V SA/Wa 1323/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012r. sprawy ze skargi A.W. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza na rzecz A.W. od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z dnia 10 maja 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniesionej przez A. W. (zwaną dalej skarżącą) jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Skarżąca złożyła w dniu 7 października 2011 r. wniosek o dofinansowanie w ramach działania ,,Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. o wskazanym powyżej numerze Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówiła przyznania pomocy. Organ powołał się na § 18 ust. 6 oraz § 13 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883z późn. zm.), dalej: rozporządzenia. Wg powołanej podstawy prawnej Agencja odmawia przyznania pomocy w związku z niespełnieniem warunku określonego w § 13 ust. 1 pkt. 6 lit. b ww. rozporządzenia, który stanowi, że do kosztów kwalifikowanych zalicza się zakup środków transportu, z wyłączeniem samochodów przeznaczonych do przewozu mniej niż 8 osób łącznie z kierowcą, z tym, że w przypadku zakupu pojazdów samochodowych służących do przewozu towarów lub osób, naczep lub przyczep będą to koszty w wysokości nieprzekraczającej równowartości pozostałych inwestycyjnych kosztów kwalifikowanych operacji - w przypadku działalności gospodarczej wykonywanej w zakresie innym niż usługi transportowe. Zestawienie rzeczowo - finansowe operacji zawiera jedynie zakup podwozia 3-osiowego o mocy 330 KM wraz z nadwoziem wymiennym - cysterną. W związku z tym, iż podwozie wraz z cysterną stanowi kompletny środek transportu gazu, a w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji nie ujęto żadnych innych inwestycyjnych kosztów kwalifikowanych, koszty zakupu środka transportu nie mogą stanowić kosztu kwalifikowanego w ramach niniejszego działania. Skarżąca pismem z dnia 15 marca 2012 r. (data wpływu) wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa., a następnie złożyła skargę do WSA w Warszawie na negatywne dla niej rozstrzygnięcie organu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazała, że wystąpiła do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskiem o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" na zakup dwóch pozycji: 1. podwozie 3 osiowe, 330 KM, będące środkiem transportu - KŚT grupa 7 środki transportu, podgrupa 74 pojazdy mechaniczne, rodzaj 742 samochody ciężarowe; 2. nadwozie wymienne - cysterna, będące urządzeniem technicznym - KŚT grupa 6 urządzenia techniczne, podgrupa 68 pozostałe urządzenia techniczne, rodzaj 682 nadwozia wymienne, które miały utworzyć mobilny zestaw zbiornikowo-pompowy, służący świadczeniu usług przygotowywania zbiorników na gaz płynny do wymaganych prawem badań okresowych tychże zbiorników, przeprowadzanych przez Urząd Dozoru Technicznego. Zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez GUS, takie usługi mieszczą się w PKD 52.10.A -Magazynowanie i przechowywanie paliw gazowych. Przedstawiając przebieg postępowania wskazała, że jej wniosek został zaakceptowany i został początkowo umieszczony na stronie internetowej Agencji na liście informującej o kolejności przysługiwania pomocy. Jednakże po kilku miesiącach Agencja odmówiła przyznania pomocy. Skarżąca zwróciła się do Prezesa ARiMR z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skoro do 8 maja 2012 odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie udzielono, skarżąca zgodnie z pouczeniem odwołała się do WSA w Warszawie od negatywnego dla niej rozstrzygnięcia. Dalej w skardze wyjaśniła, że w przypadku operacji, którą zamierza realizować podwozie 3-osiowe będzie służyć do przemieszczania specjalistycznego nadwozia wymiennego - zbiornika z kompresorem - w celu odessania i zmagazynowania gazu. Nadwozie wymienne nie jest pojazdem samochodowym, naczepą lub przyczepą. Nie jest trwale związane z podwoziem i stanowi odrębny środek trwały - zgodnie z KŚT grupa 6 urządzenia techniczne, podgrupa 68 pozostałe urządzenia techniczne, rodzaj 682 nadwozia wymienne. Nadwozie wymienne