V SA/Wa 130/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skarg (...) Sp. z o.o. oraz (...) – wspólników spółki cywilnej Agencja Celna G. I. S. S.C. (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia (...) października 2013 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty długu celnego; oddala skargi. W dniu [...] kwietnia 2010 r. Agencja Celna [...] spółka cywilna [...], działając jako przedstawiciel pośredni [...] Sp. z o.o. w [...], dokonała zgłoszenia celnego pomidorów w ramach procedury uproszczonej (PWD/445010/00/000971/2010). W dniu [...] kwietnia 2010 r. złożono zgłoszenie celne uzupełniające, które stosownie do postanowień art. 63 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej WKC) zostało przyjęte przez organ celny i zarejestrowane pod numerem [...]. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę nr [...] z dnia [...]. 04.2010 r. na kwotę 20.790,00 EUR, fakturę za transport nr [...] na kwotę 3300.00 EUR, dokument pochodzenia EUR 1 nr [...] z dnia [...].04.2010 r. oraz deklarację wartości celnej (D.W.1). W zgłoszeniu zadeklarowano warunki dostawy [...]. W wyniku kontroli postimportowej przeprowadzonej w trybie art. 78 WKC stwierdzono nieprawidłowości związane z deklarowaną wartością towaru mające wpływ na prawidłowe określenie należności celnych i podatkowych. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie dotyczące ww. zgłoszenia celnego w zakresie określenia wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego. Pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. organ zwrócił się do Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce (dalej: ZMPD) z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej historii przemieszczenia towarów przewożonych na trasie Fethiye (Turcja) - Polska przez przewoźnika tureckiego [...]. W piśmie wyszczególniono okresy transportu i numery rejestracyjne samochodów ciężarowych. W odpowiedzi ZMPD przesłało scany uwierzytelnionych suszek dotyczące przebiegu transportu pod osłoną między innymi karnetu TIR nr [...]. Pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. zwrócono się do strony o dostarczenie następujących dokumentów: wpisu do rejestru PWD/445010/00/000971/2010 z dnia [...] kwietnia 2010r.; oryginału (do wglądu) potwierdzenia złożenia zabezpieczenia generalnego wraz z naniesionymi adnotacjami dotyczącymi ww PWD; przedstawienie umowy spedycyjnej lub oferty spedytora z podaniem stawek frachtowych w związku z transportem towarów do miejsca wprowadzenia na obszar Wspólnoty: oryginał (do wglądu) faktury transportowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010r.: wydruków z ksiąg finansowych Spółki, potwierdzających dokonanie płatności za fakturę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz za fakturę transportową nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Jednocześnie wezwano do złożenia wyjaśnień dotyczących zadeklarowania w przedmiotowym zgłoszeniu celnym warunków dostawy [...], wskazanie pierwszego miejsca przekroczenia granicy lądowej obszaru Wspólnoty, przez które wprowadzono importowany towar oraz wskazanie miejsca przeznaczenia. Skarżąca jak i przedstawiciel pośredni nie udzielili żadnych wyjaśnień w sprawie i nie dostarczyli żądanych dokumentów. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego w wysokości 1.772,00 PLN wobec towaru objętego zgłoszeniem celnym uzupełniającym w procedurze uproszczonej w ramach procedury dopuszczenia do obrotu. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy i analizy zebranego materiału dowodowego, na skutek złożonego odwołania, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013r utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., iż zgodnie z art. 214 ust.1 WKC kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Stosownie do art. 78 ust. 2 WKC po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (art. 78 ust. 3 WKC). W rozpoznawanej sprawie Agencja Celna [...] działając jako przedstawiciel pośredni firmy [...] załączyła do zgłoszenia celnego m.in. fakturę handlową o nr [...] z dnia [...].04.201 Or., w której sprzedający, tj. firma [...] - określiła warunki dostawy jako: [...]