V SA/Wa 1325/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu; oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2012 r. pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej – "PARP" lub "Organ I instancji"), a E. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Beneficjent" "Strona", "Skarżąca"), została zawarta umowa o dofinansowanie Projektu "[...]" o numerze [...] (dalej: ,,umowa’’), która była następnie pięciokrotnie aneksowana. Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku o dofinansowanie, celem projektu było wprowadzenie nowego produktu/usługi - ekologicznej energii elektrycznej powstałej z odpadów tworzyw sztucznych możliwej do wykorzystania w postaci źródła szczytowego. Beneficjent zobowiązał się zgodnie z § 7 ust. 1 umowy do osiągnięcia założonych celów i wskaźników określonych we wniosku o dofinansowanie oraz umowie. W dniu 30 kwietnia 2015 r. Skarżąca złożyła w Regionalnej Instytucji Finansującej (dalej: "RIF") wniosek o płatność końcową, potwierdzając tym samym zakończenie realizacji Projektu. Następnie, w dniach 13-15 maja 2015 r. RIF, działając w imieniu PARP, przeprowadziła kontrolę realizacji projektu. W wyniku kontroli ustalono, że Beneficjent nie osiągnął wskaźników rezultatu: Liczba nowych miejsc pracy, Wprowadzenie technologii środowiskowych lub rozwój eko-produktów, Ilość przetworzonych odpadów opakowaniowych, Zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii w bilansie energetycznym, Wzrost przychodów ze sprzedaży jako rezultat wdrożonej innowacji. Kolejna kontrola została przeprowadzona przez RIF, na zlecenie przez PARP, w dniach 23-24 lipca 2015 r. Podczas kontroli stwierdzono brak funkcjonowania zakładu produkcyjnego, w szczególności linii sortowni oraz instalacji do depolimeryzacji. W odniesieniu do ustaleń ww. kontroli PARP wskazała na możliwość wyrażenia zgody na wprowadzenie do umowy zapisu o wydłużeniu terminu wprowadzenia na rynek nowego produktu - ekologicznej dostawy energii elektrycznej, pod warunkiem wydłużenia terminu obowiązywania gwarancji ubezpieczeniowej z dnia [...] stycznia 2014 r. wystawionej przez P. S.A. (zmienionej aneksem nr 1 z dnia [...] grudnia 2014 r.), stanowiącej dodatkowe zabezpieczenie prawidłowej realizacji umowy. Jednocześnie PARP wezwała Beneficjenta do przekazania pisemnej deklaracji odnośnie planowanego terminu uruchomienia produkcji. Pismem z 14 sierpnia 2015 r. ponownie wezwano Beneficjenta do przedłożenia ww. zabezpieczenia bądź aneksu wydłużającego termin obowiązywania Gwarancji z dnia [...] stycznia 2014 r. najpóźniej w terminie do 20 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu żądania PARP wskazała, iż wyniki przeprowadzonej w dniach 23-24 lipca 2015 r. kontroli projektu w sposób ewidentny świadczą o tym, że na dzień kontroli produkcja mająca być efektem projektu nie została trwale uruchomiona i nie jest prowadzona, a tym samym Beneficjent nie wywiązał się z obowiązku osiągnięcia zakładanego celu projektu. W dniu [...] sierpnia 2015 r. do PARP został złożony aneks nr 2 do Gwarancji zawarty w dniu [...] sierpnia 2015 r., z terminem obowiązywania Gwarancji do dnia 30 kwietnia 2016 r. Następnie, 11 grudnia 2015 r. Strona złożyła do RIF wniosek o przedłużenie terminu uruchomienia technologii wdrażanej w ramach projektu do dnia 30 września 2016 r. W ww. piśmie Beneficjent wskazał, iż po 31 grudnia 2015 r. będą realizowane działania polegające na dalszej integracji linii technologicznych oraz prace rozruchowe i testowe prowadzące do uruchomienia produkcji w zakładzie. PARP pismem z 22 grudnia 2015 r. poinformowała Beneficjenta, iż Instytucja Pośrednicząca PO IG wyraziła zgodę na wydłużenie terminu uruchomienia technologii wdrażanej w ramach Projektu do dnia 30 września 2016 r. Jednocześnie PARP wskazała, iż warunkiem zawarcia aneksu do umowy było wydłużenie terminu obowiązywania dodatkowego zabezpieczenia do dnia 31 stycznia 2017 r. (4 miesiące od wnioskowanego terminu zakończenia Projektu), zgodnie z § 15 ust. 5 umowy. Pismem z 31 grudnia 2015 r. RIF ponownie wezwała Beneficjenta do przedłożenia wydłużonego dodatkowego zabezpieczenia. W piśmie z 15 marca 2016 r. PARP wskazała, iż Beneficjent nie przedłożył dokumentów wydłużających termin obowiązywania zabezpieczenia, co uniemożliwiało zawarcie aneksu do umowy wydłużającego termin zakończenia projektu do 30 września 2016 r. Mając na uwadze powyższe, PARP wezwała Beneficjenta do przedłożenia aneksu do gwarancji ubezpieczeniowej stanowiącej dodatkowe zabezpieczenie do umowy wydłużającego termin obowiązywania zabezpieczenia. Jednocześnie poinformowano, że ostateczny termin dokonywania płatność w ramach PO IG upływa w dniu 30 kwietnia 2016 r. zaś termin zleceń płatności w dniu 19 kwietnia 2016 r. Następnie Beneficjent pismem z dnia 23 marca 2016 r. zwrócił się o