V SA/Wa 1318/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. oddala skargę Po rozpatrzeniu wniosku L. C. o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany wydanej w dniu [...] listopada 2010 r. nr [...] do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne: Obywatel [...] L. C. w dniu [...] marca 2011 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Jest to kolejny wniosek w/w o nadanie mu statusu uchodźcy. W dniu [...] listopada 2010 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał wobec Cudzoziemca decyzję [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej nieudzielaniu zgody na pobyt tolerowany oraz wydaleniu. Rada do Spraw Uchodźców w dniu [...] lutego 2011 r. decyzją [...] utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. W dniu [...] marca 2011 r. w/w wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w/w decyzji. Jednakże organ odmówił wstrzymania jej wykonania Aplikant odwołał się od powyższego rozstrzygnięcia i w dniu [...] marca 2011 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do powyższego organ wskazał na przesłanki, określone w art. 33 ust 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, których łączne zaistnienie stanowi podstawę do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu wydanej w stosunku do osoby, która po raz kolejny złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Zatem w tego typu sytuacji Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Podkreślono, że w dniu [...] marca 2011 r. L. C. złożył kolejny wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Po dokonaniu analizy porównawczej w/w wniosku z wnioskiem złożonym uprzednio stwierdzono, że jest on oparty na tych samych podstawach co pozwalało organowi przypuszczać, że złożenie wspomnianego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Aplikant nie wskazał bowiem żadnych nowych okoliczności, które nie byłyby rozpatrzone w toku poprzedniej procedury. Stwierdzono w związku z powyższym brak podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł L. C. zarzucając jej naruszenie. 1) prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust 4 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2) przepisów postępowania które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie, a wynikających z art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a., Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podkreślił m.in., że jest obywatelem [...] i w dniu [...] marca 2011 r. wystąpił do organu z drugim wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie zwrócił się o wstrzymanie wykonania wcześniejszej decyzji odmawiającej mu nadania statusu uchodźcy. Zdaniem Skarżącego wstrzymanie wykonania tejże decyzji uchroni go przed niebezpieczeństwem grożącym mu w kraju pochodzenia w razie powrotu. Poza tym opuszczenie terytorium Polski pozbawi go możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu i korzystania z uprawnień przysługujących stronie. Skarżący podkreślił, że wystąpienie z kolejną procedurą nastąpiło z powodu rzeczywistej obawy przed powrotem do [...] i przed prześladowaniem oraz w celu udowodnienia, że spełnia przesłanki jakie wymagane są do uzyskania ochrony międzynarodowej. Przypomniał, że w kraju pochodzenia został kilkakrotnie zatrzymany i dotkliwie pobity przez nieumundurowanych funkcjonariuszy policji, że przypisywano mu sprawstwo czynów których nie popełnił, oraz że zmuszono go do podpisywania obciążających wyjaśnień. Autor skargi podniósł także, że był zastraszany a jego problemy w Gruzji związane były z członkowstwem w Młodzieżowej Grupie [...]. Zatrzymujące go osoby sugerowały bowiem żeby zaprzestał działalności w partii i uczestnictwa w demonstracjach. W jego ocenie organ niesłusznie ocenił jego oświadczenia i wyjaśnienia w tej materii jako niespójne i niewiarygodne. Bezzasadnie zarzucano mu także, że świadomie manipulował okolicznościami faktycznymi celem uzyskania korzystnej decyzji. Zatem wnioski wyciągnięte przez organ są krzywdzące i zbyt daleko idące. Oprócz tego organ przeprowadził postępowanie dowodowe które okazało się niewystarczające do dokonywania rzetelnej oceny złożonego przez skarżącego wniosku, a wskazane przez niego okoliczności zostały zbagatelizowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Skarga została oddalona albowiem kwestionowana decyzja nie narusza prawa. Przepis art. 33 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 189/2009 poz. 1472- tekst jedn.) stanowi, że wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonywania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Jednakże powyższego przepisu nie stosuje się w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy z tym, że Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia bądź zakłócenia wykonania takiej decyzji. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy (na co zwraca uwagę także i organ), że skarżący złożył ponowny wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Analiza wniosku uchodźczego złożonego przez cudzoziemca poprzednio oraz wniosku chronologicznie późniejszego skłoniły organ do postawienia tezy, że oparte one zostały na tych samych podstawach oraz są zbieżne gdy chodzi o okoliczności tak podmiotowe jak i przedmiotowe. Z powyższą tezą należy się zgodzić, albowiem skarżący istotnie nie przywołał faktów związanych z ewentualnym prześladowaniem bądź prawdopodobieństwem doznania jakiejkolwiek krzywdy które organowi nie byłyby juz wcześniej znane. Co istotne te wcześniejsze fakty i okoliczności były już przedmiotem analizy i oceny organu, a zatem brak było podstaw uzasadniających konieczność dokonania ich ponownej oceny. Skarżący nie zaprzecza temu, że w postępowaniu chronologicznie wcześniejszym miał pełną swobodę tak gdy chodzi o możliwość wypowiedzi jak i składania wniosków dowodowych. Wszystko to oznacza, że organ nie miał obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego na nowo, albowiem jak już nadmieniono wcześniej cudzoziemiec nie wykazał istnienia takich okoliczności które uzasadniałyby konieczność zmiany stanowiska organu. Zatem bezzasadny jest nie tylko zarzut naruszenia art. 33 ust 4 ustawy ale i zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Skarżący powtórzył bowiem po raz kolejny, że wówczas kiedy przebywał w Gruzji był kilkakrotnie zatrzymany i pobity, że przypisywano mu sprawstwo czynów których nie popełnił, że wreszcie był członkiem Młodzieżowej Grupy [...]. Sam jednak wskazuje, że jego wyjaśnienia w powyższych kwestiach które składał uprzednio uznane zostały za niespójne i niewiarygodne. Zatem już we wcześniejszym postępowaniu organ nie uznał okoliczności podnoszonych przez skarżącego także obecnie za przemawiających za udzieleniem mu ochrony. Swoje stanowisko organ umotywował należycie w postępowaniu wcześniejszym co oznacza, iż nie było potrzeby ponowienia argumentacji wcześniej wyrażonej w sprawie niniejszej. Jeżeli chodzi natomiast o stwierdzenie Skarżącego, że nieuwzględnienie skargi będzie prowadziło do naruszenia jego prawa do sądu to zdaniem sądu nie zasługuje ono na aprobatę. Gdyby przyjąć tok rozumowania skarżącego za słuszny należałoby uznać, że do wydalenia w praktyce mogłoby nie dojść nigdy. Wnioski o nadanie statusu uchodźcy można przecież składać wielokrotnie (opierając je na tych samych podstawach). Można również skarżyć decyzje wydane w następstwie ich rozpoznania powołując się na okoliczności, iż brak wstrzymania ich wykonania a w konsekwencji wydalenie do kraju pochodzenia naruszy prawo do sądu w Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem sądu nie o to jednak chodziło ustawodawcy który przyjął taką a nie inną treść art. 33 ust 4 ustawy. Zdaniem sądu bezzasadny jest również, zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., albowiem organ – co już podkreślono wcześniej nie miał obowiązku podnoszenia tych wszystkich argumentów, które legły u podstaw wcześniejszej niekorzystnej dla niego decyzji. Wystarczyło bowiem jedynie odwołanie się do niej oraz do argumentacji przedstawionej w jej uzasadnieniu. W tym miejscu godzi się również przywołać postanowienie Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. U. UE L z dnia 13 grudnia 2005 r.). Artykuł 32 wymienionej regulacji prawnej stanowi, że w przypadku gdy osoba która złożyła wniosek o udzielenie azylu w Państwie Członkowskim przedstawi dalsze informacje lub złoży kolejny wniosek w tym samym Państwa Członkowskie to Państwo Członkowskie może zbadać te dalsze informacje lub elementy kolejnego wniosku w ramach rozpatrzenia uprzedniego wniosku lub w ramach badania decyzji w drodze rewizji lub odwołania, o ile właściwe organy mogą w tych ramach wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie elementy zawarte w dalszych informacjach lub kolejnym wniosku (ust.1). Ponadto Państwa Członkowskie mogą zastosować szczególną procedurę w przypadku gdy osoba złożyła kolejny wniosek o udzielenie azylu (ust 2 art. 32). Ta szczególna procedura polega na tym, że kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzenia co do tego czy po wycofaniu uprzedniego wniosku lub po podjęciu decyzji w sprawie tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrywania możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy Dyrektywy 2004/83/WE (art. 32 ust). Należy również podnieść, że Państwa Członkowskie mogą zdecydować o dalszym rozpatrywaniu wniosku jedynie wtedy gdy wnioskodawca bez własnej winy nie był w stanie uzyskać wiedzy o sprawach o których mowa w ust 3-5 art. 32 Dyrektywy w trakcie uprzedniej procedury w szczególności zaś wykonując prawo do skutecznego środka odwoławczego na mocy art. 39. Porównanie powyższej regulacji z treścią przepisów prawa krajowego w tym w szczególności z treścią art. 33 ust 1 i 4 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prowadzi do wniosku, że unormowania te nie są sprzeczne i zapewniają cudzoziemcowi należytą ochronę. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że wstrzymanie decyzji o wydaleniu o którym mowa w art. 33 ust 4 ustawy oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego ("... Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji...") co oznacza pewną swobodę w podejmowaniu rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Negatywna ocena takiej decyzji musiałaby wiązać się z brakiem jej uzasadnienia bądź też z uzasadnieniem które w żaden sposób nie przystawałoby do realiów konkretnej sprawy. Z sytuacją o której wyżej mowa nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej. Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.