. Natomiast w przedmiotowym zgłoszeniu celnym zadeklarowano warunki dostawy [...]. Za podstawę opłaty zgłaszający przyjął sumaryczną wartość wynikającą z faktury nr [...] z dnia [...].04.201 Or. na kwotę 20.790,00 EUR wraz z kosztami transportu poza terytorium Wspólnoty wynikającymi z faktury transportowej nr [...] z dnia [...].04.2010 w kwocie 2.200,00 EUR - stosując kurs przeliczeniowy z dnia 24.03.201 Or. (data powiadomienia w procedurze uproszczonej - 07.04.2010r.), gdzie 1 EUR = 3,8766 (tabela nr 58 AINBP 2010 z dnia 24.03.201 Or.) i w efekcie określił stawkę celną w wysokości 0% (warunki stosowania środka "V001" - cena importowa 116.11 EUR > 112,6 EUR cena wejścia). Dyrektor Izby wyjaśnił, iż rodzaje kosztów jakie związane są z dostawą towaru oraz wzajemne zobowiązania sprzedającego i kupującego w tym zakresie określone zostały przez Międzynarodową Izbę Handlową w Paryżu w formie " Międzynarodowych Reguł Wykładni Terminów Handlowych" (International Commercial Terms) - wersja aktualna na dzień dostawy "INCOTERMS 2000". Reguły ujęte w Incoterms 2000 podzielone zostały na grupy, zróżnicowane ze względu na wspólne dla poszczególnych grup warunki, m.in. opłaty za transport i ubezpieczenie, moment przeniesienia ryzyka (a tym samym zrealizowania dostawy, co jest bezpośrednio związane z zagadnieniami dotyczącymi płatności za zrealizowany kontrakt), odpowiedzialności za formalności oraz koszty związane z odprawami celnymi eksportowymi i importowymi. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż w rozpoznawanej sprawie warunki dostawy EXW w ww. zgłoszeniu celnym zostały zadeklarowane nieprawidłowo. Najbardziej właściwymi warunkami dostawy w ww. zgłoszeniu celnym jest formuła FCA, która co do zasady zbliżona jest do formuły FOB (po uwzględnieniu odpowiednich środków transportu), na podstawie której zgłaszający zadeklarował cenę wejścia, stanowiącą podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w części A Załącznika, zgodnie z Taryfą Celną Wspólnot Europejskich. Dyrektor Izby wskazał, iż zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 WKC w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów (art.20 ust. 2 WKC). W przedmiotowej sprawie podstawę zastosowanych stawek celnych stanowiło rozporządzenie Komisji (WE) Nr 948/2009 z dnia 31 października 2009r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L Nr 287 z 31,10.2009r.). Zgłoszenie przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu w ramach procedury uproszczonej nastąpiło bowiem w dniu [...] kwietnia 2010r. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby wyjaśnił, iż przywóz na terytorium Unii Europejskiej owoców i warzyw sprowadzanych z krajów trzecich (w tym pomidorów stanowiących przedmiot niniejszego zgłoszenia celnego) obciążony jest cłami ad valorem. Ponadto zgodnie z zapisami Porozumienia w sprawie Rolnictwa (Agreement on Agriculture) opublikowanego w Załączniku 1 do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu sporządzonego w Marakeszu dnia 15.04.1994r. Unia Europejska ma prawo do nakładania ceł dodatkowych w przypadku, gdy cena importowanego produktu jest niższa od tzw. ceny wejścia (entry price). Cła te stosowane są dla określonych kodów CN produktów i ustalane przez Komisję Europejską. Systemem cen wejścia objęty jest przywóz do Wspólnoty owoców i warzyw uważanych przez Unię Europejską za tzw. "produkty wrażliwe" (pomidory, ogórki, karczochy, cukinia, pomarańcze, klementynki, mandarynki, cytryny, winogrona stołowe, jabłka, gruszki, morele, czereśnie, wiśnie, brzoskwinie, śliwki). Kody CN tych towarów określa część A i B załącznika XV do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) Nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw. W stosunku do szczególnie wrażliwych towarów (pomidorów, ogórków i cukinii) system cen wejścia obowiązuje przez cały rok. Płacone przez importera cło jest zróżnicowane w zależności od wartości i ilości każdej sprowadzanej partii towaru, czyli ilości objętej jednym zgłoszeniem przywozowym. System cen wejścia polega na pobieraniu specyficznych opłat celnych, które są sumą cła ad valorem i cła dodatkowego (tzw. ekwiwalentu taryfowego - tariff equivalent) nakładanego, gdy