V SA/Wa 1296/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego; oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiającą [...] Spółce z o.o. w [...] (zwanej dalej: skarżącą lub spółką) zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 14.651,00 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) i art. 107 ust.1, ust. 3 i ust.4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.). Przedmiotem postępowania był wniosek skarżącej z 27 lipca 2009 r. nr [...]o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej ośmiu samochodów osobowych marki Renault Megane. Do wniosku skarżąca dołączyła: - dokument CMR numer [...] z dnia [...].04.2009r. z potwierdzeniem odbioru towaru przez podmiot inny niż nabywca samochodów.; - 8 kopii faktur z dnia [...] kwietnia 2009 r. potwierdzających sprzedaż samochodów w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej; - kserokopie dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju. W dniu 10 marca 2010 r. w związku z wezwaniem organu Skarżąca złożyła oryginały faktur zakupu przez [...] przedmiotowych samochodów na terytorium kraju z 20 kwietnia 2009 r., oryginały dowodów zapłaty akcyzy, wydruki z kont bankowych z 1 i 2 kwietnia 2009 r. potwierdzające przelew na rzecz Spółki środków pieniężnych od Firmy [...] z [...]. W późniejszym terminie złożono zlecenie transportowe nr [...] P. P. z dnia 29 września 2009 r. W ramach przeprowadzonych czynności sprawdzających ustalono, że podmiot zobowiązany do zapłaty akcyzy złożył deklaracje AKC-U oraz zapłacił podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowych samochodów a nadto, że przedmiotowe samochody nie zostały wcześniej zarejestrowane na terytorium kraju. Ponadto Naczelnik ustalił, że wniosek dotyczący zwrotu akcyzy za jeden z samochodów powinien zostać rozpoznany zgodnie z właściwością przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w związku z czym zwrócono wnioskodawcy dotyczące tej kwestii dokumenty. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] decyzją z [...] lutego 2013 r. odmówił zwrotu podatku akcyzowego, wskazując, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że dostawa wewnątrzwspólnotowa przedmiotowych samochodów zrealizowana została przez Spółkę lub dokonana w jej imieniu. W przedstawionym dokumencie przewozowym CMR nr [...] z dnia [...].04.2009 r., jako nadawca towaru figuruje inny niż Spółka podmiot (firma [...] dop. Sądu). Naczelnik wskazał, że Spółka przedłożyła przelewy bankowe z dnia 1 i 2 kwietnia 2009 r. jako dowód wcześniejszej zapłaty za te samochody, dokonanej przez firmę [...] z [...] na rzecz Spółki, które Spółka, która kupiła wspomniane samochody od firmy [...] w dniu 20 kwietnia 2009 r. sprzedała je wspomnianej firmie z [...] w dniu 27 kwietnia 2009 r. Naczelnik wskazał, że nie można ustalić kiedy Firma [...] kupiła przedmiotowe samochody lecz uznał, że w świetle materiału dowodowego to na jej zlecenie w dniu 22 kwietnia 2009 r. rozpoczęto przemieszczanie nabytych samochodów z kraju do Francji w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej do wskazanego przez tę firmę odbiorcy i to również firma z [...] opłaciła koszty transportu. Skarżąca zorganizowała jedynie transport towaru do miejsca wskazanego przez [...] (transakcja trójstronna) Wnioskodawca nie przedstawił więc żadnych dowodów, które pozwoliłyby stwierdzić, że działał jak właściciel i dostawa odbywała się w jego imieniu i nie dowodzi tego przedstawione zlecenie transportowe. