V SA/Wa 1294/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży [...] "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji udzielonej z budżetu państwa; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. D. R., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 2.952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 2400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 552 zł (pięćset pięćdziesiąt dwa złote). Przedmiotem skargi z 9 kwietnia 2013 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Stowarzyszenie [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży [...]"[...]" – dalej: Skarżący, Stowarzyszenie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] zobowiązującą do zwrotu dotacji w kwocie [...] zł. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 31 maja 2004 r. pomiędzy Miastem Stołecznym Warszawą a Skarżącym została zawarta umowa nr [...] o udzielenie dotacji ze środków m.st. Warszawy w kwocie [...] zł na realizację zadań w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na Akcję Letnią – integracyjny obóz sportowo-rehabilitacyjny. Dotacja została przekazana w dniu 5 sierpnia 2004 r. Pismem z 17 grudnia 2004 r. Zastępca Dyrektora Biura Edukacji Urzędu m.st. Warszawy wezwał Stowarzyszenie do zwrotu przekazanych środków finansowych w związku z nierozliczeniem udzielonej dotacji, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Prezydent m.st. Warszawy zobowiązał Skarżącego do zwrotu przedmiotowej dotacji. Decyzja organu I instancji z [...] marca 2005 r. jak i kolejne z [...] października 2006 r. i z [...] listopada 2008 r. zostały uchylone przez organ II instancji i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejną decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy działając na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.), art. 190 w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1, art. 146 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.), art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) zobowiązał Stowarzyszenie [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży [...]"[...]" do zwrotu dotacji w kwocie [...] zł udzielonej z budżetu m.st. Warszawy na podstawie umowy nr [...] z 31 maja 2004 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Stowarzyszenie zobowiązane było do wykorzystania przyznanych środków finansowych zgodnie z celem na jaki je uzyskało i na warunkach określonych umową. Stowarzyszenie wykorzystało dotację na zakup turnusu rehabilitacyjnego, a nie organizację obozu sportowo – rehabilitacyjnego. Ponadto w akcji wzięły udział 42 osoby, a zgodnie z umową w obozie miało uczestniczyć 100 osób. Dodatkowo uczestnicy turnusu zorganizowanego przez Stowarzyszenie otrzymali dofinansowanie z Miejskiego Ośrodka Zatrudnienia i [...] Osób [...] na pokrycie kosztów uczestnictwa w tym turnusie, co nie zostało odnotowane we wniosku o dotację. Organ wskazał również, iż Stowarzyszenie nie przedstawiło oryginałów dokumentów księgowych, uniemożliwiając choćby częściowe rozliczenie dotacji (do 42% jej wysokości). Reasumując organ wskazał, iż przekazane środki finansowe stanowią dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i podlegają zwrotowi do budżetu m.st. Warszawy. Po rozpatrzeniu odwołania Strony decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż z przeprowadzonego w sprawie postepowania dowodowego m.in. z przedstawionego poprawionego sprawozdania, wynika, iż Skarżący zorganizował wypoczynek dla 42 osób. Zgodnie z umową i przekazaną dotacją winien zorganizować wypoczynek dla 100 osób. Stąd też uznano, że zadanie zostało wykonane w 42%, gdyż 42 osoby [...] odpowiadały warunkom umowy przyznającej dotację. Rozliczeniu mogłaby zatem podlegać kwota [...] zł. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje podnoszona okoliczność braku możliwości zorganizowania obozu w S. J.. Skoro strona zaakceptowała warunki umowy to musiała liczyć się ze wszystkimi jej warunkami. Ponadto organ II instancji podzielił stanowisko Prezydenta m.st Warszawy co do braku możliwości rozliczenia części dotacji z uwagi na nieprzedstawienie przez stronę oryginałów dokumentów księgowych dokumentujących poniesione wydatki. Obowiązek ten wynikał natomiast z zapisów zawartej umowy i stanowił podstawę do rozliczenia dotacji. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. Stowarzyszenie [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży [...] "[...]" zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego i proceduralnego, orzeczenia przedawnienia roszczeń w sprawie, zapoznanie się oraz dokonanie analizy prawnej przez Sąd z treścią odwołań i zgromadzonego materiału dowodowego kierowanych w sprawie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w latach 2005-2011, które są integralną częścią niniejszej skargi. Skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom naruszenie zasad ogólnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." (art. 6, art. 7), błędną interpretację przepisów prawa proceduralnego jak i materialnego, brak rozpatrzenia odwołań strony i ustosunkowania się do ich treści oraz zgromadzonego materiału dowodowego w latach 2005-2011, naruszenie ciągłości postępowania administracyjnego, rozpatrywanie obu spraw przez ten sam skład orzekający - tak obecnie jak i w poprzednich latach członkowie składu orzekającego w różnych konfiguracjach brali udział w rozstrzyganiu spraw związanych z udzieleniem spornych dotacji z roku 2004 przez Prezydenta m.st. Warszawy, działanie organu tzw. Komisji m.st. Warszawy ds. rozliczenia dotacji bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu skargi opisano szczegółowo stan faktyczny sprawy oraz zarzuty w kwestii wykorzystania udzielonej dotacji zgodnie z jej przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wskazując, iż w uzasadnieniu decyzji szczegółowo i obszernie wskazano na motywy, którymi kierował się organ odwoławczy i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Według art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do uwzględnienia żądania skargi. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi kwestia prawidłowości rozliczenia dotacji udzielonej na podstawie umowy nr [...] w sprawie udzielenia dotacji ze środków m.st. Warszawy. Na podstawie postanowień zwartych w umowie m.st. Warszawa zleciło Stowarzyszeniu realizację zadania publicznego w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na "Akcja Letnia - integracyjny obóz sportowo-[...]". Należy wyjaśnić, iż podstawę udzielenia dotacji stanowił art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, z późn. zm.), zgodnie z którym podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje na cele publiczne związane z realizacją zadań tej jednostki. Stosowanie do art. 118 ust. 2 tej ustawy zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 roku o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a jeżeli dotyczy ono innych zadań publicznych niż określone w tej ustawie: 1) zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem, o którym mowa w ust. 1; przepis art. 71 ust. 2 stosuje się odpowiednio; 2) tryb postępowania o udzielenie dotacji, sposób jej rozliczania oraz sposób kontroli wykonywania zleconego zadania określa w drodze uchwały organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, zapewniając jawność postępowania o udzielenie dotacji i jej rozliczenia. Należy zauważyć, iż Rada m.st. Warszawy w dniu [...] stycznia 2003 roku podjęła uchwalę nr [...] w sprawie trybu przyznawania, rozliczania oraz kontroli wykorzystania dotacji przyznawanych podmiotom nie zaliczonym do sektora finansów publicznych na wykonywanie zadań związanych z realizacją zadań m.st. Warszawy oraz dzielnic m.st. Warszawy na lata 2003- 2004. Odnosząc się do materialnoprawnych podstaw zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.) dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. Powołana ustawa z dnia 26 listopada 1998 roku o finansach publicznych utraciła moc obowiązującą w dniu 1 stycznia 2006 roku i zastąpiona została ustawą z dnia 30 czerwca 2005 roku o finansach publicznych (Dz. U. 249, poz. 2104). Podstawę określenia kwoty przypadającej do zwrotu stanowi zatem art. 146 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o finansach publicznych. Zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Stosownie do art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu państwa: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji. W myśl art. 149 ust. 4 tej ustawy zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Zgodnie z art. 146 ust. 1 ustawy przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Organy obu instancji w sposób prawidłowy dokonały zatem określenia podstawy prawnej zwrotu spornej dotacji. Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, który dotyczy wykazu inwestycji wieloletnich finansowanych z budżetu państwa. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie mógł naruszyć powołanego przepisu, gdyż w niniejszej sprawie nie miał on w ogóle zastosowania. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia roszczeń wskazać należy, iż zakresie nieuregulowanym w art. 146 ust. 1 i 2 z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem art. 57 tej ustawy. Przepis art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek przedawnienia. Wygaśnięcie zobowiązania powoduje, że prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie naliczenia należności jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Zgodnie z powołanym przepisem art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1 tej ustawy organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Zatem, zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z mocy prawa stosownie do przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych i na gruncie rozpatrywanej sprawy powstało w dniu 28 lutego 2005 roku (dotacja została przekazana w dniu 5 sierpnia 2004 roku). Decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny. Na mocy przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, zaś stosownie do przepisu art. 145 ust. 1 dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie do dnia 28 lutego roku następującego po roku, w którym udzielono dotacji. W konsekwencji, w sprawie zobowiązanie do zwrotu dotacji powstałe z mocy prawa przedawnia się po upływie 5 lat licząc od 31 grudnia 2010 roku. SKO w W. zasadnie powołało się na treść art. 70 § 6 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Stosownie do art. 70 § 7 pkt 2 ustawy o finansach publicznych bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Organ II instancji w sposób prawidłowy określił okresy zawieszenia biegu przedawnienia w trakcie postępowań sądowoadministracyjnych, które toczyły się w przedmiocie rozstrzygnięć orzekających o zwrocie spornej dotacji, wskazując, iż termin przedawnienia zobowiązania objętego prowadzonym postępowaniem upłynie w dniu 29 maja 2013 r. Nieuprawniony jest również zarzut rozpatrywania sprawy przez ten sam skład orzekający. Skarżący w żaden sposób nie wykazał bowiem aby w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności, które wskazywałyby na naruszenie przepisów o wyłączeniu pracownika od udziału w postępowaniu. W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut braku realizacji zaleceń SKO zawartych w decyzji z [...] sierpnia 2009 r. przez organ I instancji orzekający w sprawie. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent m.st. Warszawy zastosował się bowiem do wskazań co do okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo zatem zostało w sprawie przeprowadzone postępowanie ugodowe, które stanowiło element postępowania dowodowego (wyjaśniającego) przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organy obu instancji wskazać należy, iż z umowy zawartej pomiędzy m.st. Warszawa a Stowarzyszeniem [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży [...] "[...]" z siedzibą w W. w sprawie udzielenia dotacji ze środków m.st. Warszawy na realizację zadania publicznego w zakresie oświaty dzieci i młodzieży z przeznaczeniem na "Akcja Letnia - integracyjny obóz sportowo-[...]" wynika, że środki finansowe z dotacji dofinansują koszty wyżywienia, zakwaterowania i transportu uczestników. W akcji weźmie udział 100 osób (dzieci i młodzieży) z terenu Warszawy w dniach 9 sierpnia - 23 sierpnia 2004 roku w miejscowościach G. S. i S. J. (§ 2 ust. 2 umowy). Miasto zastrzegło prawo przeprowadzenia kontroli prawidłowości wydatkowania przekazanych środków finansowych zarówno w trakcie realizacji zadania, jak i po jego zakończeniu, a Podmiot zobowiązał się do udostępnienia dowodów księgowych, dotyczących dotowanego przez Miasto zadania. Dowody księgowe będą udostępnione Miastu w siedzibie Podmiotu lub na wniosek Miasta, poza siedzibą podmiotu, za potwierdzonym spisem przyjętych dokumentów (§ 2 ust. 3 i 4 umowy). W § 6 umowy Stowarzyszenie zobowiązało się do złożenia końcowego rozliczenia wraz ze sprawozdaniem z wykonania zadania, w terminie do dnia 23 września 2004 roku. Stowarzyszenie zobowiązało się do złożenia rozliczenia dotacji wraz z jego opisem w Biurze Edukacji Urzędu m.st. Warszawy, celem akceptacji przez Dyrektora Biura oraz przedłożenia do bieżącej kontroli oryginałów dowodów księgowych dotyczących zadania. Z przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego, zwłaszcza ustaleń Zespołu ds. rozliczenia dotacji przyznanych Stowarzyszeniu [...] [...] i [...] Dzieci i Młodzieży "[...]" w 2004 roku zgodnie z umową nr [...] - "Akcja Letnia - integracyjny obóz sportowo-[...]" przedstawionych w sprawozdaniu z dnia 14 kwietnia 2011 roku i protokole z dnia 7 marca 2011 roku wynika, że w dniu 2 marca 2011 roku Stowarzyszenie przedstawiło poprawione sprawozdanie z wykonanego zadania. W sprawozdaniu tym podano cele, zadania, program wyjazdu, liczbę uczestników, wyjaśnienie dotyczące nieodbycia obozu w S. J.. W sprawozdaniu wykazano liczbę uczestników - 42 osoby niepełnosprawne wraz z 28 opiekunami. Uznano, że 42 osoby niepełnosprawne odpowiadają warunkom umowy przyznającej dotację. Umowa zaś opiewała na 100 osób (dzieci i młodzieży). Zasadnie organ I instancji ustalił zatem, że zadanie zostało wykonane w 42%, co daje kwotę 21 000 zł. Należy podkreślić, iż obowiązek przedstawienia przez stronę oryginałów dokumentów księgowych dokumentujących poniesione wydatki wynikał wprost z zapisów zawartej umowy i stanowił podstawę do rozliczenia dotacji. Bezsporne jest również, że strona skarżąca powyższego obowiązku nie wypełniła. Kolegium zasadnie wywiodło przy tym, iż obowiązku tego należało dopełnić wraz z przekazaniem prawidłowego sprawozdania, z którego wynikałaby przede wszystkim liczba uczestników zorganizowanego obozu. W ocenie Sądu, nie są uzasadnione zarzuty naruszenia podstawowych zasad k.p.a., a w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.). Zgodnie z treścią wskazanych przepisów organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują niezbędna kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z analizy akt sprawy wynika, iż organy obu instancji w sposób wystarczający ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zebrały materiał dowodowy, co pozwalało na wszechstronne rozpatrzenie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Północ pod sygn. akt III K 262/11. Stosownie do art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie powyższego dowodu posiadałoby znaczenie procesowe jedynie w przypadku wykazania przez skarżące Stowarzyszenie, iż okoliczność kradzieży dokumentacji księgowej była podnoszona w trakcie postępowania administracyjnego. Z akt sądowych wynika, iż włamanie do biura miało miejsce w dniu 10 stycznia 2010 r. Stowarzyszenie zawierając porozumienie w sprawie rozliczenia dotacji w dniu 30 listopada 2010 r. zobowiązało się jednakże do przedstawienia oryginałów dokumentów księgowych dotyczących realizacji spornej umowy. Również w trakcie późniejszego postępowania dowodowego Stowarzyszenie nie wskazało, iż nie posiada oryginałów dokumentów księgowych. Nie można zatem stawiać organom zarzutu braku uwzględnienia powyższej okoliczności w trakcie prowadzonego postępowania. Natomiast wniosek o wydanie nakazu wyłączenia spod egzekucji administracyjnej środków finansowych pochodzących z dotacji publicznych i wpłat przeznaczonych na rehabilitację oraz turnus rehabilitacyjny odbywający się raz w roku nie mieści się w katalogu dowodów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji obu instancji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.