V SA/Wa 1321/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. sprawy ze skargi małoletniej E. V. reprezentowanej przez przedstawicieli ustawowych (rodziców) A. M. i S. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... lipca 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody K. z ... kwietnia 2009 r. nr ... 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wnioskiem z ... stycznia 2009 r. A. M. i S. T., rodzice małoletniej E. V. wystąpili do Wojewody K. z wnioskiem o udzielenie ich córce kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwagi na wspólny pobyt z nimi. Wojewoda K. decyzją z ... kwietnia 2009 r. nr ... odmówił udzielenia małoletniej cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z uwagi na fakt, że jej rodzice nie uzyskali wnioskowanych zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. Rodzice małoletniej cudzoziemki od powyższej decyzji odwołali się. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z ... lipca 2009 r. nr ...wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o cudzoziemcach – zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, która jest podstawą do ubieganie się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Z uwagi na fakt, iż pobyt małoletniej cudzoziemki jest integralnie związany z pobytem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jej rodziców, tj. matki – A. M. i ojca S. V., wobec których Wojewoda K. na mocy wydanych ... kwietnia 2009 r. decyzji orzekł o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzjami z ... czerwca 2009 r. utrzymał te decyzje w mocy, zasadne było rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w analogiczny sposób. W skardze z ... lipca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie działający w imieniu cudzoziemki rodzice wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody K. z ... kwietnia 2009 r. Zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie prawa materialnego tj. art. 53 ust. 1 pkt 1, art. 53a ust. 1 pkt 4 i art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, art. 10 k.p.a. przez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu, a także art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego z przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów. Ponadto zarzucili, że organy wydając skarżone decyzje nie wzięły pod uwagę sytuacji rodzinnej skarżącej, czym naruszyły przepisy Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W uzasadnieniu skargi powołali te same argumenty, które zostały przedstawione w analogicznych skargach wniesionych przez jej rodziców. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, powołując się na taki sam argument jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i art. 13 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny powołany jest do kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem jego legalności. Ocenia zatem, czy decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jej uchylenie. Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W sprawie niewątpliwe jest, iż małoletnia E. T. nie posiada żadnych własnych przesłanek do ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jej pobyt na terenie Polski jest integralnie związany z pobytem rodziców, na których wyłącznym utrzymaniu i pod których opieką pozostaje. Podstawą prawną do ewentualnego udzielenia jej zezwolenia powinien być art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy o cudzoziemcach, który przyznaje prawo do zamieszkania na czas oznaczony urodzonemu w Polsce małoletniemu dziecku cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Wynika z tego, iż przesłanką decyzji w sprawie małoletniego jest decyzja dotycząca jego rodziców. W sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1322/09 i V SA/Wa 1323/09, w których zostały zaskarżone odmowne decyzje w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, dotyczące matki A. M. i ojca S. V., wyrokami z 12 lutego 2009 r. decyzje Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z ... czerwca 2009 r. decyzje Wojewody K. z ... kwietnia 2009 r. zostały uchylone w całości. Z tej też przyczyny, w niniejszej sprawie powstała podstawa do uchylenia decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Należy podkreślić, iż ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, iż przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. tzn. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego należy rozumieć szeroko jako podstawę do uchylenia decyzji w każdym przypadku, w którym sąd stwierdzi wystąpienie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 18 czerwca 1999 r., sygn. IISA 1084/99, LEX nr 46247; wyrok NSA z 16 stycznia 2006 r. w sprawie sygn. akt I OPS 4/05). W uzasadnieniu tego ostatniego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie można bowiem naruszenia prawa ograniczać do sytuacji gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w toku wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a.). Wobec tego, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia w sprawie rodziców małoletniej, na podstawie wyżej wskazanej należało orzec jak w pkt 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd nie zasądził zwrotów kosztów postępowania sądowego z uwagi na brak stosownego wniosku w tym przedmiocie (art. 210 § 1 p.p.s.a.).