przesunięcie terminu na uruchomienie technologii wdrażanej w ramach projektu z dnia 30 września 2016 r. na dzień 31 grudnia 2016 r. Natomiast pismem z dnia 30 marca 2016 r., w odpowiedzi na pismo PARP z dnia 15 marca 2016 r., Skarżąca wskazała, iż jest w trakcie przygotowania aneksu do gwarancji ubezpieczeniowej wydłużającego termin do dnia 30 kwietnia 2017 r. i jednocześnie zwróciła się o wydłużenie terminu na złożenie ww. aneksu do 13 kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na powyższe, PARP wyznaczyła kolejny termin na złożenie ww. dokumentów, tj. 5 kwietnia 2016 r. Jednocześnie PARP przypomniała o terminach dokonywania płatność w ramach PO IG (do dnia 30 kwietnia 2016 r.) oraz zleceń płatności (do dnia 19 kwietnia 2016 r.). W związku z upływem terminu do dostarczenia zabezpieczenia do umowy PARP ponownie wezwała Beneficjenta do niezwłocznego złożenia zabezpieczenia do umowy (pismo z [...] kwietnia 2016 r.). Równocześnie ponownie przypomniano Beneficjentowi o ostatecznych terminach płatności w ramach PO IG, podkreślając iż brak przedłożenia zabezpieczenia z wydłużonym terminem obowiązywania będzie skutkował trwałym brakiem możliwości wypłaty dofinansowania. Przy piśmie z 5 maja 2016 r. Skarżąca przedłożyła aneks nr 3 do gwarancji ubezpieczeniowej, który został zawarty w dniu [...] kwietnia 2016 r. Aneks wydłużał obowiązywanie gwarancji do wymaganego terminu, tj. 30 kwietnia 2017 r. W związku z powyższym, [...] maja 2016 r. zawarto aneks nr 5 do umowy wydłużający termin na wprowadzenie nowego produktu/usługi - ekologicznej energii elektrycznej do dnia 31 grudnia 2016 r. W dniach 4-5 sierpnia 2016 r. przeprowadzono, na zlecenie PARP, kolejną kontrolę inwestycji mającą na celu zweryfikowanie stanu zaawansowania prac związanych z uruchomieniem produkcji w zakładzie zlokalizowanym w P.. Podczas kontroli stwierdzono, że zakład produkcyjny nie funkcjonuje, linia produkcyjna jest niekompletna zaś na terenie zakładu nie było pracowników i nie prowadzono żadnych prac. W dniu 30 września 2016 r. przeprowadzono kolejną kontrolę, która wykazała, że stan zaawansowania uruchamiania całego procesu technologicznego był analogiczny jak stan stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 4-5 sierpnia 2016 r. W piśmie z 21 października 2016 r. Skarżąca poinformowała, iż brak postępu prac wynikał z konieczności ustanowienia zabezpieczenia w formie gwarancji bankowej dla projektu realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] (zakład w S.). W związku z powyższym Beneficjent nie posiadał zdolności do finansowania prac remontowych i rozruchowych zakładu w P.. Ponadto poinformowano, że 20 września 2016 r. do Sądu Rejonowego dla [...] złożony został wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego, mający na celu restrukturyzację zobowiązań Spółki oraz wygenerowanie środków niezbędnych na uruchomienie produkcji w obu zakładach. Z uwagi na wyniki przeprowadzonej kontroli, a także w związku z powzięciem informacji o złożeniu wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego, pismem z 5 października 2016 r. PARP wezwała Stronę do ustanowienia i złożenia dodatkowego zabezpieczenia należytego wykonania zobowiązań w formie gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej w kwocie 19 358 966.84 zł, pod rygorem wypowiedzenia umowy. Skarżąca nie dostarczyła w wymaganym terminie dodatkowego zabezpieczenia w formie gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, a PARP pismem z 19 października 2016 r. złożyła oświadczenie o wypowiedzeniu umowy w trybie natychmiastowym oraz wezwaniu Skarżącej do zwrotu środków. Następnie, PARP zwróciła się do Gwaranta z żądaniem zapłaty kwoty określonej w gwarancji ubezpieczeniowej należytego wykonania kontraktu nr [...] z [...] stycznia 2014 r., zmienionej aneksem nr 1 z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz aneksem nr 2 z dnia [...] sierpnia 2015 r., w wysokości 8 610 000.00 zł (pismo PARP z 3 listopada 2016 r.). P. S.A. przyznał PARP odszkodowanie w ww. kwocie. Otrzymane przez PARP środki finansowe zostały rozliczone proporcjonalnie na należność główną oraz odsetki. W związku z brakiem uregulowania przez Beneficjenta należności wynikających z wezwania do zapłaty z 19 października 2016 r., w dniu 27 marca 2017 r., wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków. Następnie, decyzją z [...] listopada 2017 r., nr [...] PARP określiła Stronie przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 20 114 313,05 zł. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołała art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1, ust. 11a, oraz art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (aktualnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 869; dalej: ,,u.f.p.’’). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Organ I instancji wyjaśnił, że brak osiągnięcia wskaźników oznacza brak wywiązania się Beneficjenta z zapisów § 7 ust. 1 i 2 umowy i jednoznacznie wpływa na poddanie pod wątpliwość zasadności i celowości zrealizowanej inwestycji. Ostatecznie termin na wdrożenie i uruchomienie produkcji na poziomie operacyjnym mogącym potwierdzić wykonanie założonych wartości wskaźników i tym samym realizację celów projektu został wyznaczony na dzień 31 grudnia 2016 r. tj. 18 miesięcy od dnia, w którym Beneficjent złożył wniosek o płatność końcową (30 kwietnia 2015 r.), co oznaczało w świetle § 5 ust 7 umowy zakończenie realizacji projektu pod kątem rzeczowym i finansowym. Ustalony w wyniku kontroli przeprowadzonych w dniach 4-5 sierpnia oraz 30 września 2016 r. brak prowadzenia działalności zakładu produkcyjnego wskazywał bezsprzecznie na zaprzestanie realizacji projektu skutkujący brakiem możliwości osiągnięcia założonych celów projektu. Powyższe ustalenia wskazują, iż Beneficjent pomimo zadeklarowania pełnego uruchomienia produkcji i wdrożenia produktu na rynek do 31 grudnia 2016 r., na trzy miesiące przed ww. terminem zaprzestał realizacji projektu, co skutkowało brakiem możliwości wywiązania się z zobowiązania osiągnięcia wskaźników w 2016 r. w zadeklarowanej wysokości, a tym samym wypełnia przesłankę zwrotu dofinansowania zawartą w art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p., tj. wykorzystania środków niezgodnie z ich przeznaczeniem. Beneficjent w wyjaśnieniach z dnia 21 października 2016 r. wskazał, iż brak postępu prac w stosunku do poprzedniej kontroli, która odbyła się w dniach 4-5 sierpnia 2016 r. wynikał wprost z braku posiadania odpowiednich środków finansowych, w związku z ustanowieniem zabezpieczenia innej umowy realizowanej przez Beneficjenta. Na skutek powyższego zaistniała szkoda w budżecie Unii Europejskiej spowodowana wypłaceniem z budżetu UE środków, które nie doprowadziły do realizacji celów, na które zostały przeznaczone. W konsekwencji PARP uznała, że z uwagi na nieosiągnięte cele, środki przeznaczone na realizację projektu wypłacone Beneficjentowi w ramach realizacji umowy zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt. 1 u.f.p. i zachodzi konieczność ich zwrotu. Jednocześnie PARP uznała, że w niniejszej sprawie zaistniała również przesłanka zwrotu dofinansowania określona w art. 207 ust. 1 pkt. 2 u.f.p., tj. przesłanka wykorzystania środków z naruszeniem procedur o których mowa w art. 184 u.f.p., tj. innych procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. znak: [...] PARP sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w powyższej decyzji poprzez dodanie w podstawie prawnej w art. 207 ust. 1 u.f.p. - pkt 1. Postanowienie to utrzymane zostało w mocy postanowieniem Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lutego 2018 r. nr [...] . W następstwie rozpatrzenia odwołania, Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej: ,,Minister’’, ,,organ odwoławczy’’) decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję PARP z [...] listopada 2017 r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: ,,k.p.a."). W uzasadnieniu podniesiono, że środki przekazane Beneficjentowi w ramach płatności miały zostać przeznaczone na realizację konkretnego celu, tymczasem z akt sprawy wynika, że choć Beneficjent podejmował działania, dążąc do realizacji projektu i osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, to poniesione wydatki nie przyczyniły się do osiągnięcia założonych celów projektu, bo te nie zostały ostatecznie osiągnięte. Minister podkreślił, że realizacja projektu pod względem rzeczowym nie stanowi o wykorzystaniu środków zgodnie z przeznaczeniem, istotne jest bowiem osiągnięcie wszystkich celów projektu, także wskaźników rezultatu, będących efektem zrealizowanych zadań rzeczowych oraz potwierdzających osiągnięcie tych celów. Wyjaśniono, że zebrany materiał dowodowy, a w szczególności raporty z kontroli projektu przeprowadzonych w dniach 13-15 maja 2015 r., 23-24 lipca 2015 r., 4-5 sierpnia 2016 r., 30 września 2016 r. oraz pismo Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2016 r. (znak: [...] ) wraz z Podsumowaniem ustaleń z audytu i oględzin projektu, przeprowadzonych w dniu 10 lutego 2016 r., bezsprzecznie wskazuje na wykorzystanie dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem oraz z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. i uzasadnia konieczność zwrotu środków na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.f.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister zaznaczył, że podstawą oświadczenia PARP z dnia 19 października 2016 r. o wypowiedzeniu umowy o dofinansowanie, będącym także wezwaniem do zwrotu środków, był art. 207 ust. 8 u.f.p., a stwierdzone okoliczności zawarte w wypowiedzeniu umowy, stanowią o wystąpieniu przesłanek o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.f.p., będących także podstawą prawną wydanej decyzji. Dlatego za niezasadne i pozbawione potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy uznał zarzuty Strony dotyczące naruszenia art. 207 ust. 8, art. 207 ust. 9 pkt 1 oraz art. 207 ust. 11a u.f.p. Zdaniem Ministra okoliczności stwierdzone w sprawie, stanowiące o wystąpieniu przesłanek z art. 207 ust.1, zawarte w wezwaniu do zwrotu środków w rozumieniu art. 207 ust. 8 są tożsame z przesłankami wynikającymi z art. 207 ust.1 pkt 1 i pkt 2 u.f.p. wskazanymi w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego (doręczonego Stronie w dniu 29 marca 2017 r.) oraz wskazanymi jako podstawa prawna decyzji. Skarżąca została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz miała możliwości złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień. W trakcie postępowania Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym poprzez zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, poinformowanie o przysługujących Stronie prawach. Tym samy w ocenie organu odwoławczego nieuzasadnione są zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 k.p.a. Minister nie podzielił zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ w jego ocenie PARP wyczerpująco zbadała wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz zebrała i rozpatrzyła cały materiał dowodowy, dokonując ustaleń faktycznych i na tej podstawie zastosowała właściwe przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie PARP poczyniła właściwe ustalenia co do obowiązków wynikających z umowy o dofinansowanie, w szczególności w zakresie zobowiązania do osiągnięcia celu projektu poprzez osiągnięcie wskaźników założonych w umowie (tzn. we wniosku o dofinansowanie stanowiącym jej integralną część). Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do rozpatrzenia sprawy, a ocena dowodów nie była dowolna. Za bezzasadne organ odwoławczy uznał także pozostałe zarzuty odwołania. Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając: wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 207 ust. 8, art. 207 ust. 9 pkt 1 i art. 207 ust. 11 a u.f.p. poprzez wydanie decyzji administracyjnej, o której mowa w tych przepisach pomimo, że wezwanie do zwrotu środków, o którym mowa w art. 207 ust. 8 u.f.p. oparte zostało na innych okolicznościach faktycznych niż okoliczności, które uczynione zostały przedmiotem postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji określającej kwotę środków do zwrotu, wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez odmowę - postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] - przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków: P.Z. (pracownika RiF), G.R. (pracownika RiF), M.C. (pracownika RiF, kierownika zespołu kontrolującego), P.M. (doradcy Zarządu E. S.A.), M.F. (doradcy Zarządu E. S.A.), R.B. (doradcy Zarządu E. S.A.) oraz dowodu z przesłuchania A.F. (prezesa Zarządu E. S.A.) - przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków, osób uczestniczących przy realizacji dofinansowanego projektu oraz członków zespołów kontrolujących dofinansowany projekt i pracowników Regionalnej Instytucji Finansującej, na okoliczności takie jak: okoliczności przeprowadzenia kontroli realizacji dofinansowanego projektu (w szczególności kontroli z dni 13-15 maja 2015 r., 23-24 lipca 2015 r., 4-5 sierpnia 2016 r., 30 września 2016 r.), spełnienie przez E. wymogów umownych co do zakończenia projektu, wpływu PARP na wyniki kontroli, należyta realizacja przez E. dofinansowanego projektu oraz okresu niezbędnego do jego przemysłowego uruchomienia, przyczyn opóźnienia w uruchomieniu produkcji oraz wpływu na ten termin wstrzymania wypłaty refundacji końcowej przez PARP, pomimo że okoliczności te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu spowodowało brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i wydanie decyzji w oparciu o materiał nie obrazujący całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, naruszenie art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. oraz art 61 § 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji Organu I instancji, pomimo, że skierowane do Skarżącego przez Organ I instancji zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego nie zawierało wskazania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę twierdzenia o ziszczeniu się przesłanek z art. 207 ust. 1 pkt. 1) lub 2) u.f.p. przez co Skarżący miał utrudnioną obronę swoich interesów w postępowaniu administracyjnym, jako że wezwanie z art 207 ust. 8 u.f.p., wzywające do zwrotu środków, oparte zostało na okoliczności (brak uczynienia zadość żądaniu PARP ustanowienia dodatkowego zabezpieczenia należytego wykonania Umowy o dofinansowanie) istotnie