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania lub orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie zwrotu podatku akcyzowego. W odwołaniu zarzuciła m.in. naruszenie art. 107 ustawy akcyzowej, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez stwierdzenie, że spółka nie spełnia wszystkich przesłanek warunkujących zwrot podatku akcyzowego. Podniosła, że do wniosku o zwrot akcyzy dołączone zostały wszystkie dokumenty wymagane przepisami prawa, jeśli zatem zaistniały jakieś wątpliwości co do stanu faktycznego lub prawnego, organ podatkowy winien był wezwać Spółkę do złożenia wyjaśnień. W przypadku wątpliwości co do podmiotu dokonującego dostawy, organ miał obowiązek zwrócić się z zapytaniem do podmiotów uczestniczących w transakcji, czego w niniejszej sprawie zaniechano. Strona wyjaśniła, że to Ona zorganizowała transport pojazdów, wskazała firmę przewozową, nadzorowała transport, kontaktowała się ze spedytorem, otrzymała potwierdzenie otrzymania towarów na miejscu przeznaczenia oraz złożyła wniosek o zwrot podatku akcyzowego, wskazując, że to Ona dokonała dostawę wewnątrzwspólnotową a wpisana do listu przewozowego firma [...] była jedynie załadowcą. Błędne wypełnienie listu przewozowego, nie może stanowić dowodu przemawiającego na niekorzyść Spółki . Na dowód przedstawionych twierdzeń do odwołania dołączone zostało oświadczenie załadowcy czyli firmy [...] złożone na odwrocie kserokopii CMR nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Ponadto Spółka złożyła kserokopie licznych umów o współpracy z różnymi podmiotami, które wskazują zakres uprawnień i obowiązków stron umowy w zakresie obrotu pojazdami, pismo [...] z siedzibą w [...] poświadczające, że to [...] Sp. z o.o. była właścicielem przedmiotowych pojazdów, aż do momentu dokonania dostawy. [...] Sp. z o.o. dysponowała prawem do rozporządzania pojazdami jak właściciel w czasie dokonywania dostawy i ponosiła ryzyko związane z utratą lub uszkodzeniem tych pojazdów. Dyrektor Izby Celnej w [...] nie podzielił zarzutów odwołania i wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. W myśl art.107 ust.3 i 4 tej ustawy, podmiot o którym mowa w ust.1 jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem. Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w ust. 3. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy akcyzowej – zwrot akcyzy przysługuje podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel także wtedy, gdy dostawa wewnątrzwspólnotowa została dokonana w jego imieniu przez inny podmiot. Zatem uprawnionym do zwrotu akcyzy jest ten, kto mając prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel zlecił jego przewiezienie realizując w ten sposób dostawę wewnątrzwspólnotową. Wskazał, że w odniesieniu do spornych samochodów wynika następująca chronologia zdarzeń: - w dniu 01.04. 2009r. [...] dokonała zapłaty za pojazdy, - w dniu 20.04.2009r. [...] zakupiła pojazdy na terytorium kraju.; - w dniu 22.04.2009r. rozpoczęto przemieszczenie ww. samochodów do odbiorcy będącego kontrahentem [...] mającego siedzibę we Francji (transakcja trójstronna), przy czym transport towaru zorganizowała [...] do miejsca wskazanego przez [...], który pokrył też koszty transportu samochodów, - w dniu 27.04.2009r. [...] sprzedała samochody na rzecz [...] z siedzibą w [...] co potwierdziła fakturami. Organ orzekający stwierdził, że kwestią sporną w sprawie pozostaje rozstrzygnięcie, czy [...] sp. z o.o. jako wnioskodawca, w chwili dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej spornych samochodów osobowych marki Renault Megane dysponowała prawem rozporządzania tymi pojazdami i czy dostawa wewnątrzwspólnotowa została dokonana w imieniu spółki. Organ wskazał na dokumenty złożone do wniosku oraz w toku postępowania i wyjaśnił, że w momencie dostawy wewnątrzwspólnotowej tj. 22 kwietnia 2009 r. Spółka była właścicielką samochodów w rozumieniu prawa cywilnego lecz nie rozporządzała nimi fizycznie. Samochody te przechowywane były na placu autoryzowanego dealera Renault – co oświadczyła sama Spółka. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w [...] załączone do wniosku o zwrot akcyzy dokumenty nie potwierdzają okoliczności, iż dostawa przedmiotowych samochodów osobowych dokonana została przez stronę lub zrealizowana w jej imieniu. Dyrektor podkreślił, że w pismach z dnia 10 marca 2010 r. i 6 maja 2010 r. Spółka wskazała, że fizyczna dostawa samochodów jest wykonywana bezpośrednio z miejsca ich składowania w Polsce do klienta/odbiorcy wskazanego przez firmę [...]