V SA/Wa 1314/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... kwietnia 2012 r., Nr ... w przedmiocie: odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokata ..., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę ... zł (...), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ...zł (...złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę ... zł (...). W dniu ... września 2011 r. K. T. wystąpił do Wojewody D. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniając go faktem prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia ... stycznia 2012 r. Nr ... Wojewoda D. orzekł o odmowie udzielenia aplikującemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zarzucił wnioskodawcy, iż nie wykazał, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi korzyści gospodarce narodowej. Od decyzji tej pełnomocnik skarżącego – O.T. złożył odwołanie, wskazując iż nie uwzględnia ona całokształtu materiału dowodowego, w tym w szczególności faktu, iż zagraniczne wyjazdy Skarżącego związane były z odbywaniem studiów wyższych w kraju pochodzenia, odbywaniem leczenia oraz pozostawaniem na terytorium U. żony i małoletniej córki Strony. Decyzją z dnia ...kwietnia 2012 r. nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wyjaśnił, iż Cudzoziemiec przebywał ostatnio na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na mocy decyzji Wojewody D. z dnia ....01.2010r. Nr ... na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Składając przedmiotowy wniosek K.T. powołał się na fakt prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia ....09.2009 r. działalności gospodarczej pod nazwą "...". W treści wniosku cudzoziemiec wskazał, iż był karany sądownie oraz, iż nie ciążą na nim żadne zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych, postanowień i decyzji administracyjnych. Ponadto cudzoziemiec podał, iż w ciągu ostatnich 5 lat nie odbywał żadnych podróży zagranicznych. Zdaniem organu przeprowadzone postępowanie, zarówno przez organ I, jak i II instancji w przedmiotowej sprawie wykazało, iż działalność gospodarcza prowadzona przez K. T. w chwili obecnej nie pozwala na stwierdzenie, iż przynosi korzyści gospodarce narodowej. Przedmiotem prowadzonej przez skarżącego działalności jest działalność ... . W ocenie organu nie jest to działalność, która przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii oraz nie wprowadza korzystnych innowacji na terytorium Polski. Cudzoziemiec oraz jego pełnomocnik nie wykazali przeprowadzenia znaczących inwestycji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na czym polega wkład K. T. w rozwój technologiczny kraju. Organ II instancji podkreślił, iż istotną okolicznością w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest wysokość dochodów osiąganych z prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej. Podatek od dochodu osiąganego przez taki podmiot gospodarczy stanowi bowiem jedną z korzyści, jakie Państwo Polskie osiąga z tytułu zezwolenia osobom nie posiadającym polskiego obywatelstwa na uzyskiwanie dochodów w naszym kraju. Zasadne jest zatem promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe. Wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu Państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że wysokość dochodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności oraz wysokość płaconego przez Skarżącego podatku dochodowego (... zł za 2009r. i ... za 2010r.) nie klasyfikuje prowadzonej działalności do grupy działalności przynoszącej korzyści dla gospodarki. Podkreślił, że sam fakt wywiązywania się z zobowiązań podatkowych wobec budżetu nie stanowi przejawu korzystności prowadzonej działalności dla gospodarki, ponieważ obciążenia z tytułu podatków są obligatoryjne i stanowią nieodłączny element prowadzonej działalności. W ocenie organu, skarżący nie wykazał również, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza znacząco przyczynia się do poprawy sytuacji na lokalnym rynku pracy oraz do spadku bezrobocia. Strona nie wykazała ponadto, iż wykonywana usługa (...- zgodnie z informacją dot. działalności gospodarczej) jest na tyle innowacyjna, unikalna, pożądana w skali masowej i niemożliwa do zastąpienia przez innych usługodawców, by zaniechanie jej dystrybucji na terenie Polski przez "..." uderzyło w polskiego masowego konsumenta i prowadziło do zaniechania rozwoju lokalnej branży usługowej. Na powyższą decyzję Cudzoziemiec złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazując iż decyzja jest upokarzająca, kompromitująca ten Urząd Państwa. Zdaniem Skarżącego spełnia on wymogi by przedłużyć pobyt, o czym świadczą zarobki w 2010 r. – dochody ... zł. Zlekceważony został wypadek przy pracy i konsekwencje jakie z niego wynikają, drogie leczenie zagraniczne. Z tego powodu Skarżący nie mógł pracować, udowodnić zarobków. Zlekceważono wnioski o pobyt tolerowany i połączenie rodziny i nie dano żadnej odpowiedzi. Skarżący podtrzymał swoje odwołanie z ...kwietnia 2012 r. i zarzucił naruszenie prawa materialnego – z powodu wypadku komunikacyjnego i zaistniałych chorób są trzy sprawy w sądzie o odszkodowanie i musi on stale mieszkać w Polsce, aby móc brać udział w sprawach oraz w badaniach lekarskich biegłych i kontynuować leczenie u psychologa. Odmowa pobytu będzie traktowana jako rażące naruszenie praw człowieka w Polsce. Ponadto Skarżący wskazał, iż po zakończeniu leczenia, co wymaga dużych środków pieniężnych, jego działalność gospodarcza będzie korzystna, licznie udokumentowane kryteria rozwoju technologii i podatki od dochodów będą korzystne. Skarżący wskazał, iż nie doceniona została referencja i pismo polecające, które świadczy o wysokim profesjonaliście, niezbędnych kwalifikacjach i spełnieniu przepisów na prolongację pobytu. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie lub oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694), dalej "ustawa o cudzoziemcach", zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ponadto zgodnie z art. 53b ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16-18 oraz w art. 53a, jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 4. Zgodnie z art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.). W myśl natomiast art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Treść powołanych przepisów mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie wskazuje, że organy podejmują decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, po ustaleniu, czy wnioskujący spełnia ustawowe przesłanki uzasadniające udzielenie takiego zezwolenia. Wnioskujący cudzoziemiec powinien posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, cudzoziemiec uzyska zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla gospodarki narodowej. Korzyść dla gospodarki przejawiać się może wzrostem inwestycji, transferem technologii, wprowadzaniem korzystnych innowacji lub tworzeniem nowych miejsc pracy. Odnosząc opisane warunki do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że sporną pozostaje kwestia czy działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego jest korzystna dla gospodarki narodowej. Sąd wskazuje, iż ustawodawca posługując się pojęciem "działalność korzystna dla gospodarki narodowej", nie przedstawił definicji tego pojęcia. Ustawodawca nie wskazał również zamkniętego katalogu cech charakteryzujących "działalność korzystną dla gospodarki narodowej" wymieniając w przepisie, że działalność w szczególności powinna się przyczyniać do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy. Powołane cechy stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II OSK 201/05, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 112). W rozpoznawanej sprawie nie pozostawia wątpliwości, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza (gabinet ...) nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji w gospodarce narodowej. Powołane okoliczności w żaden sposób nie zostały wykazane przez skarżącego. Organ słusznie zauważył, że oceniając przesłankę "korzystności", należy również mieć na uwadze wysokość osiąganych przez Skarżącego dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w roku 2009 Skarżący z prowadzonej działalności osiągnął dochód w wysokości ... zł, natomiast w 2010 r. – dochód ... zł. W związku z powyższym Skarżący zasilił budżet państwa podatkiem dochodowym w wysokości ... zł za 2009 r. i zaledwie ... zł za 2010 r. Ponadto na dzień wypełniania ankiety tj. ....09.2011 r. Skarżący wypracował przychód w wysokości ... zł. W ocenie Sądu, organy administracji nie naruszyły przepisów prawa stwierdzając, że dochody uzyskiwane przez Skarżącego nie uzasadniają udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce, ponieważ nie są to dochody przynoszące znaczną korzyść gospodarce. Świadczenie usług z zakresu ... umożliwia osiągnięcie dochodu wystarczającego do regulowania bieżących wydatków Skarżącego. Skarżący nie generuje jednak z prowadzonej działalności dochodów, które w globalnym ujęciu mogą zadecydować o wzroście inwestycji na rodzimym rynku. Również wysokość płaconych podatków nie wskazuje, że działalność gospodarcza Skarżącego w jakikolwiek sposób może wpływać korzystnie na rozwój polskiej gospodarki. Należy podzielić opinie organów administracji zgodnie z którą fakt uiszczania przymusowych danin na rzecz państwa polskiego nie oznacza wprost, że podmiot gospodarczy prowadzi działalność korzystną dla gospodarki narodowej. Skarżący nie wykazał również, iż tworzy nowe miejsca pracy i jego działalność służy poprawie sytuacji na lokalnym rynku pracy. Działalność Skarżącego polega bowiem na samozatrudnieniu. Ponadto Sąd podziela stanowisko organów orzekających, iż sam fakt zarejestrowania przez cudzoziemca działalności gospodarczej nie nakłada na organ administracji publicznej obowiązku udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przy rozpatrywaniu tego typu wniosków należy brać pod uwagę przede wszystkim możliwości absorpcyjne polskiego systemu ekonomicznego, zapobieganie poszerzaniu się strefy nierejestrowanych obrotów pieniężnych i wynikających stąd zagrożeń dla bezpieczeństwa systemu podatkowego, sytuację na rynku pracy, obciążenia dla krajowego systemu zabezpieczeń socjalnych. Sąd wskazuje również, iż organ prawidłowo na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (v. zaświadczenie Prezydenta Miasta L. z dnia ... marca 2012 r.) stwierdził, iż działalność gospodarcza Skarżącego "..." na dzień wydania zaskarżonej pozostawała zawieszona, Skarżący nie generował żadnych zysków, nie kształtował w żaden sposób rynku pracy i nie wprowadzał korzystnych innowacji na rynek polski. Z ugruntowanego orzecznictwa jednoznacznie wynika, iż oceniając czy dana działalność przynosi korzyści, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1175 ze zm.), należy brać pod uwagę wynikające z tej działalności korzyści, istniejące w momencie ubiegania się cudzoziemca o zezwolenie na zamieszkanie, a nie hipotetyczne korzyści, które działalność ta może przynieść w przyszłości. (v. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2006r. sygn. akt II OSK 575/06). Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, iż działalność gospodarcza strony nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, a tym samym spełniona została przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy. Dokonane ustalenia nie pozwalają bowiem na stwierdzenie, iż zakres oraz rozmiar prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej wpływa korzystnie na rozwój polskiej gospodarki i nie dają rękojmi generowania znaczących korzyści w przyszłości. Sąd wskazuje również, iż w sprawie Skarżący nie wskazał również żadnych innych okoliczności, które uzasadniałyby jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłuższy niż 3 miesiące. Najbliższa rodzina Skarżącego tj. żona i córka zamieszkują na U. Zamieszkiwanie na terytorium Polski brata i ojca, czy też toczący się proces sądowy o odszkodowanie nie jest okolicznością, która uzasadniałaby zamieszkiwanie Skarżącego na terytorium Polski. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, iż są one bezpodstawne. Decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu i nietrafne są zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia dowodów Strony, naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów, dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad oficjalności i prawdy obiektywnej. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że trafnie organy uznały, że cudzoziemiec nie wypełnił przesłanek jakie niesie ze sobą dyspozycja art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co zobligowało organ - na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.