V SA/Wa 1302/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Sławomir Fularski, Sędzia WSA - Justyna Mazur, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi B.D. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą B.D.C. – [...] z udziałem I.O. na decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz B.D. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą B.D.C. – [...] kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z 12 lutego 2015 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez B. D.-D. prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą C.- Pracownia Architektury Krajobrazu (dalej jako Skarżąca, Wnioskodawca) jest decyzja nr (...) z dnia (...) listopada 2014 r. Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w sprawie odmowy przyznania środków finansowych. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżąca złożyła 31 stycznia 2014 roku wniosek do Narodowego Centrum Badań i Rozwoju o dofinansowanie projektu pt.: Innowacyjne technologie w ogrodach wertykalnych. Nowe funkcje i zastosowania. Decyzją z dnia (...)sierpnia 2014 r., nr (...)Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju odmówił przyznania środków finansowych wskazując, że wniosek Skarżącej otrzymał 28,00 punktów zaś dofinansowanie uzyskały te projekty, które otrzymały oceny w przedziale od 31,67 do 28,83 punktów na 35 możliwych. Skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji, w którym podniosła zarzuty dotyczące ilości przyznanych punktów. Po rozpatrzeniu złożonego przez skarżącą odwołania, Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, decyzją z (...) listopada 2014 r. o nr (...)odmówiła przyznania środków finansowych. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że Komisja nie znalazła podstaw do stwierdzenia, że ocena wniosku o dofinansowanie naruszyła ustalone w tym zakresie zasady. Następnie podkreślono, że ocena wniosku została dokonana przez 5 recenzentów, a wobec tego jest najbliższa obiektywnej i brak jest w związku z tym podstaw do oceny odmiennej. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając m.in. naruszenie art. 30b ust. 9 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez brak uzasadnienia decyzji Komisji Odwoławczej. W odpowiedzi na skargę Narodowe Centrum Badań i Rozwoju podniosło, że rozpatrując odwołanie, Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, nie miała obowiązku odniesienia się do każdego zarzutu podniesionego w treści środka odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawę prawną kontroli decyzji wydawanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju stanowi przepis art. 3 § 1 i art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) w związku z treścią art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. 96, poz. 616 z p. zm., dalej : ustawa o NCBiR). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), natomiast zgodnie z art. 146 § 1 tej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 40 ustawy o NCBiR stanowi w ust. 1, że przyznawanie przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydawanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, lub promesy, o której mowa w art. 37 ust. 2, wnioskodawcy przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej Rady, a w przypadku konkursów, o których mowa w art. 17 pkt 6 - do Komitetu Sterującego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji (ust. 2). Komisja odwoławcza Rady lub Komitet Sterujący wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (ust. 3). Natomiast przepis ust. 4 tego artykułu stanowi, że na rozstrzygnięcie komisji odwoławczej Rady lub Komitetu Sterującego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania NCBiR z ustawą o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju oraz z Regulaminem konkursu. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o NCBiR, dyrektor Centrum ustala i ogłasza regulamin konkursu, który wyłania wykonawców projektów. Dyrektor Centrum wyznacza również ekspertów lub powołuje zespoły ekspertów spośród wybitnych przedstawicieli środowisk naukowych, gospodarczych i finansowych, w tym ekspertów zagranicznych, którzy oceniają wnioski złożone w konkursie i na tej podstawie przygotowują i przekazują dyrektorowi listę rankingową pozytywnie zaopiniowanych wniosków (art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o NCBiR). Eksperci opiniują wnioski konkursowe, posiłkując się w szczególności katalogiem kryteriów z art. 39 ustawy o NCBiR oraz wymienionych w Regulaminie każdego konkursu. Z uwagi na okoliczność, że eksperci, uczestniczący w procesie oceny projektów zgłoszonych do dofinansowania, dysponują wiedzą specjalistyczną, Sąd nie może kwestionować ilości punktów przyznanych przez nich w ramach danego kryterium i przesądzać, że tych punktów powinno być przyznanych więcej, aniżeli uczynił to ekspert. Sądy administracyjne nie kontrolują poprawności opinii ekspertów pod względem merytorycznym, nie wkraczają w szczegółowe rozważania na temat przedłożonych przez wnioskodawcę rozwiązań technicznych w związku z aktualnym stanem wiedzy w tym zakresie (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2937/12, wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1783/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na podstawie wyników oceny merytorycznej powstaje lista rankingowa projektów rekomendowanych do finansowania, na podstawie której wydawana jest decyzja Dyrektora Centrum o przyznaniu środków finansowych albo o odmowie przyznania środków finansowych. Zgodnie z procedurą odwoławczą przewidzianą w art. 40 ustawy o NCBiR od decyzji Wnioskodawcy przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji Dyrektora NCBiR. Decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych Komisja Odwoławcza wydaje w terminie 60 dni od dnia złożenia odwołania i wnioskodawcy przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w odniesieniu do zarzutów odwołania dotyczących ilości punktów przyznanych przez poszczególnych recenzentów, Komisja Odwoławcza wskazała jedynie, że ocenę wniosku należy uznać za obiektywną. W powyższym kontekście wskazać należy, że Komisja Odwoławcza rozpoznając odwołanie powinna należycie uzasadnić dlaczego zarzuty skarżącej są nieuzasadnione, a ocena wniosku obiektywna. W przedmiotowej sprawie zabrakło takiego uzasadnienia. Wskazać należy, że brak szczegółowego uzasadnienia pozbawia Sąd możliwości weryfikacji, czy ten etap oceny projektu został przeprowadzony prawidłowo. Jak wyżej wskazano ocena merytoryczna projektów ma ekspercki charakter. Sąd nie dysponuje fachową wiedzą, jaką posiadają eksperci, dlatego bez szczegółowego uzasadnienia nie ma możliwości weryfikacji tego etapu oceny. Brak szczegółowego uzasadnienia oceny dokonanej przez Komisję Odwoławczą sprawia, że przewidziana przez ustawodawcę możliwość złożenia skargi staje się iluzoryczna albowiem Sąd nie ma możliwości dokonania kontroli tego etapu oceny projektu. Należy wskazać, że w § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju nakazano Komisji sporządzenie uzasadnienia decyzji o przyjęciu lub odrzuceniu zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zdaniem Sądu, ocena eksperta, jakkolwiek pomocna przy uzasadnianiu stanowiska Komisji Odwoławczej, które i dlaczego zarzuty strony są zasadne lub nieuzasadnione, nie może zastępować decyzji Komisji w przedmiocie przyjęcia lub odrzucenia zarzutów podniesionych w odwołaniu. Reasumując, analizując przedmiotowe postępowanie pod kątem zgodności z przepisami proceduralnymi, Sąd uznał, że organ odwoławczy, tj. Komisja Odwoławcza Rady NCBiR w zaskarżonej decyzji nie odniosła się do odwołania skarżącej. Zdaniem Sądu, Komisja nie ustosunkowała się w zaskarżonej decyzji do żadnego z postawionych przez skarżącą zarzutów, do czego – wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę – była zobowiązana zgodnie z treścią cyt. § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady NCBiR. Prawidłowy efekt ponownej oceny wniosku powinien być należycie uzasadniony, powinny być wyjaśnione wszystkie okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu projektowi konkretnej liczby punktów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.