V SA/Wa 1298/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2013 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowe w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego oddala skargę; Przedmiotem skargi A. O. (zwanego dalej skarżącym) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] kwietnia 2013r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] listopada 2012r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Burmistrz [...] przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...] tytuł wykonawczy nr [...] z [...] stycznia 2011r., wystawiony na skarżącego, obejmujący zaległości powstałe w wyniku niezapłacenia jednorazowej opłaty z tytułu renty planistycznej w kwocie należności głównej 1560.00 zł za rok 2004, celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W toku postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z 20 stycznia 2011r. zajął świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego. W odpowiedzi na to zajęcie Wojskowe Biuro Emerytalne w [...] pismem z [...] stycznia 2011r. poinformowało organ egzekucyjny, że skarżący nie figuruje w bazie danych i nie pobiera świadczenia. W wyniku powyższego skarżący wniósł o uchylenie tytułu wykonawczego z uwagi na przedawnienie roszczeń. Pismo to zostało zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako zarzut z art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Postanowieniem z [...] kwietnia 2011r. Burmistrz [...] odmówił wyrażenia zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego, które zostało potraktowane przez organ egzekucyjny jako odpowiedź wierzyciela w sprawie zarzutów. Natomiast postanowieniem z [...] listopada 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało niedopuszczalność zarzutów Zobowiązanego sprowadzających się do kwestionowania zasadności obowiązku zapłaty tzw. "renty planistycznej", jak również uznało za nieuzasadniony zarzut Zobowiązanego dotyczący przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] stycznia 2012r. odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] maja 2012r. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym [...] i orzekł o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, a w części dotyczącej zarzutu przedawnienia zobowiązania utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W międzyczasie Burmistrz [...] wystawił kolejny tytuł wykonawczy nr [...] z [...] lipca 2011. obejmujący zaległości powstałe w wyniku niezapłacenia jednorazowej opłaty z tytułu renty planistycznej w kwocie należności głównej 22.652.00 zł za rok 2008 i przekazał go Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...] celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] sierpnia 2011 r. zajął świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego w Zakładzie Emerytalno-Rentowym MSWiA. Zobowiązany otrzymał je w dniu [...] sierpnia 2011r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego, a dłużnik zajętej wierzytelności w dniu [...] sierpnia 2011r. Pismem z [...] sierpnia 2011r. skarżący złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...]. Postanowieniem z [...] września 2011r. wierzyciel odmówił uznania zarzutów. W wyniku wniesienia zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] marca 2012r. uchyliło w całości zaskarżone postanowienie wierzyciela w sprawie jego stanowiska orzekając o niedopuszczalności zgłoszonych przez Zobowiązanego zarzutów sprowadzających się do kwestionowania zasadności obowiązku zapłaty tzw. "renty planistycznej" i uznając za nieuzasadniony zarzut Zobowiązanego dotyczący przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] maja 2012r. stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu bezpodstawnego dochodzenia obowiązku i odrzucił zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku jako nieuzasadniony. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2012r. Ponadto w dniu [...] października 2011r. skarżący złożył pismo zatytułowane "Skarga" które zostało zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych ze względu na przedawnienie dochodzonych należności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2011r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego nie stwierdzając przedawnienia zobowiązania. W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] marca 2012r. uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie, wskazując że kwestie podniesione przez Zobowiązanego są przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu zarzutowym. Pismem z [...] marca 2012r. skarżący wniósł o powiadomienie zakładu emerytalnego o uchyleniu przedmiotowych tytułów egzekucyjnych i o zwrot potrąconych dotychczas sum wraz z odsetkami w związku z wydanym przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] marca 2012r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] maja 2012r. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W postanowieniu tym organ egzekucyjny wskazał, że kwestie podnoszone przez Zobowiązanego znalazły rozstrzygnięcie w toku rozpatrywania zarzutów, a Zobowiązany nie podał innych powodów ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego poza tymi zawartymi w zarzutach. W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] września 2012r. nr [...] uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] maja 2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wykonując zalecenia organu odwoławczego pismem z [...] października 2012r. wystąpił do skarżącego o sprecyzowanie żądania zawartego w piśmie z [...] marca 2012r. W wyniku powyższego skarżący pismami z [...] i 1[...] października 2012r. wyjaśnił, że wnosi o uchylenie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] wskazując wadliwość decyzji stanowiących podstawę wystawienia tych tytułów oraz przedawnienie, jak również wniósł o zwrot potrąconych kwot. Skarżący stwierdził, że decyzja SKO sygn. akt. [...] z [...] września 2005r. oraz decyzje Burmistrza [...] nr [...] z [...] lutego 2004r. (tytuł wykonawczy [...]) i nr [...] z [...] marca 2008r. (tytuł wykonawczy [...]) naruszają zasadę niedziałania prawa wstecz oraz przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący wskazał, że nastąpiło już przedawnienie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] listopada 2012r. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w [...]zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2013r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z [...] listopada 2012r. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący ponownie wskazał na nieprawidłowości wydanych decyzji Burmistrza [...] będących podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, jak również przedawnienie zobowiązań. Kwestie te są podstawą wniesienia zarzutów z art. 33 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.), jak również wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z art. 59 u.p.e.a. Organ wyjaśnił, że możliwość złożenie zarzutów uwarunkowana jest terminem, zatem wniosek skarżącego należało potraktować jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy powołując się na art. 59 § 1 u.p.e.a. wskazał na obligatoryjne przesłanki umorzenia i wyjaśnił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wskazał, że podniesione we wniosku zarzuty były już podnoszone we wcześniejszych pismach procesowych składanych przez Zobowiązanego i zostały rozpatrzone w postępowaniach zarzutowych, w wyniku których wydane zostały postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] maja 2012r. (odnośnie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] stycznia 2011r.) i z [...] sierpnia 2012r. (odnośnie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] lipca 2011r.). Rozstrzygnięcia te zapadły na podstawie ostatecznych postanowień wierzyciela - postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2011r. oraz z [...] marca 2012r. W postanowieniu z [...] listopada 2011r. SKO wskazano, że odnośnie tytułu wykonawczego nr [...] zarzuty wadliwości decyzji nr [...] były już przedmiotem rozpatrzenia w innych postępowaniach administracyjnych oraz sądowych, a decyzja ta jest ostateczna i z tych względów stwierdzono niedopuszczalność zarzutów zobowiązanego sprowadzających się do kwestionowania zasadności obowiązku zapłaty tzw. "renty planistycznej". Natomiast odnośnie zarzutu przedawnienia wskazano, iż nie doszło do przedawnienia obowiązku przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, gdyż zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą zobowiązania (decyzję dotyczącą ustalenia renty). W związku z wniesieniem przez Zobowiązanego skargi 5 letni termin przedawnienia zobowiązania zaczął biec dopiero od dnia 23kwietnia 2008r. (bieg terminu przedawnienia po zawieszeniu biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności), w związku z czym nie doszło do przedawnienia zobowiązania przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Ponadto w postanowieniu tym wskazano, iż z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia uległ przerwaniu w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego - egzekucji z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, o którym Zobowiązany został zawiadomiony zawiadomieniem z [...] stycznia 2011r. W związku z powyższym zarzut zobowiązanego dotyczący przedawnienia egzekwowanego obowiązku uznany został za nieuzasadniony. Z kolei w postanowieniu z [...] marca 2012r. wskazano odnośnie tytułu wykonawczego nr [...], że zasadność nałożenia renty planistycznej była przedmiotem rozpatrywania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które utrzymało w mocy decyzję [...], natomiast termin przedawnienia wskazano na dzień 31 grudnia 2013r. Wszystkie te postanowienia są ostateczne w administracyjnym toku instancji w związku z czym wiążą organy administracyjne w kolejnych postępowaniach. Wskazał także, że wydanie postanowień stwierdzających niedopuszczalność zarzutów sprowadzających się do kwestionowania zasadności egzekwowanego obowiązku oraz uznających zarzut przedawnienia obowiązku za nieuzasadniony, przesądziło o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn podniesionych przez Stronę w zarzutach. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] wniosek skarżącego oparty był na tych samych argumentach co pisma w których skarżący składał zarzuty, dlatego też zasadnie Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w tej sprawie i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wyjaśnił również, że postanowieniami z [...] maja i [...] sierpnia 2012r. przesądził o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn podniesionych przez Stronę w piśmie z 28 marca 2012r. (doprecyzowanym pismami z [...] i [...] października 2012r.). Zobowiązany bowiem w ww. pismach podniósł te same okoliczności, co w uprzednio złożonych zarzutach i kwestie te zostały już rozstrzygnięte w postępowaniach zarzutowych. Wskazał również, iż upływ czasu od wydania rozstrzygnięć w sprawie zarzutów nie oznacza, że stanowisko organu odnośnie braku przedawnienia obowiązku stało się nieaktualne, bowiem nie upłynął termin przedawnienia wskazany w postanowieniach Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2011r. i [...] marca 2012r. Zdaniem organu odwoławczego brak sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania w trybie art. 59 u.p.e.a. stanowi o jego bezprzedmiotowości. Pismem z [...] kwietnia 2013r. skarżący złożył skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie wad prawnych zawartych w ww. tytułach i zaprzestanie potrącania 600zł z emerytury. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie zasad prawa: 1) niedziałania prawa wstecz; 2) powagi rzeczy osądzonej; 3) prawdy obiektywnej, poprzez zaniechanie czynności polegającej na przesłuchaniu świadków przez pierwszą instancję z naruszeniem art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267, dalej: k.p.a.); 4) zasady instancyjności; 5) zasady legalizmu, poprzez naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji; 6) zasady domniemanej niewinności, poprzez pomijanie zgłaszanych przez stronę dowodów. W ocenie Zobowiązanego naruszone przepisy prawa miały ogromny wpływ na tytuł wykonawczy z [...] lipca 2011r. nr [...], który jest obarczony wadami prawnymi, w związku z czym służy mu prawo do podważenia decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 k.p.a. Wyżej wymienione naruszenia prawa odnoszą się również do tytułu wykonawczego nr [...] z [...] stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe argumenty. Pismami procesowym z [...] maja, [...] sierpnia, [...] sierpnia, [...] września i [...] października 2013r. skarżący podtrzymał dotychczasowe wnioski i argumenty. Natomiast w piśmie procesowym z [...] października 2013r. skarżący podniósł zarzut nieprawidłowego wystawienia tytułu wykonawczego w zakresie odsetek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd odmówił odroczenia rozprawy, gdyż zgodnie z 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że obecność strony i ich pełnomocników na rozprawie jest nieobowiązkowa. Zarówno strona jak i jej pełnomocnik zostali prawidłowo pouczeni o terminie rozprawy. Pełnomocnik strony nie przedstawił Sądowi, żadnych okoliczności mogących wskazywać, że chce uczestniczyć w posiedzeniu sądu, ale z przyczyn od niego niezależnych nie może się stawić. Ponadto i najważniejsze pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy i przedstawił swoje stanowisko w piśmie procesowym z [...] października. 2013r. Dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o odroczenie rozprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania wyrażonego w tym postanowieniu stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. W rozpoznawanej sprawie należy rozstrzygnąć, czy prawidłowo postąpił organ drugiej instancji, utrzymując w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o umorzeniu, z uwagi na bezprzedmiotowość, postępowania zainicjowanego wnioskiem strony o umorzenie - w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] z [...] stycznia 2011r. i [...] z [...] lipca 2011r. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. W przedmiotowej sprawie organy egzekucyjne I i II instancji wskazały, że nie mogą rozstrzygać o istocie sprawy, gdyż rozstrzygnięcie o takim charakterze i w trybie przewidzianym przez obowiązujące przepisy prawa zostało już podjęte, a skarżący nie podnosił innych okoliczności stanowiących element nowości w sprawie. Skarżący konsekwentnie, po raz trzeci wnosił o umorzenie postępowania powołując się niezasadność obowiązku zapłaty oraz przedawnienie roszczeń. Zobowiązany natomiast nie podał innych powodów ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego poza tymi zawartymi we wcześniejszych postępowaniach, które to twierdzenia zostały już rozpatrzone w prowadzonych postępowaniach zarzutowych. W tym miejscu trzeba wskazać, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniami z [...] maja 2012r., nr [...] (tytuł wykonawczy nr [...] z [...] stycznia 2011 r.) i z [...] sierpnia 2012r. nr [...] (tytuł wykonawczy nr [...] z [...] lipca 2011 r.). Rozstrzygnięcia te zapadły na podstawie ostatecznych postanowień wierzyciela - postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2011r., nr [...] oraz z [...] marca 2012r. nr [...]