. Samochody te zakupione wcześniej od firmy [...] przez Spółkę, były kupione przez [...] i składowane w miejscu ich zakupu czyli u dealera Renault. Wskazała, ze [...] był nadawcą przedmiotowych samochodów, co potwierdza zapis w polu 1 i 22 listu przewozowego CMR. Dyrektor podniósł również, że z CMR nie wynika kiedy dokładnie samochody trafiły do odbiorcy, którym był [...]. Organ odwoławczy – odnosząc się do zarzutów skarżącej – wyjaśnił, iż zgodnie z art. 4 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238; sprost.: Dz. U. z 1995r. Nr 69, poz. 352) dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy. Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Stosownie do brzmienia art. 9 ust. 1 Konwencji w braku przeciwnego dowodu list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika. Z powyższych unormowań wynika, że jedną z podstawowych funkcji jakie spełnia list przewozowy CMR, jest funkcja dowodowa i osiąga ona swój pełny walor tylko w braku przeciwnego dowodu. Zdaniem organu odwoławczego załączony do wniosku list przewozowy CMR nie daje podstaw do uznania, że przemieszczenia samochodów dokonała skarżąca lub odbyło się ono w jej imieniu. Na potwierdzenie powyższego Spółka nie załączyła żadnych dowodów, ani dokumentów. Organ wyjaśnił i dokonał oceny materiału dowodowego w związku z tym, chybiony jest zarzut naruszenia art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, poprzez brak podjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zdaniem organu, wobec powyższego w sprawie, za podmioty będące stronami transakcji przewozu należało przyjąć te wskazane w ww. dokumencie CMR. Ponadto organ stwierdził, że przedstawiony przy wniosku wydruk z poczty elektronicznej nie zawiera takich informacji jak dane zamawiającego, czy też wskazanie zleceniobiorcy, brak zatem jest podstaw do uznania, że transport przedmiotowych samochodów objętych wnioskiem, dokonany został na zlecenie Spółki. Skarżąca pismem z 28 kwietnia 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...], wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 107 ust. 1 ustawy akcyzowej, poprzez uznanie, że skarżąca nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, gdyż nie posiadała prawa rozporządzania nimi jak właściciel, - art.107 ust.1 ustawy akcyzowej poprzez uznanie, że [...] nie była uprawniona do zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, gdyż nie dokonała ich dostawy wewnątrzwspólnotowej, - art.9 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz.U.z 1962 r., nr 49, poz. 238 ze zm., dalej: Konwencja CMR) poprzez uznanie, że zlecenie transportu, zlecenie wydania oraz oświadczenie kontrahenta [...] są niewystarczające dla stwierdzenia, że Spółka rozporządzała towarami jak właściciel. - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedokonanie przez organ ceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Następnie skarżąca wskazała, że literalna wykładnia art. 107 ust.1 ustawy akcyzowej nie pozostawia wątpliwości, że podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy ma nabyć prawo do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i dokonać jego dostawy wewnątrzwspólnotowej. Z treści tego przepisu nie wynika jednak konieczność rozporządzania pojazdem jak właściciel (ani tym bardziej bycia właścicielem) w momencie dokonywania dostawy. Na poparcie swojego stanowiska powołała się na wyrok NSA sygn. akt I GSK 40/12 z 21 września 2012 r. Zdaniem skarżącej przez rozporządzanie pojazdem "jak właściciel", należy uznać takie władztwo nad pojazdem, które umożliwia wydanie go wskazanemu przez wnioskodawcę przewoźnikowi celem przetransportowania do innego państwa członkowskiego. Sam fakt, iż załadowca wydaje, na zlecenie skarżącej, pojazdy przewoźnikowi, potwierdza fakt rozporządzania przez nią pojazdem "jak właściciel", to ona