będzie natomiast czasowym magazynem gazu, który może być zdjęty z podwozia. Podwozie służy jedynie do przemieszczania nadwozia wymiennego. Nie ma możliwości, by taką operację (przygotowanie zbiornika do badań) przeprowadzić w inny sposób niż na miejscu u klienta. Skarżąca nie będzie świadczyć usług transportu gazu. Cały zestaw nie będzie zatem służył do przewozu towarów lub osób, o którym jest mowa w w/w rozporządzeniu. Skarżąca wskazała, że rozporządzeniem z 17 lipca 2008r. Minister Rolnictwa zaliczył do kosztów kwalifikowanych środki transportu, następnie wyłączył z nich samochody przeznaczone do przewozu mniej niż 8 osób łącznie z kierowcą, a następnie postawił kolejny warunek o wysokości kosztów kwalifikowanych ale tylko dla "pojazdów samochodowych służących do przewozu towarów lub osób, naczep lub przyczep". Minister Rolnictwa tym sformułowaniem zaliczył do kosztów kwalifikowanych pojazdy samochodowe, które nie służą do przewozu towarów i osób, czyli np. pojazd samochodowy z nadwoziem typu laboratorium (badania jakości wody, jakości powietrza, badania krwi, mobilny mammograf, a także mobilny zbiornik na gaz). Takie pojazdy nie służą do przewozu towarów i osób, zatem mogą być zaliczone do kosztów kwalifikowanych. Minister Rolnictwa w w/w Rozporządzeniu posłużył się celem, jakiemu mają służyć pojazdy samochodowe. A zgodnie z wnioskiem Skarżącej celem zakupu mobilnego zestawu zbiornikowo-pompowego jest świadczenie usług polegających na przygotowaniu zbiorników na gaz płynny do badań okresowych Urzędu Dozoru Technicznego - zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez GUS PKD 52.10.A - Magazynowanie i przechowywanie paliw gazowych. Konieczność wykonania badań wynika z przepisów prawa i wymaga przepompowywania gazu ze zbiornika zleceniodawcy do innego zbiornika i umożliwieniu inspektorowi UDT dokonania kontroli instalacji i samego zbiornika od wewnątrz. Czas magazynowania gazu w cysternie będzie określony długością trwania badań technicznych. Po przeprowadzeniu kontroli gaz ponownie zostanie przepompowany do zbiornika magazynowego klienta. W przypadku stwierdzenia uszkodzeń zbiornika (korozja, uszkodzenia mechaniczne) specjalistyczna firma wymieni wadliwy zbiornik na nowy i gaz klienta zostanie przepompowany już do nowego zbiornika. Usługi tego typu mieszczą się w kodzie PKD 52.10.A - Magazynowanie i przechowywanie paliw gazowych. Skarżąca posiada stosowne zaświadczenie wydane przez O. w Ł. z takim zaklasyfikowaniem tego typu usług oraz potwierdzenie prawidłowości takiego zakwalifikowania wydane przez GUS Departament Metodologii, Standardów i Rejestrów (w załączeniu kopia tego pisma). Zdaniem skarżącej, ze względu na rozwój rynku ogrzewania gazowego szczególnie na terenach wiejskich, na usługi Skarżącej będzie wysoki popyt (listy intencyjne z C. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o.). Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] (sporządzonym po złożeniu skargi) poinformowała skarżącą o negatywnym rozstrzygnięciu wezwania do naruszenia prawa i podzieliła uzasadnienie faktyczne i prawne odmowy przyznania pomocy, zawarte w piśmie z [...] lutego 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 2 września 2012 r. (data nadania) stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę skarżąca wyjaśniła, że nadwozie wymienne może w każdej chwili być zdjęte z podwozia i służyć jako stacjonarny magazyn gazu, w razie zaistnienia takiej potrzeby. Podwozie z kolei można w tym czasie zabudować innym nadwoziem wymiennym np. platformą ze skrzynią i dźwigiem samochodowym typu HDS i będzie mogło służyć do załadunku zbiorników gazowych, ich transportu i rozładunku, np. w sytuacji, gdy badane zbiorniki okażą się być wadliwe i zajdzie konieczność ich wymiany. W tym samym czasie nadwozie wymienne typu zbiornik będzie stacjonarnym magazynem gazu. Skarżąca planuje właśnie taki rozwój swojej działalności w przyszłości – badanie, a także wymiana zbiorników. W ocenie skarżącej ten przykład pokazuje błędną ocenę pełnomocnika Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o nierozerwalności