cena owoców i warzyw dopuszczanych do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej (tzw. cena importowa) jest niższa od ceny wejścia ustalonej dla danego gatunku owoców i warzyw. Import owoców i warzyw dokonywany po cenie równiej cenie wejścia bądź od niej wyższej obciążony jest jedynie cłem ad valorem. Ekwiwalent taryfowy (czyli wartość dodatkowej opłaty celnej), w odróżnieniu od cła ad valorem, obliczany jest w stosunku do ilości sprowadzanego towaru. Wysokość ekwiwalentu taryfowego jest proporcjonalna do różnicy między ceną wejścia a ceną importowanego towaru. Cena wejścia produktów sektora owoców i warzyw wykorzystywana jest do szczegółowego klasyfikowania tych towarów w taryfie celnej oraz określania specyficznych opłat celnych. Wysokość ceny wejścia (w euro za 100 kg masy netto) ustalana jest co roku przez Komisję Europejską i określana we Wspólnej Taryfie Celnej. Obowiązujące w 2010r. ceny wejścia zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 948/2009 z dnia 31 października 2009r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Załącznik 2). Są one podawane dla danego kodu CN produktu. Oznacza to, iż w przypadku prawidłowego udokumentowania pochodzenia towaru z Turcji stawki celne zostały określone jako suma stawki ad valorem (w tym przypadku 0% wartości celnej towaru) i dodatkowego cła (ekwiwalentu taryfowego) zależnego od porównania ceny importowej z ceną wejścia. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 ustawy. Zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. e) "i" WKC w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. W myśl art. 33 ust. 1 lit. a) Kodeksu nie wlicza się do wartości celnej następujących kosztów, o ile można je wyodrębnić z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej: a) kosztów transportu po ich przybyciu do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. Definicja miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty została zawarta wart. 163 ust. 1 RKWC (z zastrzeżeniem ust. 2-6 ), zgodnie z nim za takie miejsce uważa się: dla towarów przewożonych drogą morską, port wyładunku lub port przeładunku pod warunkiem, że przeładunek potwierdzony został przez organy celne tego portu; dla towarów przewożonych drogą morską a następnie wodną drogą śródlądową, pierwszy port - znajdujący się u ujścia rzeki lub kanału w dalszym biegu - gdzie dokonanie wyładunku było możliwe pod warunkiem, że wykazano organom celnym, że koszty frachtu do portu wyładunku towarów są wyższe od kosztów frachtu do tego pierwszego portu; dla towarów przewożonych koleją, wodna drogą śródlądową lub transportem drogowym, miejsce pierwszego urzędu celnego; dla towarów przewożonych w inny sposób, miejsce przekroczenia granicy lądowej obszaru celnego Wspólnoty. Dyrektor Izby podkreślił, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa zasadą jest rozdzielanie kosztów związanych z transportem towarów przed i po wprowadzeniu towarów na obszar Wspólnoty. Przepis art.32 ust.1 lit. e) "i" WKC przewiduje bowiem doliczenie do wartości transakcyjnej towaru kosztów transportu poniesionych do miejsca wprowadzenia towaru na obszar Wspólnoty. Również art.139 ust.1 lit. "a" rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 stanowi, iż cena FOB produktów w kraju ich pochodzenia, powiększana jest o koszty przewozu towaru do granic obszaru celnego Wspólnoty. W przedmiotowej sprawie załączono do zgłoszenia celnego fakturę z dnia [...].04.2010, wystawioną przez turecką firmę transportową [...] na kwotę 3.300 EUR, w której wprawdzie dokonano podziału wskazanych kosztów transportu na odcinku do granicy Wspólnoty (2.200 EUR) oraz na terenie Wspólnoty (1.100 EUR), jednakże wątpliwości organu wzbudziła proporcja rozdzielonych kosztów, a przy tym brak wskazania miejsca załadunku, miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty a także celu przewozu, czyli miejsca przeznaczenia. W wyniku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż pierwszym miejscem wprowadzenia przedmiotowego towaru na teren Wspólnoty była miejscowość Svilengrad w Bułgarii. Z załączonego Carnetu TIR [...] wynikało, że miejscowością, w której oddano przedmiotowych towar do dyspozycji importera była miejscowość Fethiye ( Turcja). Na podstawie danych ze stron internetowych (www.maps.google.pl) organ ustalił, że odcinek poza Wspólnotą, tj. od miejscowości Fethiye (Turcja) do granicy Wspólnoty, tj. do miejscowości Svilengrad (Bułgaria) wynosi 1069 km natomiast odcinek od pierwszego miejsca przekroczenia granicy Wspólnoty Svilengrad do miejsca przeznaczenia wynosi 1930 km. Tak więc odległość od miejsca załadunku do miejsca zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu wyniosła 2.999 km. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie stwierdził, iż organ I instancji błędnie wskazał miejsce przeznaczenia przedmiotowego towaru. Jak bowiem wynika z Carnetu TIR [...] towar został dostarczony do miejscowości Bronisze, gdzie nastąpiło zamknięcie procedury uproszczonej i dokonano wpisu do rejestru o numerze [...]. Powyższe potwierdza załączone do akt sprawy Pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej nr [...] z dnia [...].05.2005r. udzielone dla Agencji Celnej [...] działająca jako przedstawiciel pośredni, w którym wskazano adres stosowania procedury uproszczonej tj. miejsce uznane Warszawski Rolno-Spożywczy Rynek Hurtowy Bronisze ul. Poznańska 98. Przyjęcie, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, iż miejscem przeznaczenia były Bronisze (Polska) a nie Ostrołęka (Polska) – jak wskazał to organ I instancji, spowodowało zmniejszenie odcinka transportu na terenie Wspólnoty. Organ odwoławczy przedstawił prawidłowy podział kosztów transportu: od miejsca przekazania ładunku do dyspozycji kupującego (Fethiye) do pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty ( Svilengrad) 1069 km x 1,146 EUR = 1.225,10 EUR ( 031 W - 4.749,10 zł, tj. 37,12%) od pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty Svilengrad (Bułgaria) do Bronisze (RP): 1810km x 1,146 EUR =2.074,30 EUR (070P - 8.041,07 zł, tj. 62,86%) W związku z powyższym koszty transportu do granicy Wspólnoty Svilengrad (BG) stanowią 37,12% a od granicy Wspólnoty do miejsca przeznaczenia Bronisze (RP) stanowią 62,86% całkowitych kosztów wynikających z załączonej faktury transportowej. Dyrektor Izby podkreślił, iż nieprawidłowe wskazanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. miejsca przeznaczenia, a także przebytej przez towar odległości, nie stanowiło uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie było podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji. Dyrektor Izby wskazał, że organ I instancji co do zasady prawidłowo dokonał ustalenia ceny wejścia stanowiącej podstawę klasyfikacji przedmiotowych towarów w oparciu o cenę FOB produktów w kraju ich pochodzenia, powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty stosownie do art. 139 ust. 1 lit. "a" rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007. Również wartość celna winna zostać określona w oparciu o cenę FOB produktów powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty w następujący sposób: 20790 EUR (cena towaru ustalona na podstawie faktury nr [...] z dnia [...].04.2010 r.) + 1.225,10 EUR (wysokość kosztów transportu towaru do granic obszaru celnego Wspólnoty) x 3,8766 (kurs EUR) = 85.344 PLN. Przy ustalaniu wartości celnej towaru zastosowano kurs waluty EUR (1 EUR = 3,8766 PLN) zgodnie z obowiązującymi regulacjami zawartymi w prawie wspólnotowym oraz unijnym. W ocenie Dyrektora Izby, uzasadnienie decyzji organu I instancji przekonuje zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności treści rozstrzygnięcia. Organ celny pierwszej instancji działał zgodnie z przepisami prawa, dołożył starań do wyjaśnienia stanu faktycznego prowadząc postępowanie w zakresie określonym przepisami prawa, wykazał słuszność podejmowanych czynności dowodowych, jednocześnie informował podatnika w toku prowadzonego postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, gwarantując tym samym możliwość wniesienia własnych wniosków i dowodów do sprawy. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia cen paliwa na terenie Turcji organ odwoławczy zauważył, że trudno polemizować z takim zarzutem bez posiadania konkretnego dokumentu, tj. rachunku za paliwo, który określa konkretną cenę za litr paliwa wystawionego w okresie świadczenia usługi transportowej tj. od [...].04.2010r. do [...].04.2010r. (przekroczenie granicy Wspólnoty). Dyrektor Izby wskazał, iż art. 32 WKC stanowi o doliczaniu do wartości towaru kosztów dodatkowych związanych z transportem towaru, jednakże muszą one być potwierdzone odpowiednimi dokumentami. Brak dowodów potwierdzających istnienie takich wydatków, czyli rzeczywistych kosztów związanych z transportem towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty, nie mogą mieć wpływu na wartość celną towaru. Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez właściwy organ oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: – art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz.749, dalej "O.p.") w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267, dalej k.p.a,), z uwagi na fakt, iż organ dokonujący kontroli postimportowej, w przedmiotowym postępowaniu działał w sprawie z naruszeniem naczelnych norm prawnych przyjętych w polskim systemie prawa, – art. 121 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. k.p.a, poprzez prowadzenie postępowania w trakcie kontroli postimportowej w taki sposób, iż rozstrzygano wszelkie wątpliwości, w tym również powstające na skutek niewiedzy samych kontrolujących - wyłącznie na niekorzyść skarżącego, co w oczywisty sposób narusza zasadę przewidująca prowadzenie postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do organu kontrolującego, – art. 122 O.p. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności poprzez nie przeprowadzenie niezbędnych dowodów, – art. 180 § 1 O.p., poprzez pominięcie dowodów zgłaszanych przez Skarżącego, tj. umowy transportowej oraz wydruku zawierającego wysokość cen paliwa na terytorium Turcji, – art. 187 § 1 O.p., poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący dowodów zgłaszanych przez Skarżącego, co doprowadziło do przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych za podstawę orzeczenia, – art. 188 § 1 O.p. poprzez pominięcie dowodu z załączonej do akt sprawy umowy spedycyjnej oraz wydruku cen paliw obowiązujących w Turcji w okresie wykonywania usługi transportu, co doprowadziło do uznania, iż organ I instancji dokonał prawidłowego podziału kosztów transportu, – art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granicy swobodnego uznania, gdyż ocena zebranego materiału dowodnego w niniejszej sprawie nie była zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki, – art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 107§3 k.p.a. z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzji w części nazwanej przez organ pierwszej instancji "uzasadnieniem" nie zawiera de facto w istocie ustawowych elementów, tj. nie zawiera prawidłowego wskazania prawidłowej podstawy prawnej jak też prawidłowo wskazanych faktów, które organ uznał za udowodnione, a także nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, gdyż uzasadnienie tej decyzji jest w zasadzie uzasadnieniem nic zupełnym i jako takie nie spełnia przesłanek ustawowych, dodatkowo brak jest wyjaśnienia jak przywołane przepisy prawne wpływają na treść rozstrzygnięcia; przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: – art. 31 ust. 2 lit g ustawy Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez nie zgodne z prawem dokonanie podziału koszów transportu przy zastosowaniu arbitralnych wartości, podczas gdy zapłacone z tytułu usługi transportu należności zostały wyszczególnione na fakturze, a odpowiednie wartości mające wpływ na ich wysokość wynikają z umowy spedycyjnej oraz dodatkowych ustaleń dokonanych przez strony, – art. 32 ust. 2 lit e) pkt i) poprzez nieuwzględnienie, iż do wartości celnej należy dodać również odpowiednio koszty ubezpieczenia przywiezionych towarów, których koszt poza granicami Wspólnoty Europejskiej jest znacznie wyższy, – art. 32 ust. 2 lit e pkt poprzez pominięcie przy dokonywanych wyliczeniach, iż opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty są doliczane do wartości celnej towaru i z uwagi na zapisy zamieszczone w umowie spedycyjnej doliczane są bezpośrednio do kosztów transportu poniesionych przed