decyduje bowiem o faktycznych losach pojazdu, tj. o terminie, sposobie i kierunku jego wywozu. Skarżąca nie zgodziła się też ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, iż dołączony do akt sprawy list przewozowy CMR wraz ze zleceniem transportowym fakturami zakupu, fakturami sprzedaży, zlecenie wydania, zlecenie transportowe, oświadczenie przewoźnika nie dają podstaw do uznania, że to ona dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów objętych wnioskiem. Zdaniem skarżącej umowa przewozu została w sprawie zawarta w drodze przyjęcia przez przewoźnika oferty (zlecenia przewozowego) złożonego przez spółkę i wyłącznie ona może być uznana za nadawcę przesyłki, a nieprawidłowość wypełnienia listu przewozowego CMR nie wpływa na ważność tejże umowy. Przepisy Konwencji CMR wskazują, że w przypadku rozbieżności pomiędzy zleceniem transportowym, a listem CMR - to treść zlecenia transportowego przesądza o tym, kto był nadawcą usługi transportowej. Konkludując skarżąca podniosła, że w sprawie została dokonana dostawa wewnątrzwspólnotowa samochodów osobowych, to skarżąca zleciła jej wykonanie oraz posiada dokumenty związane z tą transakcją, fakt zapłaty za przewóz przez [...] jest bez znaczenia dla sprawy, jest tylko dowodem na ustalenia jakie w tej mierze zawarła Spółka z [...], nie ma zatem podstaw do odmowy zwrotu akcyzy. Rozstrzygając sprawę Dyrektor naruszył treść art. 107 ust. 1 ustawy akcyzowej art. 9 Konwencji CMR oraz art. 191 O.P W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu wniesiona w rozpoznanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną odmowy zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej siedmiu samochodów osobowych marki Renault Megane stanowił przepis art. 107 ustawy akcyzowej. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu – podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane przysługuje zwrot akcyzy na jego wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego. Podmiot ten, jak wynika z ust. 3 tego artykułu, jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem. Pojęcie "dostawy wewnątrzwspólnotowej", którym ustawodawca operuje na gruncie przywołanej regulacji, i której dokonanie stanowi przesłankę zwrotu akcyzy, rozumieć należy jako przemieszczanie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego (art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy akcyzowej). Z przywołanej regulacji wynika, że żądanie zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego na rzecz danego podmiotu warunkowane jest: 1) nabyciem prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel; 2) dokonaniem we własnym imieniu lub zleceniem we własnym imieniu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, który nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym i legitymowaniem się dowodami z dokumentów potwierdzających fakt realizacji, we wskazany powyżej sposób, dostawy wewnątrzwspólnotowej; 3) zapłaceniem akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju; 4) wystąpieniem z wnioskiem o zwrot akcyzy do właściwego naczelnika urzędu celnego. Abstrahując od przesłanek wskazanych w pkt 3 i 4, spełnienie których w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, z punktu widzenia oceny zasadności i trafności zarzutów skargi, a w konsekwencji oceny o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, odnieść należy się do kwestii realizacji, spornych w rozpoznawanej sprawie, przesłanek wskazanych powyżej w pkt 1 i 2. W odniesieniu do pierwszej spośród spornych w rozpoznanej sprawie przesłanek zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej, a mianowicie przesłanki wymienionej w pkt 1, wyjaśnić należy, że pojęcie "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel" nie jest tożsame pojęciu "nabycia prawa własności samochodu osobowego". Zakres podmiotowy pierwszego spośród tych pojęć jest zdecydowanie szerszy i swoim zakresem obejmuje również podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem samochodu osobowego, jest również jego posiadaczem, który na podstawie konkretnej czynności z jego udziałem uzyskał możliwość faktycznego dysponowania pojazdem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi, nawet jeżeli równocześnie skutkiem tej czynności nie jest przeniesienie prawa własności. Konieczną przesłankę zwrotu akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego, a mianowicie przesłankę wymienioną w pkt 2 stanowi również, rzeczywiste zrealizowanie dostawy wewnątrzwspólnotowej, tj. faktyczne przemieszczenie we własnym imieniu (lub zlecenie we własnym imieniu) przez podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel, tegoż samochodu – który nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju i od którego akcyza została zapłacona w kraju – z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego. Istotne jest przy tym również legitymowanie się dowodami z dokumentów potwierdzających fakt realizacji, we wskazany powyżej sposób, dostawy wewnątrzwspólnotowej. Wynika to wprost z przepisu art. 107 ust. 3 i ust. 4 ustawy akcyzowej, zgodnie z którym dokumentami potwierdzającymi realizację dostawy wewnątrzwspólnotowej przez podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy, a więc przez podmiot określony w ust. 1 art. 107, są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą. Zatem to faktyczne dokonanie we własnym imieniu (lub zlecenie we własnym imieniu) dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona w kraju oraz udokumentowanie tego faktu stosownymi dowodami z dokumentów stanowi warunek realizacji prawa do jej zwrotu, nie zaś okoliczność w postaci naliczenia i zapłaty podatku akcyzowego. (por. wyrok NSA sygn. akt I GSK 608/11 z 13 grudnia 2012 r., baza orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli chodzi o przesłankę dotyczącą dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, organ uznał, że z przedstawionych przez spółkę dokumentów nie wynika by to ona dokonała dostawy wewnątrzwspólnotowej. Z dokumentu przewozowego CMR dołączonego do wniosku o zwrot akcyzy wynikało, że jako nadawca figurowała firma [...]l Spółka z o.o., zaś jako odbiorca [...]. Skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które pozwoliłyby potwierdzić, że była organizatorem całej dostawy. Wbrew twierdzeniom Spółki okoliczności tej nie potwierdził dokument w postaci zlecenia transportowego z [...] września 2009 r. nr [...] ponieważ dotyczy ono przyszłej dostawy, która miała mieć miejsce w dniach 5-6 października 2009 r. i innych samochodów. Oświadczenie to, które Spółka złożyła przy piśmie z 9 sierpnia 2012 r., było zgodnie z oświadczeniem Spółki tylko przykładowym dokumentem. Dowodem takim nie jest również oświadczenie Firmy [...] z dnia 25 stycznia 2013r. (k. 128 odwrót) jak również oświadczenie firmy [...] nr [...] z 8 sierpnia 2012 r. (k. 109) ponieważ pozostają one w sprzeczności z wcześniejszymi oświadczeniami samej Spółki co do roli firmy [...] w dostawie wewnątrzwspólnotowej (co koresponduje z treścią CMR), która wskazywała, że [...] był nadawcą (a nie załadowcą) samochodów realizującym polecenie firmy [...] z [...]. Należy stwierdzić w odniesieniu do dokumentu CMR, że nawet jeśli zwyczajowo w polach 1 i 22 dokumentu CMR zostały pomyłkowo wpisane dane załadowcy, to na dokumencie powinno być odnotowane, że to [...] Sp. z o.o. posiada prawo dysponowania towarem (samochodami). Faktem jest, że w dacie realizacji dostawy czyli w dniu 22 kwietnia 2009r., Spółka była właścicielką przedmiotowych samochodów od dwóch dni, zatem co do zasady mogłaby dysponować wspomnianymi samochodami, gdyby nie to, że w sprawie działał jak właściciel [...], który wcześniej przelał na konto Spółki pieniądze na ich zakup i dysponował nimi na swój rachunek, co wynika z dokumentów i twierdzeń samej Spółki - pisma z dnia 10 marca 2010 r. i 6 maja 2010 r. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku.