V SA/Wa 1313/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi I. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zakazu wjazdu na to terytorium przez okres 3 lat licząc od dnia wykonania decyzji o wydaleniu; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. T. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55, 20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniesionej przez I. T. reprezentowanego przez matkę M. T. (zwanego dalej skarżącym) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (zwanego dalej Szefem Urzędu) z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] orzekającą o wydaleniu Cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zakazie wjazdu na to terytorium przez okres 3 lat licząc od dnia wykonania decyzji o wydaleniu. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. I. T. wjechał po Polski w dniu [...] czerwca 2007 r. na podstawie wizy wydanej przez konsula w L. z terminem ważności od dnia 11 czerwca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. na czas pobytu 90 dni. Cudzoziemiec posiadał zaproszenie wpisane do ewidencji zaproszeń przez Wojewodę [...], a osobą zapraszającą była O. K. W dniu [...] kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy dla W. skazał I. T. na karę 4 lat pozbawienia wolności za dokonanie kradzieży z użyciem przemocy wobec obywatelki polskiej. Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 2 listopada 2010 r. do dnia 18 kwietnia 2011 r. W dniu [...] października 2011 r. Zakład Karny w I. poinformował Wojewodę [...], iż w jednostce przebywa I. T., skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski i zakazie wyjazdu na to terytorium przez okres 3 lat licząc od dnia wykonania decyzji o wydaleniu. Organ I instancji odstąpił od określenia terminu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 88 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. Organ I instancji orzekł także, że wobec zainteresowanego nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz.1472 z późn. zm.). Od powyższego rozstrzygnięcia złożyła odwołanie O. K., siostra cudzoziemca. Pod odwołaniem podpisała się także M. T. O. K. wyjaśniła, że matka i trzy siostry I. T. posiadają polskie obywatelstwo i zamieszkują w Polsce. Z uwagi na powyższe, siostra cudzoziemca wnosiła o możliwość odbycia przez niego kary w Polsce, gdyż chciałaby go odwiedzać. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o utrzymaniu w mocy w/w decyzji Wojewody [...]. Organ wskazał, iż podstawą do przeprowadzenia postępowania o przekazanie cudzoziemca za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary stanowią przepisy Protokołu dodatkowego do Konwencji o przekazywaniu osób skazanych, sporządzony w Strasburgu w dniu 18 grudnia 1997 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 43, poz. 490), którego stroną jest U. Zgodnie z art. 3 protokołu, wszczęcie postępowania o przekazanie cudzoziemca za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności uzależnione jest od zgody cudzoziemca lub wydania decyzji o jego wydaleniu w przypadku, jeżeli pozostał mu do odbycia, co najmniej 1 rok kary pozbawienia wolności. Podniósł, iż w niniejszej sprawie wszystkie procedury odbyły się zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. cudzoziemiec został skazany prawomocnym orzeczeniem na karę pozbawienia wolności, do odbycia kary pozostał mu co najmniej 1 rok pozbawienia wolności, dyrektor zakładu karnego poinformował o powyższych okolicznościach stosowny organ administracji, w związku z czym istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania o przekazanie go za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary. A zatem w stosunku cudzoziemca zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie wobec niego decyzji o wydaleniu z terytorium Polski na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. Podniósł, iż zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego chyba, że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia; 3) cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26 lub zezwolenia na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53a ust. 2. Dodał, że zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz 2000 r. Nr 2 poz.11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. W konsekwencji stwierdził, iż I. T. podpisał oświadczenie, iż w kraju pochodzenia nie zachodzi jakiekolwiek zagrożenie dla życia oraz nie zachodzą w stosunku do niego okoliczności, uniemożliwiające wydalenie go z terytorium Polski. Cudzoziemiec jest osobą pełnoletnią, której pobyt w Polsce jest niezależny od pobytu rodziny. Ponadto z akt sprawy wynika, że od 2007 r. przebywał w Polsce nielegalnie i dopuścił się czynu karnego, co z pewnością nie potwierdza, iż posiada on więzi z Polską, a decyzja o wydaleniu naruszałaby jego prawa do życia rodzinnego. Tym samym wobec cudzoziemca nie mają zastosowania okoliczności wymienione w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dodał też, że kwestia braku możliwości odwiedzania cudzoziemca w zakładzie karnym na U. nie może wpłynąć na niniejsze rozstrzygnięcie w przypadku, gdy w sprawie zachodzą obligatoryjne przesłanki do wydalenia go z terytorium Polski. Na powyższą decyzję wniesiona została przez M. T. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wskazała, iż wniesione odwołanie zostało rozpatrzone niedokładnie i powierzchownie a kontakt z synem telefoniczny, a od czasu do czasu osobisty pozytywnie wpłynie na jego resocjalizację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji nie dopuścił się naruszenia prawa, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1694 ze zm.). Zgodnie z jego treścią cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli został skazany w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym orzeczeniem na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu i istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania o przekazanie go za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 3 Protokołu dodatkowego do Konwencji o przekazywaniu osób skazanych sporządzonego w Strasburgu dnia 18 grudnia 1997 r. na wniosek Państwa skazania, Państwo wykonania, z zastrzeżeniem postanowień niniejszego artykułu, może postanowić o przejęciu skazanego bez jego zgody, jeżeli wyrokiem skazującym lub decyzją administracyjną będącą jego następstwem orzeczono wydalenie, przewiezienie do granicy Państwa lub jakikolwiek inny środek ustanawiający zakaz przebywania skazanego na terytorium Państwa skazania, po zwolnieniu z zakładu karnego. W celu wykonania postanowień niniejszego artykułu Państwo skazania dostarcza Państwu wykonania: a) oświadczenie zawierające stanowisko skazanego w sprawie przekazania, b) kopię orzeczenia o wydaleniu, przewiezieniu do granicy lub zastosowaniu jakiegokolwiek innego środka ustanawiającego zakaz przebywania skazanego na terytorium Państwa skazania, po zwolnieniu z zakładu karnego. Z powyższych przepisów oraz art. 88 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach wynika, że jeżeli cudzoziemiec (tak jak Skarżący) został skazany w Rzeczypospolitej Polskiej prawomocnym orzeczeniem na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu i istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania o przekazanie go za granicę w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary najpierw wydaje się decyzję o wydaleniu go z Polski a następnie uruchamia procedurę przekazania państwu, w którym kara ma być wykonywana m.in. kopię orzeczenia o wydaleniu. Wydanie decyzji o wydaleniu poprzedza jedynie sfinalizowanie procedury przekazania Cudzoziemca za granicę w celu wykonania kary pozbawienia wolności. Samo zaś przekazanie następuje w trybie art. 610 i nast. Kodeksu postępowania karnego z uwzględnieniem norm Konwencji o przekazywaniu osób skazanych sporządzonego w Strasburgu oraz Protokołu dodatkowego. Zgodnie z art. 610 § 1 i 2 k.p.k. w razie prawomocnego skazania cudzoziemca przez sąd polski na karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu albo prawomocnego orzeczenia wobec niego środka polegającego na pozbawieniu wolności Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu państwa, którego skazany albo osoba, wobec której orzeczono środek jest obywatelem z wnioskiem o przejęcie go w celu odbycia kary lub wykonania środka. Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1 Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania za granicą. Wystąpienie z takim wnioskiem nie jest obligatoryjne. Wydanie decyzji o wydaleniu na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach stanowi przypadek wyjątkowy na tle innych spraw tego rodzaju, ponieważ wykonanie takiej decyzji następuje de facto poprzez szczególną procedurę zastrzeżoną do kompetencji innych organów oraz uzależnione jest od ich decyzji. Wydanie decyzji o wydaleniu na mocy art. 3 ww. Protokołu poprzedza jedynie zainicjowanie ww. procedury. W niniejszej sprawie cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. na karę 4 lat pozbawienia wolności za dokonanie rozboju. Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono mu okres tymczasowego aresztowania od dnia 2 listopada 2010 r. do dnia 8 kwietnia 2011 r. Z informacji przekazanej przez Zakład Karny w I. wynikało, że cudzoziemiec będzie odbywał karę pozbawienia wolności do dnia 2 listopada 2014 r. Do odbycia kary pozostał mu co najmniej 1 rok pozbawienia wolności, a dyrektor zakładu karnego poinformował o powyższych okolicznościach stosowny organ administracji. Wobec powyższego w dacie wydania decyzji istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania o przekazanie go za granicę w celu wykonania orzeczonej kary. W niniejszej sprawie zasadnie też stwierdzono, że należy zbadać czy wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz w art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oceniając, iż w kraju pochodzenia nie zachodzi obawa zagrożenia dla życia cudzoziemca. Nie naruszono również przepisu art. 97 ust.1 pkt 1a ustawy o cudzoziemcach. Skarżący nie występował o udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany, wniosek zaś zgłoszony na rozprawie przez pełnomocnika o odroczenie rozprawy i udzielenie skarżącemu terminu na złożenie wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego został oddalony. Organ nie naruszył także art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Rodzina skarżącego (matka i siostry) – obywatele polscy przebywają na terytorium RP, jednakże jest on osobą pełnoletnią, a od połowy września 2007 roku przebywającą w Polsce nielegalnie i nie podejmującą działań, aby pobyt ten zalegalizować – dopuszczając się w dniu 2 listopada 2010 r. przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. Okres odbywania kary pozbawienia wolności przez Cudzoziemca kończy się 2 listopada 2014 r. Kontakt zaś z rodziną skarżący będzie mógł odbywać tak telefoniczny, jaki i osobisty uwzględniając obowiązujące w tym zakresie przepisy. Wpływ zaś kontaktów osobistych z rodziną na proces resocjalizacji może być przedmiotem rozważań w toku procedury przekazania. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 89 ust.1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a., gdyż organ dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Analiza akt sprawy wskazuje, iż postępowanie organów orzekających było prawidłowe. Organy obydwóch instancji zbadały wnikliwie wszystkie okoliczności sprawy, poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, dokonały oceny wyjaśnień złożonych przez skarżącego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym ich decyzji. Reasumując zatem, zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie gdyż organ administracyjny dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i rozstrzygał w oparciu o właściwie zastosowane przepisy prawa. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu o przed sądami administracyjnymi należało oddalić skargę jako niezasadną. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustawionemu w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.