V SA/Wa 1292/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant: referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... lutego 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz L. D., kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., mocą której organ pierwszej instancji odmówił udzielenia L. D. (obywatelce A.) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 18 marca 2009 r. L. D. wystąpiła o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż przebywa w Polsce od 1996 r. Obecnie uczy się w pierwszej klasie liceum. Ma w Polsce plany na dalsze życie. W dniu [...] listopada 2009 r. decyzją o wskazanym wyżej numerze Wojewoda [...] odmówił cudzoziemce żądanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wniosek małoletniej cudzoziemki złożony został jednocześnie z wnioskiem ojca, ubiegającego się o przedmiotowe zezwolenie ze względu na wykonywanie pracy oraz prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Małoletnia cudzoziemka podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie utrzymuje się samodzielnie, a więc jej pobyt jest integralnie związany z pobytem ojca, któremu Wojewoda [...] odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na skutek złożonego odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że L. D. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej z rodziną tj. ojcem G. A. , matką K. D. i bratem G. D. Jest ona uczennicą liceum i pozostaje na utrzymaniu ojca, który prowadzi działalność gospodarczą. Z uwagi na fakt, iż jej pobyt jest integralnie związany z pobytem rodziców, a decyzjami z dnia [...] lutego 2010 r. odmówiono udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jej rodzicom, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił również odmówić wnioskowanego pobytu L. D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców strona podniosła: 1. naruszenie art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 94 a ust. 1a ustawy o systemie oświaty oraz art. 70 w związku z art. 37 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 2 Protokołu nr 1 do Konwencji Narodów Zjednoczonych o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez pominięcie istotnej przesłanki, jaką jest prawo Skarżącej do nauki na terenie RP; 2. naruszenie art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez nierozpatrzenie innych okoliczności uzasadniających udzielenie Skarżącej pozwolenia na pobyt, w szczególności nawiązanie trwałych więzi osobistych i emocjonalnych z krajem i odbycie na terenie RP całej edukacji szkolnej; 3. naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 18 i 47 Konstytucji RP oraz art. 8 Konwencji Narodów Zjednoczonych o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez naruszenie zasady ochrony i integralności rodziny oraz poszanowania życia osobistego i prywatnego Skarżącej; 4. naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 53b ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że Skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu, niezbadanie przesłanek z art. 53b ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, a także błędne ustalenia dotyczące stanu faktycznego w zakresie posiadania przez Skarżącą środków finansowych i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w tym zakresie; 5. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wskutek pominięcia istotnych przesłanek uzasadniających udzielenie Skarżącej i jej rodzinie zezwolenia na pobyt; 6. naruszenie art. 7,77 §1, art. 80 i art. 107 §3 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych twierdzeń i argumentów podnoszonych przez Skarżącą, a w rezultacie dokonanie rozstrzygnięcia sprzecznego zarówno z interesem społecznym, jak i słusznym interesem strony; 7. naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. poprzez działanie niezgodne z przepisami prawa i zasadą pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, co skutkowało naruszeniem zasady pewności prawa (art. 2 Konstytucji RP) poprzez wydanie decyzji odmownej, pomimo, że wcześniej – w identycznym stanie faktycznym i prawnym – Skarżąca uzyskała decyzję pozytywną; które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane naruszenia Skarżąca wniosła m.in. o uchylenie lub stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji i uznanie, że w przypadku Skarżącej zachodzą przesłanki udzielenia jej pozwolenia na pobyt na zasadzie art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 4 oraz art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, przy spełnieniu przez Skarżącą wymogów z art. 53b ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145 § 1 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając skargę dokonuje analizy prawnej przepisów, które były, lub powinny być, podstawą decyzji, ale także korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uwzględnił skargę, ponieważ w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że jako materialnoprawna podstawa decyzji wskazane zostały art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234 poz. 1694 ze zm., powoływanej dalej jako: ,,ustawa o cudzoziemcach’’). Niewątpliwe jest, iż pobyt Skarżącej – L. D. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest integralnie związany z pobytem jej ojca – G. A., na którego całkowitym utrzymaniu pozostaje Skarżąca. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmawiając Skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oparł się na decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wydanej ojcu Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2010 r., w sprawie o sygn. V SA/Wa 1290/10, po rozpatrzeniu skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie udzielenia ojcu Skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - uchylił decyzję w całości. Wobec tego, że decyzja odmawiająca ojcu Skarżącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony została wyeliminowana z obrotu prawnego, a stanowiła ona powód, dla którego wniosek Skarżącej rozpatrzony został odmownie - przyjąć należało, że w sprawie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania przewidziana w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako: ,,k.p.a.’’). Zgodnie z powyższym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Ponownie rozpatrując sprawę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zobligowany będzie do uwzględnienia ustaleń, istotnych z punktu widzenia przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Skarżącej, zawartych w ostatecznym rozstrzygnięciu, jakie wydane zostanie w sprawie z wniosku ojca Skarżącej. Organ powinien mieć na uwadze, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, bez względu na podstawę prawną jego udzielenia, stanowi jednolitą instytucję prawną, a organ rozpatrujący wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ma obowiązek wziąć pod uwagę całokształt przepisów regulujących rozstrzygane zagadnienie. Do takich przepisów należy art. 53 ustawy o cudzoziemcach, jak również art. 53a tejże ustawy, zawierający katalog okoliczności, które mogą uzasadniać udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zatem - by w sposób prawidłowy rozpoznać wniosek Skarżącej – organ winien rozważyć wszystkie przesłanki ustawy o cudzoziemcach, których zaistnienie warunkuje udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, nie ograniczając się przy tym do oceny okoliczności związanych z pobytem ojca Skarżącej w Polsce. Przedstawiając wszystko powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., art. 200 p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.