. W powyższych orzeczeniach organy orzekające wyraźnie wskazały, że w wypadku tytułu wykonawczego nr [...] zarzuty wadliwości decyzji nr [...] były już przedmiotem rozpatrzenia w innych postępowaniach administracyjnych oraz sądowych. Decyzje są ostateczne i z tych względów stwierdzono niedopuszczalność zarzutów zobowiązanego sprowadzających się do kwestionowania zasadności obowiązku zapłaty tzw. renty planistycznej. Natomiast odnośnie zarzutu przedawnienia wskazano, iż nie doszło do przedawnienia obowiązku przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, gdyż zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej o.p.), zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą zobowiązania (decyzja dotycząca ustalenia renty). Ponadto wyjaśniono, że w myśl art. 70 § 7 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Dlatego też 5-letni termin przedawnienia zaczął biec dopiero od 23 kwietnia 2008r. i nie doszło do przedawnienia zobowiązania przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Ponadto w postanowieniu tym wskazano, iż z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia uległ przerwaniu w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego - egzekucji z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, o którym skarżący został zawiadomiony zawiadomieniem z [...] stycznia 2011r. Zatem zarzut skarżącego dotyczący przedawnienia egzekwowanego obowiązku został uznany przez wierzyciela za nieuzasadniony. Z kolei w postanowieniu z [...] marca 2012r. wskazano odnośnie tytułu wykonawczego nr [...], że zasadność nałożenia renty planistycznej była przedmiotem rozpatrywania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] nr [...] z [...] marca 2008 r. Wyjaśniono także, że termin przedawnienia określono na dzień 31 grudnia 2013r. Wszystkie te postanowienia są ostateczne w administracyjnym toku instancji w związku z czym wiążą organy administracyjne w kolejnych postępowaniach. Co więcej należy zwrócić uwagę, że postanowienie wierzyciela z [...] marca 2012r. nr [...] było także przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 22 marca 2013r., sygn. akt V SA/Wa 56/13 oddalił skargę A. O. Słusznie także Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wskazał, że wydanie postanowień stwierdzających niedopuszczalność zarzutów sprowadzających się do kwestionowania zasadności egzekwowanego obowiązku oraz uznających zarzut przedawnienia obowiązku za nieuzasadniony, przesądziło o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn podniesionych przez skarżącego w zarzutach. Mając powyższe na względzie złożony przez skarżącego wniosek o umorzenie postępowania z [...] marca 2012r., uzupełniony pismami z [...] i [...] października 2012r. oparty był na tych samych argumentach, co wcześniej rozpoznawane w postępowaniu w przedmiocie zarzutów. Dlatego też organy egzekucyjne obydwu instancji prawidłowo uznały wniosek o umorzenia postępowania egzekucyjnego, jako niedopuszczalny i umorzyły postępowanie w sprawie wniosku. Skarżący w przedmiotowym wniosku nie podniósł żadnych nowych kwestii, które nie byłyby już przedmiotem rozstrzygnięcia. Ponowne oparcie wniosku na zarzucie przedawnienia, w wypadku nie wystąpienia zmiany stanu faktycznego, czy też prawnego nie mogło skutecznie doprowadzić do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W sprawie bowiem nie nastąpił żaden element nowości, który uzasadniałby prowadzenie tego postępowania. Również upływ czasu od wydania rozstrzygnięć w sprawie zarzutów nie spowodował braku aktualności ostatecznego stanowiska wierzyciela zawartego w postanowieniach Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2011 r. i [...] marca 2012r., gdyż nie upłynął termin przedawnienia wskazany w tych orzeczeniach. Zatem słusznie uznano wniosek skarżącego za bezprzedmiotowy, już we wstępnej fazie badania wniosku. W konsekwencji, organ egzekucyjny uznając za bezprzedmiotowe postępowanie prowadzone z wniosku w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego winien je umorzyć na mocy art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego i z uwagi na to, nie można wydać rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty, a także w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Przeszkodą wykluczającą możliwość rozpoznania sprawy, co do jej istoty jest - jak w stanie faktycznym sprawy – jej wcześniejsze merytoryczne rozpatrzenie. Reasumując należy stwierdzić, iż fakt wcześniejszego merytorycznego rozpatrzenia zarzutów obecnie podnoszonych, wobec braku zmiany w stanie faktycznym i prawnym, wyeliminował określoną w treści art. 59 u.p.e.a. przesłankę niezbędną do prowadzenia postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Innymi słowy, brak było podstaw prawnych do zbadania sprawy pod kątem wystąpienia w niej przesłanek skutkujących zastosowaniem instytucji umorzenia postępowania i ewentualnego spełnienia żądania strony poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego, ponieważ na dzień złożenia stosownego wniosku w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie wystąpił element "nowości". Zatem za bezprzedmiotowy należało uznać wniosek strony skarżącej o umorzenie postępowania. Stąd też zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej w [...] nie dokonał analizy podniesionych przez skarżącego zarzutów pod kątem ich ewentualnej zasadności. Bezzasadny jest także zarzut błędnego naliczenia odsetek, gdyż zarzut ten po pierwsze został dopiero zgłoszony na etapie postępowania sądowego i nie był podnoszony w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto wskazywana nieprawidłowość dotycząca odsetek mogła być podnoszona tylko jako zarzut w postępowaniu egzekucyjnym, o czym jasno stanowi art. 33 pkt 10 w związku z 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Z kolei możliwość złożenie zarzutów uwarunkowana jest określonym terminem. Dlatego też wskazywana nieprawidłowość nie mogła być przedmiotem badania przez Sąd i tym samym stać się ewentualnym powodem do uwzględnienia skargi, gdyż wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania sadowego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.