przekroczeniem granicy Wspólnoty Europejskiej, – art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm.) poprzez przeprowadzenie kontroli mimo braku istotnych przesłanek do jej zarządzenia, tj. pomimo faktu, iż procedura celna zastosowana została w oparciu o prawidłowe oraz kompletne dane, – art. 214 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm.) poprzez obliczenie kwoty należności celnych przywozowych z pominięciem elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego, – art. 220 ust. 2 lit b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992r. ze zm.) tj. przepisów nie zezwalających na retrospektywne zaksięgowanie należności celnych, jeżeli kwota tych należności nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Powyższe zarzuty strona skarżąca rozwinęła w motywach skargi. Podkreśliła m.in., że organy podatkowe wydały decyzje oparte wyłącznie na swoich domniemaniach. Nie przedstawiono żadnego uzasadnienia merytorycznego dla przyjętego rozstrzygnięcia. Ponadto, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z uwagi na fakt, iż przedmiotem sprawy są wiadomości specjalne, których ustalenie wymaga fachowej wiedzy oraz doświadczenia zawodowego na okoliczność ustalenia rzeczywistych kosztów transportu do granicy ze Wspólnotą przy uwzględnieniu wysokości kosztów paliwa na terytorium UE oraz na terytorium Turcji oraz całkowitej trasy przejazdu wraz z przejazdem do miejsca odbioru opakowań. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem zgłoszenia celnego uzupełniającego z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] były sprowadzone spoza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej (z Turcji) towar: 3500 kartonów pomidorów. Importerem przedmiotowego towaru był [...] Sp. z o.o., w imieniu której działała – jako przedstawiciel pośredni – Agencja Celna [...] z P. Przedmiotem sporu jest prawidłowość zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości celnej towaru (dotyczącej pomidorów), która zdaniem organów celnych została zawyżona poprzez doliczenie do ceny towarów zawyżonych kosztów transportu. Zgodnie z art. 32 ust. lit e WKC w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. Między stronami bezsporne jest, że do załadunku towarów doszło w Turcji w miejscowości Fethiye, do wprowadzenia towaru na obszar Wspólnoty w miejscowości Swilengrad, zaś miejscem przeznaczenia były Bronisze pod Warszawą. Strona skarżąca nie kwestionuje ani ustaleń organów co do trasy, ani wyliczonych odległości poza terenem Wspólnoty i po wprowadzeniu towaru na obszar Wspólnoty. Ustalenia te zostały zresztą dokonane w oparciu o informacje uzyskane od Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych i wynikają z odczytu suszek karnetu TIR nr [...]. Organy zakwestionowały jedynie podane na fakturze przewoźnika koszty transportu do granicy Wspólnoty uznając je za zawyżone w stosunku do odległości. Z faktury z [...].04.2010 r. wynika, że koszt transportu wyniósł 3.300 EUR, z czego 2.200 EUR to koszt transportu do granic Wspólnoty, zaś 1.100 EUR to koszt transportu w jej granicach. Organ zakwestionował te zapisy i wskazał, że z miejscowości Fethiye w Turcji do granicy Wspólnoty odległość drogowa wynosi 1069 km, zaś od granicy do Bronisz 1810 km i rozliczył koszty proporcjonalnie to tych odległości. Należy w tym miejscu wskazać, że strona wezwana przez organ I instancji do przedłożenia m.in. umowy spedycyjnej lub oferty spedytora, z której wynikałyby stawki frachtowe nie przedłożyła powyższych dokumentów w wyznaczonym terminie. Dopiero w toku postępowania odwoławczego złożona została Umowa o współpracy gospodarczej w zakresie przewozów międzynarodowych z 30 grudnia 2009 r. zawarta pomiędzy [...] Sp. z o.o. a firmą transportową [...]