym okazało się również zasądzenie innych udokumentowanych wydatków poniesionych przez pełnomocnika, tj. opłaty skarbowej w kwocie 17 zł, opłaconej przelewem w dniu 6 lutego 2009 r. (art. 250 p.p.s.a. in fine). Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez stronę skarżącą, na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.