tych dwóch składników inwestycji wyrażone w zdaniu cyt. "Należy podkreślić, iż zakup dwóch elementów tj. zakup podwozia i cysterny, stanowiących mobilny zestaw zbiornikowo-pompowy musi być ze sobą nierozerwalnie związany, tak by został zachowany cel planowanej inwestycji". Za chybione i wewnętrznie sprzeczne należy uznać także rozważania pełnomocnika ARiMR, w których z jednej strony przyjmuje on, iż cyt: "zestaw zbiornikowo-pompowy nie będzie służył do transportu towarów i usług" a z drugiej strony uznaje, iż ten sam zestaw cyt. "stanowi zarazem jeden środek transportu". Taka interpretacja w ocenie skarżącej jest nielogiczna i niespójna i nie może być uznana za mogącą mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, tym bardziej, że skarżąca wykazała wskazując podstawy prawne swego stanowiska, że nie można podwozia i wysoce specjalistycznego urządzenia technicznego stanowiącego nadwozie traktować, w sensie prawnym, jako jeden środek transportu. W ocenie skarżącej ARiMR naruszyła prawo materialne poprzez błędną wykładnię § 13 ust.1 pkt.6 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r. analizując go w oderwaniu od innych przepisów tegoż rozporządzenia oraz polskich norm i Klasyfikacji Środków Trwałych stanowiących elementy obowiązującego systemu prawnego - odmawiając przyznania pomocy w związku z rzekomym niespełnieniem warunku określonego w § 13 ust.1 pkt.6 rozporządzenia, które stanowi, że do kosztów kwalifikowanych zalicza się zakup środków transportu, z wyłączeniem samochodów przeznaczonych do przewozu mniej niż 8 osób łącznie z kierowcą, z tym, że w przypadku zakupu pojazdów samochodowych służących do przewozu towarów lub osób, naczep lub przyczep będą to koszty w wysokości nieprzekraczającej równowartości pozostałych inwestycyjnych kosztów kwalifikowanych operacji - w przypadku działalności gospodarczej wykonywanej w zakresie innym niż usługi transportowe. Skarżąca zwróciła uwagę, że rozporządzenie w tym samym § 13 ust. 1 w punkcie 4 do kosztów kwalifikowanych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, zalicza zakup maszyn, urządzeń, narzędzi wyposażenia i sprzętu czyli zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych również nadwozie wymienne, będące odrębnym składnikiem inwestycji, które w żadnym wypadku nie może być mylone z pojazdem samochodowym, naczepą lub przyczepą. Jednocześnie skarżąca zwróciła uwagę na brzmienie §13 rozporządzenia przed nowelizacją. W jej ocenie wprowadzenie słów "służących do przewozu towarów lub osób" umożliwia zaliczenie do kosztów kwalifikowanych całości kosztów. W przypadku operacji, którą zamierza realizować, podwozie 3-osiowe nie będzie służyć do przewozu towarów lub osób, zatem powinno być zaliczone do kosztów kwalifikowanych. Zdaniem skarżącej cały czas Agencja popełnia błąd prawny na łączeniu środka transportu - samochodu ciężarowego z nadwoziem wymiennym - specjalistycznym magazynem na gaz (wraz z kompresorem i oprzyrządowaniem), który jest odrębnym środkiem trwałym, mogącym być w każdej chwili oddzielonym od samochodu i funkcjonującym stacjonarnie. Zdaniem Skarżącej nawet jeżeli przyjąć, że pierwszy składnik inwestycji - samochód ciężarowy będzie służył, zgodnie z przywołanym na początku przykładem, także do transportu towarów - zbiorników w przypadku gdyby zbiornik okazał się być wadliwy i zaszła konieczność jego wymiany, to zgodnie z przywołanymi przepisami (§13 ust. 1 pkt. 6 lit b) rozporządzenia powinien być zaliczony do kosztów kwalifikowanych ale do wysokości nieprzekraczającej równowartości pozostałych inwestycyjnych kosztów kwalifikowanych operacji, czyli w przedmiotowym przypadku do wysokości kosztów nadwozia wymiennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu tj. badając zaskarżone rozstrzygnięcie pod względem jego zgodności z przepisami ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007 r. nr 64, poz. 427) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2008 r. nr 139, poz. 883), Sąd dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia pomoc jest przyznawana na operację spełniającą wymagania określone w Programie, w szczególności uzasadnioną ekonomicznie, w tym pod względem jej kosztów, oraz zapewniającą osiągnięcie i zachowanie celu działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw’’. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 powyższej ustawy, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Procedura rozpoznawania wniosków regulowana jest natomiast § 18 rozporządzenia, zgodnie którym jak stanowi między innymi jego ust 3, jeżeli wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone w ust. 1 i 2 nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z ust 4 ust 2 tego przepisu jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków, o których mowa w ust. 3 usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Nie mniej , jak przewidział ustawodawca przepisów ust. 3 i ust. 4 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (§ 18 ust 6 rozporządzenia ) . W sprawie niniejszej organ Agencji kierując się treścią tego przepisu uznał, iż wniosek skarżącej zawiera takie niebudzące wątpliwości, przesłanki nieprzyznania pomocy i w oparciu o powyższą podstawę prawną, w związku z §13 ust 1 pkt 1 lit b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lipca 2008r. pomocy tej odmówił Wg powołanej podstawy prawnej Agencja odmawia przyznania pomocy w związku z niespełnieniem warunku określonego w § 13 ust. 1 pkt. 6 lit. b ww. rozporządzenia, który stanowi, że do kosztów kwalifikowanych zalicza się zakup środków transportu, z wyłączeniem samochodów przeznaczonych do przewozu mniej niż 8 osób łącznie z kierowcą, z tym, że w przypadku zakupu pojazdów samochodowych służących do przewozu towarów lub osób, naczep lub przyczep będą to koszty w wysokości nieprzekraczającej równowartości pozostałych inwestycyjnych kosztów kwalifikowanych operacji - w przypadku działalności gospodarczej wykonywanej w zakresie innym niż usługi transportowe. Zdaniem organu, skoro zestawienie rzeczowo - finansowe operacji zawiera jedynie zakup podwozia 3-osiowego o mocy 330 KM wraz z nadwoziem wymiennym – cysterną, zatem kompletnego środka transportu służącego do transportu gazu, a w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji nie ujęto żadnych innych inwestycyjnych kosztów kwalifikowanych, koszty zakupu środka transportu nie mogą stanowić kosztu kwalifikowanego w ramach niniejszego działania. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału stanowisko organu nie jest przekonywujące. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 11 ust 1 pkt 1 rozporządzenia z 17 lipca 2008r. pomoc jest przyznawana w formie refundacji części kosztów: budowy lub modernizacji obiektów budowlanych, jak również zakupu niezbędnego sprzętu i wyposażenia. W myśl natomiast § 13 ust 1 do kosztów kwalifikowalnych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, zalicza się między innymi koszty: zakupu maszyn, urządzeń, narzędzi, wyposażenia i sprzętu (pkt 4), jak również, o czym stanowi pkt 6 zakupu środków transportu, z wyłączeniem zakupu samochodów osobowych przeznaczonych do przewozu mniej niż 8 osób łącznie z kierowcą, z tym że w przypadku zakupu pojazdów samochodowych służących do przewozu towarów lub osób, naczep lub przyczep będą to koszty w wysokości nieprzekraczającej : a) trzykrotności pozostałych inwestycyjnych kosztów kwalifikowalnych operacji - w przypadku działalności gospodarczej wykonywanej w zakresie świadczenia wyłącznie usług transportowych, b) równowartości pozostałych inwestycyjnych kosztów kwalifikowalnych operacji - w przypadku działalności gospodarczej wykonywanej w zakresie innym niż usługi transportowe. Nie ulega wątpliwości i sporu w tym zakresie nie ma, że skarżąca w ramach utworzonego mikroprzedsiębiorstwa nie będzie świadczyć usług w zakresie transportu gazu, a o pomoc w ramach przedmiotowego działania zwróciła się ze względu na planowane usługi w zakresie magazynowania i przechowywania paliw gazowych (kod PKD 52.10.A). We wniosku ubiega się o pomoc na zakup podwozia 3-osiowego o mocy 330 KM wraz z nadwoziem wymiennym - cysterną. Spór w sprawie niniejszej powstał na tle czy zakup ten dotyczy pojazdu samochodowego, służącego do przewozu towarów lub osób, naczep lub przyczep jak przyjął organ, a zatem nie może stanowić kosztu kwalifikowanego w ramach niniejszego działania czy też, jak wywodzi strona, zakup nadwozia wymiennego stanowi zakup odrębnego składnika inwestycji i nie może być mylone z pojazdem samochodowym, naczepą lub przyczepą. Nie ulega wątpliwości, że nadwozie wymienne nie stanowi pojazdu samochodowego ani też nie jest przyczepą czy naczepą, o których mowa w § 13 pkt 6 rozporządzenia. W świetle klasyfikacji Środków Trwałych nadwozie wymienne nie mieści się w grupie środków transportu, a stanowi określone grupą 6 urządzenie techniczne ( podgrupa 68- pozostałe urządzenia techniczne). Niemniej jednak, zdaniem organu zakup mobilnego zestawu zbiornikowo pompowego stanowi zakup pojazdu samochodowego służącego do przewozu towarów. Stanowisko to bez rozważenia argumentów strony w ocenie Sądu okazało się przedwczesne. Co prawda wskazać tu należy, że w ocenie Sądu nie jest też słuszne stanowisko strony, że skoro zakupiony zestaw miał służyć świadczeniu usług przygotowania zbiorników na gaz płynny do wymaganych prawem badań okresowych tychże zbiorników, to zakup w ramach takiego działania środka transportu sensu stricte będzie zawsze kosztem kwalifikowanym. Zasadnie organ wywodzi, że takiej sytuacji chodzi o środek transportu przeznaczony ( służący ) do przewozu towarów lub osób, a nie to do czego środek ten ma służyć ( zostać wykorzystany) w przedsiębiorstwie beneficjenta. Dlatego też wywody strony, że w przypadku operacji, którą zamierza realizować skoro podwozie 3 osiowe nie będzie służyło przy prowadzeniu działalności do przewozu towarów zatem powinno być zaliczone do kosztów kwalifikowanych nie jest uzasadnione. W sprawie niniejszej jednak w ocenie Sądu Agencja rozpoznając wniosek o pomoc nie rozważyła, czy jak dowodzi strona nadwozie wymienne może zostać w każdej chwili zdjęte z podwozia służąc jako stacjonarny magazyn gazu, a podwozie można w tym czasie zabudować innym nadwoziem wymiennym służącym, co podnosi skarżąca do załadunku zbiorników gazowych ich transportu i rozładunku np. w sytuacji gdy badane zbiorniki okażą się wadliwe. W tym znaczeniu uznanie przez organy Agencji, że zakup podwozia i cysterny musi być ze sobą "nierozerwalnie związany" by cel planowanej inwestycji został zrealizowany, wskazuje na błędną ocenę, w sytuacji gdyby skarżąca dokonała zakupu np. kilku wymiennych cystern, co jak wskazała planuje uczynić w przyszłości w sytuacji rozwinięcia działalności. Nie poddane zostało również rozwadze stanowisko strony uzasadniające, że zakupiony zbiornik jako urządzenie techniczne wraz z oprzyrządowaniem być w każdej chwili oddzielony od samochodu funkcjonując stacjonarnie. Biorąc powyższe pod uwagę należy zgodzić się z zarzutem strony, iż dokonując oceny wniosku o przyznanie pomocy i przyjmując, że pierwszy składnik inwestycji - samochód ciężarowy będzie służył, do transportu towarów, to zgodnie z§13 ust. 1 pkt. 6 lit b) rozporządzenia powinien być zaliczony do kosztów kwalifikowanych ale do wysokości nieprzekraczającej równowartości pozostałych inwestycyjnych kosztów kwalifikowanych operacji, czyli w przedmiotowym przypadku do wysokości kosztów nadwozia wymiennego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie WSA w Warszawie wobec tego, iż przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło do naruszenia przepisów prawa §18ust 5 i §13 ust1 pkt 6 lit b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lipca 2008r w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2008 r. nr 139, poz. 883), poprzez błędne uznanie, że przy ocenie wniosku o pomoc zachodziły niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy , a w konsekwencji art. 22 ust 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 poz. 427 z późn. zm.). poprzez brak dalszej weryfikacji wniosku i odmowę przyznania pomocy, zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu i kosztów zastępstwa radcy prawnego Sad orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.