. Strona powołała się na fakt, iż z umowy wynika, że przewoźnik miał obowiązek odebrać opakowania z magazynu położonego w Antakya-Antalya i przewieźć je do punktu odbioru towaru w Fethiye. Przedłożona umowa co do kosztów usługi zawiera następujące sformułowanie : Z tytułu wykonania usług, o których mowa w niniejszej umowie Przewoźnikowi należne jest wynagrodzenie obliczone na podstawie przebytej odległości liczonej w kilometrach, obowiązujących w dniu rozpoczęcia przewozu cen paliwa , czasu postoju w miejscu załadunku. Ponadto strona powołała się na znacznie wyższe ceny paliwa w Turcji oraz dodatkowe koszty takie jak (...) opłaty z tytułu podstawienia samochodu do transportu, ewentualne obciążenia przez firmę transportową karami za oczekiwanie na załadunek, czy też koszt obciążenia przez firmę transportową karami za oczekiwanie na załadunek, czy też koszt załadunku oraz ubezpieczenia transportowanego towaru. W ocenie Sądu argumenty te nie zasługują na uwzględnienie. 1. Brak jest podstaw, aby uwzględnić w kosztach transportu koszt dowozu opakowań do miejscowości Fethiye. Jak wynika z faktury z [...].04.2010 r. nr [...] przedmiotem transakcji był zakup 3.500 kartonów pomidorów o łącznej wadze brutto 21.600 kg, netto 19.800 kg. Przedmiotem transakcji były więc pomidory zapakowane w kartony, a nie same pomidory. Fakt ten dodatkowo potwierdza Phytosanitary Certificate z [...].04.2010 r. – również z niego wynika, że sprzedawca sprzedał stronie pomidory w kartonach. Strona skarżąca nie przedstawiła też dowodów, że zakupiła kartony, a gdyby tak było niewątpliwie by doliczyła ten koszt do wartości celnej, bo ma do tego prawo zgodnie z art. 32 ust. 1lit a WKC . Ponadto również w Deklaracji wartości celnej w pozycji 13 c "Koszty poniesione przez Kupującego: pojemników i pakowania" strona wskazała "Nie dotyczy". Z Karnetu TIR AX [...] wynika, że przewóz zaczął się w miejscowości Fethiye, a zakończy się w Warszawie ( k-8 akt adm. ). W zgłoszeniu celnym fakt ten został potwierdzony – wskazano że sprzedaż nastąpiła na warunkach EXW Antalya (poz. 20 ). 2. Brak jest też podstaw do uwzględnienia opłat załadunkowych i ubezpieczenia, gdyż we wspomnianym już dokumencie Deklaracja wartości celnej strona wskazała, że nie poniosła opłat załadunkowych i manipulacyjnych ani też kosztów ubezpieczenia (poz. 17 ). 3. Jest prawdą, że koszty paliwa w Turcji są znacznie wyższe od cen na terenie Unii. Jednak same te koszty nie mogą uzasadniać dwukrotnie wyższego wynagrodzenia za transport po terytorium Turcji. Na cenę transportu koszt paliwa nie wpływa bowiem w takim stopniu. Jeśli strona chciałaby się na ten fakt powołać, powinna kwestię tę szczegółowo rozliczyć np. przedkładając fakturę za transport ze szczegółowym rozliczeniem kosztów, stosownie zresztą do zapisów umowy z przewoźnikiem. Stosownie do treści art. 32 ust. 2 WKC każdy element dodany do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej jest doliczany, z zastosowaniem niniejszego artykułu, jedynie na podstawie obiektywnych i wymiernych danych. Oznacza to, że to na stronie spoczywa obowiązek dostarczenia dowodów poniesienia konkretnych kosztów, które chce, żeby zostały doliczone do wartości celnej. Ogólne powołanie się na wyższe ceny paliwa tego warunku nie spełnia. Z tych też względów w ocenie Sądu zarzuty naruszenia prawa materialnego należy uznać za niezasadne. Także za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa procesowego. Strona miała prawo brać udział w postępowaniu, była o swoich prawach informowana (postanowienie z [...].01.2013 r. o wszczęciu postępowania, wezwanie do nadesłania dowodów i złożenia wyjaśnień z [...].01.2013 r., postanowienie z [...] lutego 2013 r. o wyznaczeniu stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego). Z prawa tego przed organem I instancji nie skorzystała. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego złożyła umowę z przewoźnikiem i powołała się na wyższe koszty paliwa w Turcji. Argumenty te zostały wzięte pod uwagę przez organ II instancji i organ odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wobec czego zarzuty naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji dot. nierozważenia materiału dowodowego nie znajdują uzasadnienia. Decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, a jej uzasadnienie wskazuje na zrealizowanie normy zawartej w art. 187 § 1 oraz 191 Ordynacji. Reasumując Sąd stwierdza, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżone decyzje na podstawie art. 145 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, a zatem w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.