odmiennej od okoliczności faktycznych, które ostatecznie uznane zostały na ziszczenie się przesłanek z art. 207 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.f.p. (tj. przede wszystkim nieosiągnięcie założonych celów i wskaźników określonych we wniosku o dofinansowanie), naruszenie art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4) k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji Organu I instancji, pomimo że decyzja ta powoływała jako podstawę prawną art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. (tj. wykorzystanie środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p.), podczas gdy z treści uzasadnienia decyzji Organu I instancji wynikało, że głównym zarzutem Organu l instancji pod adresem Skarżącego było wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem, co stanowi okoliczność określoną w art. 207 ust. 1 pkt. 1 u.f.p. nieprzywołanym w podstawie prawnej decyzji Organu I instancji, co w połączeniu z zarzutem wskazanym w pkt. 1) i 3) powyżej, utrudniało Skarżącemu obronę interesów prawnych, jako że brak było precyzyjnego określania jakie okoliczności faktyczne stanowić mają podstawę wydania decyzji określającej kwotę środków dofinansowania do zwrotu, naruszenie art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji Organu I instancji, pomimo że przed wydaniem tej decyzji Organ I instancji uniemożliwił Skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, co nastąpiło poprzez nieuwzględnienie wniosku E. z dnia 22 listopada 2017 r. o wydłużenie terminu do złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień, a w konsekwencji pominięcie przez Organ I instancji pisma E. z dnia 6 grudnia 2017 r. zawierającego uwagi i zastrzeżenia E. odnośnie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 207 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.f.p. w zw. z art. 207 ust. 9 u.f.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że: • Skarżący wykorzystał przyznane mu w ramach dofinansowania środki niezgodnie z ich przeznaczeniem podczas gdy środki te wykorzystane zostały, bez jakichkolwiek wątpliwości, w sposób zgodny z przeznaczeniem (co m.in. potwierdza wypłata płatności końcowej, potwierdzająca w całości realizację zakresu rzeczowo-finansowego, jak i rozliczenie projektu), zaś brak realizacji założonych celów i wskaźników (co stanowiło dalsze zobowiązanie kontraktowe Skarżącego) spowodowany był działaniem PARP polegającym na opóźnieniu wypłaty refundacji końcowej, a następnie podjęciu działań (dążenie do wypowiedzenia umowy, realizacja zabezpieczeń należytego wykonania Umowy, wypowiedzenie umowy, uwikłanie Skarżącego w spory sądowe generujące po stronie E. koszty i stanowiące rażąco negatywne sygnały do rynku zainteresowanego inwestycją w dofinansowany projekt) skutkujących niemożliwością realizacji założonych wskaźników, • Skarżący naruszył procedury, o których mowa w art. 184 u.f.p., poprzez naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie (tj. nie osiągnął założonych celów i wskaźników określonych we wniosku o dofinansowanie), jak również poprzez rzekome naruszenie § 15 umowy o dofinansowanie (poprzez niewniesienie odpowiedniego zabezpieczenia realizacji umowy), podczas gdy nieosiągnięcie - na dzień dzisiejszy - tych wskaźników było efektem działań PARP jak opisano to powyżej), zaś żądanie przez PARP ustanowienia dodatkowego zabezpieczenia należytego wykonania umowy o dofinansowanie dokonane zostało bez podstawy kontraktowej oraz było obiektywnie niemożliwe do spełnienia, a nakierowane wyłącznie na stworzenie podstawy do wypowiedzenia umowy o dofinansowanie, i w konsekwencji uznanie, że ziściły się opisane w art. 207 ust 1 pkt. 1 i 2 u.f.p. przesłanki do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p., pomimo że przesłanki te nie zaistniały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że Sąd uznaje stan faktyczny ustalony przez organy administracji za prawidłowy i czyni go przedmiotem własnych ustaleń. Przypomnieć należy, że Skarżąca otrzymała dofinansowanie projektu "[...]". Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku o dofinansowanie, celem projektu było wprowadzenie nowego produktu/usługi - ekologicznej energii elektrycznej powstałej z odpadów tworzyw sztucznych możliwej do wykorzystania w postaci źródła szczytowego. Powyższe, zgodnie z opisem, możliwe było tylko i wyłącznie dzięki wdrożeniu innowacyjnej technologii katalitycznego recyklingu odpadowych tworzyw sztucznych oraz elementów zakupionych wyników prac badawczo-rozwojowych dotyczących technologii recyklingu opakowań wielowarstwowych. Surowcem niezbędnym do produkcji miały być odpadowe tworzywa sztuczne, m.in. polietylen, polipropylen, polistyren. Zgodnie z § 2 ust. 2 umowy Beneficjent zobowiązał się do zrealizowania projektu w pełnym zakresie, w terminie wskazanym w § 5 ust. 3, z należytą starannością, zgodnie z umową i jej załącznikami, w szczególności z opisem zawartym we wniosku o dofinansowanie. Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 1 Beneficjent zobowiązał się do osiągnięcia założonych celów i wskaźników określonych we wniosku o dofinansowanie oraz umowie. Jak wynika z akt sprawy, 30 kwietnia 2015 r. Beneficjent złożył wniosek o płatność końcową, czym – w świetle zapisów § 5 ust 7 umowy – potwierdził zakończenie realizacji Projektu. W ww. dokumencie Beneficjent zadeklarował również, że osiągnął wskaźniki dotyczące wprowadzenia innowacji i wprowadzenia technologii środowiskowej, tj. wskaźniki rezultatu pn.: Wprowadzenie innowacji organizacyjnej lub marketingowej oraz Wprowadzenie technologii środowiskowych lub rozwój eko-produktów produktu. Ww. wskaźniki zostały wskazane przez Skarżącą jako osiągnięte w 100%. Ponadto Beneficjent wskazał, iż osiągnął wskaźnik rezultatu Liczba nowych wyrobów w 100%, natomiast wskaźnik zatrudnienia został osiągnięty na poziomie 33.33 %, w tym w ramach zatrudnienia kobiet na poziomie 9.09% a w ramach zatrudnienia w dziale B+R na poziomie 100%. W pkt 16 wniosku o płatność, pn. Informacje na temat problemów napotkanych w trakcie realizacji projektów, zadań planowanych, a niezrealizowanych w okresie objętym wnioskiem, oraz przyczyn ewentualnego nieosiągnięcia zakładanego w projekcie poziomu wskaźników, Beneficjent wskazał: Nie napotkano żadnych problemów. Jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności raporty z kontroli projektu przeprowadzonych w dniach 13-15 maja 2015 r., 23-24 lipca 2015 r., 4-5 sierpnia 2016 r., 30 września 2016 r. oraz pismo Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2016 r. (znak: [...] ) wraz z Podsumowaniem ustaleń z audytu i oględzin projektu, przeprowadzonych w dniu 10 lutego 2016 r. wskazuje, że Beneficjent zakupił przewidziane w umowie urządzenia i elementy linii technologicznych, lecz nie osiągnął zaplanowanych do osiągnięcia wskaźników rezultatu. Kontrola projektu wykazała bowiem brak prowadzenia procesu produkcyjnego w zakładzie oraz brak personelu do obsługi. Beneficjent nie posiadał również umowy na dostawę surowca jak również umowy z zakładem energetycznym, mającym być odbiorcą nowego produktu. Ponadto sam Beneficjent wskazał w piśmie z 2 października 2015 r., że w wyniku uruchomienia linii wytworzono tylko nieznaczną ilość energii, przez co nie mogła ona być jeszcze przedmiotem obrotu, natomiast brak zapełnienia silosów surowcem w planowanym terminie spowodował brak możliwości zapewnienia ciągłości procesu produkcyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że w myśl § 12 ust. 3 pkt 10 umowy "Instytucja Wdrażająca/Instytucja Pośrednicząca II stopnia może wypowiedzieć Umowę ze skutkiem natychmiastowym, w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w § 15 ust. 5 lub 8 (...) oraz niedopełnienia przez Beneficjenta obowiązku, o którym mowa w § 7 ust, 1 i ust. 2". Zgodnie natomiast z § 7 ust. 1 i 2 umowy "Beneficjent jest zobowiązany do osiągnięcia założonych celów i wskaźników określonych we wniosku o dofinansowanie oraz Umowie. Beneficjent zobowiązuje się zapewnić trwałość efektów Projektu i utrzymać inwestycję na terenie województwa, w którym została zrealizowana, a w przypadku realizacji inwestycji na obszarze [...] - w tym mieście, przez okres 5 lat, a w przypadku mikroprzedsiębiorcy oraz małych i średnich przedsiębiorców przez okres 3 lat od dnia zakończenia realizacji Projektu, przy czym nie jest niezgodna z warunkiem utrzymania trwałości Projektu wymiana przestarzałych instalacji lub sprzętu w związku z szybkim postępem technologicznym. Okres trwałości efektów Projektu ustala się na podstawie statusu przedsiębiorcy obowiązującego w dniu wejścia w życie Umowy". Natomiast w § 12 ust. 3 pkt 13 umowy wskazano, że "Instytucja Wdrażająca/Instytucja Pośrednicząca II stopnia może wypowiedzieć Umowę ze skutkiem natychmiastowym, w przypadku, gdy: (...) Beneficjent wykorzystał dofinansowanie z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych". Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p.: "W przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których jest mowa w art. 184, (...) - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy". W przypadku stwierdzenia powyższych okoliczności właściwa instytucja wzywa beneficjenta do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p.), a po bezskutecznym upływie powyższego terminu właściwy organ wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p.). W niniejszej sprawie środki wynikające z umowy o dofinansowanie, przekazane Skarżącej w ramach kolejnych płatności miały zostać przeznaczone na realizację konkretnego celu. Tymczasem z akt sprawy wynika, że wprawdzie Skarżąca podejmowała działania, dążąc do realizacji projektu i osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, jednakże nie przyczyniło się to do osiągnięcia założonych celów projektu, bo te nie zostały ostatecznie osiągnięte. Realizacja projektu pod względem rzeczowym (realizacja wskaźników produktu) nie stanowi o wykorzystaniu środków zgodnie z przeznaczeniem, istotne jest bowiem osiągnięcie wszystkich celów Projektu, także wskaźników rezultatu, będących efektem zrealizowanych zadań rzeczowych oraz potwierdzających osiągnięcie tych celów. Okres realizacji inwestycji zaplanowanej do przeprowadzenia w ramach projektu w wyniku pięciokrotnego aneksowania umowy został ostatecznie wydłużony do 31 grudnia 2016 r. (przy czym okres kwalifikowalności wydatków został określony od 1 maja 2012 r. do 30 kwietnia 2015 r.). Pomimo tego wydłużenia zaplanowana inwestycja nie została ukończona. Zrealizowana została część rzeczowo-finansowa projektu (dokonano zaplanowanych zakupów), lecz nie zrealizowano przedmiotu umowy, jakim miała być "[...]", ponieważ Beneficjent nie wdrożył produktu/usługi - nie uruchomiono ciągłej produkcji ekologicznej energii elektrycznej, powstałej z odpadów tworzyw sztucznych możliwej do wykorzystania w postaci źródła szczytowego, a opartej na wdrożeniu innowacyjnej technologii katalitycznego recyklingu odpadowych tworzyw sztucznych oraz elementów zakupionych wyników prac badawczo-rozwojowych dotyczących technologii recyklingu opakowań wielowarstwowych. Powyższe prowadzi do jednoznacznego wniosku, że nie zostały osiągnięte cele projektu oraz większość wskaźników rezultatu określonych we wniosku o dofinansowanie, takich jak: "Liczba nowych miejsc pracy", "Wprowadzenie technologii środowiskowych lub rozwój eko-produktów", "Ilość przetworzonych odpadów opakowaniowych", "Zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii w bilansie energetycznym", "Wzrost przychodów ze sprzedaży jako rezultat wdrożonej innowacji". Wskazane nieprawidłowości zostały potwierdzone podczas kontroli w dniach 13-15 maja 2015 r, a także z 4-5 sierpnia 2016 r. i 30 września 2016 r., które wykazały, że zakład produkcyjny Skarżącej nie funkcjonował, linia produkcyjna była niekompletna, zaś na terenie zakładu nie przebywali pracownicy i nie były prowadzone żadne prace związane z wytwarzaniem ekologicznej energii elektrycznej, powstałej z odpadów tworzyw sztucznych, opartej na wdrożeniu innowacyjnej technologii katalitycznego recyklingu odpadowych tworzyw sztucznych oraz elementów zakupionych wyników prac badawczo-rozwojowych dotyczących technologii recyklingu opakowań wielowarstwowych. Powyższe nieprawidłowości skutkowały naruszeniem przez Skarżącą § 7 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie (wprowadzających wymóg osiągnięcia założonych celów i wskaźników projektu oraz trwałości projektu) co jest równoznaczne ze, stwierdzonym przez organy, naruszeniem procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. i co uzasadnia dochodzenie od Skarżącej, w trybie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., zwrotu dofinansowania wraz z odsetkami. Stosownie do treści art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Dokonane w niniejszej sprawie ustalenia potwierdziły przede wszystkim spełnienie przesłanki wykorzystania środków z naruszeniem procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. Jednocześnie wobec stwierdzonego poniesienia przez Skarżącą wydatków, które nie przyczyniły się do ostatecznego osiągnięcia celu głównego projektu, jakim miało być wprowadzenie nowego produktu - ekologicznej energii elektrycznej powstałej z odpadów tworzyw sztucznych, możliwej do wykorzystania w postaci źródła szczytowego, za uzasadnione można uznać stanowisko organów co do wykorzystania zakwestionowanych wydatków niezgodnie z przeznaczeniem (zaistnienie przesłanki zwrotu środków z art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p.). W świetle powyższych rozważań nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące błędnego uznania, że w sprawie ziściły się przesłanki przewidziane w art. 207 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.f.p. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, że wezwanie do zwrotu środków oparte zostało na innych okolicznościach faktycznych niż okoliczności, które uczynione zostały przedmiotem postępowania administracyjnego zauważyć należy, że pismo PARP z 19 października 2016 r., wzywające do zwrotu w terminie 14 dni środków dofinansowania, będące jednocześnie wypowiedzeniem umowy o dofinansowanie, oparte zostało m. in. na § 12 ust. 3 pkt 10 umowy - upoważniającym właściwą instytucję do wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym w razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 7 ust. 1 i ust. 2, tj. nie osiągnięcia przez Beneficjenta założonych celów i wskaźników oraz nie zapewnienia przez Beneficjenta trwałości projektu. W omawianym piśmie PARP powołano także § 12 ust. 3 pkt 13 umowy, w który jako kolejną przesłankę wypowiedzenia umowy o dofinansowanie przewidziano wykorzystanie dofinansowania z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych. Nie można zatem zgodzić się ze Skarżącą, że w wezwaniu do zwrotu środków powołano się na inne naruszenia niż ostatecznie przyjęte jako podstawy wydanych decyzji. Okoliczności powołane w wezwaniu wskazują na wystąpienie przesłanek z art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p., będących także podstawą prawną wydanych decyzji. Podkreślić należy, że wezwanie w trybie art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p. zdeterminowane jest wyłącznie stwierdzeniem przez organ okoliczności o których mowa w art. 207 ust. 1 u.f.p., a organ nie ma obowiązku w sposób szczegółowy przedstawiać uzasadnienia w tym zakresie, co następuje na etapie później prowadzonego postępowania administracyjnego, tak jak stało się to w rozpoznawanej sprawie. Zatem okoliczności podnoszone przez Skarżącą w analizowanym wymiarze nie mogą podważać legalności wydanych w sprawie decyzji, co czyni zarzuty naruszenia art. 207 ust. 8, ust.9 pkt 1 i ust. 11a u.f.p. za bezzasadne. W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez organy administracji art. 7, 77 i 80 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Organy administracji rozważyły wszystkie okoliczności sprawy, poddały je wnikliwej ocenie i na tej podstawie wydały decyzje zgodne ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Nie ma racji Skarżąca, że organy wydały decyzje z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz nie dokonały wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Obowiązkiem organu jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, pozwalający na wydanie merytorycznych decyzji, natomiast jego ocena dokonana jest z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. W toku postępowania organy zgromadziły i poddały wnikliwej analizie wszystkie dowody, które zmierzały do poczynienia istotnych dla sprawy ustaleń. W sprawie został zebrany cały materiał potrzebny do wydania rozstrzygnięcia, a przeprowadzona przez organy ocena dowodów została dokonana w sposób prawidłowy, co przesądza o tym, że organy działały w toku postępowania w sposób zgodny z przepisami art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Okoliczność, że ocena zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziła organ do wniosków odmiennych od tych, które prezentuje w swym stanowisku Skarżąca nie oznacza jeszcze, że organ uchybił przepisom procedury administracyjnej, a oznacza jedynie tyle, że Strona jest niezadowolona z treści decyzji wydanej w jej sprawie. Nadmienić należy, że w świetle art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych uraz oględziny. To organ ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego czy są jeszcze jakieś wątpliwości, czy też zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli natomiast organ uzna, że sprawę może rozstrzygnąć na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego to nie ma obowiązku przeprowadzać dodatkowych dowodów. Zdaniem Sądu, w realiach rozpatrywanej sprawy, zasadnie Minister odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i nie budzi wątpliwości. Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy decyzji pierwszej instancji, pomimo iż powoływała ona jako podstawę prawną art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., podczas gdy z treści uzasadnienia decyzji wynikało, że głównym zarzutem Organu I instancji było wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem, co stanowi okoliczność określoną w art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p., nieprzywołanym w podstawie prawnej decyzji. W odniesieniu do powyższego Sąd wskazuje, że w istocie w podstawie prawnej decyzji z [...] listopada 2017 r. powołano pierwotnie art. 207 ust. 1 pkt 2, u.f.p., co następnie zostało sprostowane postanowieniem PARP z dnia [...] stycznia 2018 r. (utrzymanym w mocy postanowieniem Ministra z dnia [...] lutego 2018 r.), którym rozszerzono podstawę prawną decyzji także o art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Skarżąca błędnie przy tym powołuje, że sprawa dotycząca sprostowania toczy się w WSA w Warszawie pod sygn. akt V SA/Wa 621/18, ponieważ wskazana sprawa, chociaż dotycząca sprostowania oczywistej omyłki w decyzji, dotyczy innego podmiotu niż Skarżąca, a poza tym została prawomocnie zakończona oddaleniem skargi na postanowienie o sprostowaniu. Podkreślić należy, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z 27 marca 2017 r. wskazano prawidłowo, że postępowanie administracyjne zostaje wszczęte z urzędu w związku z zaistnieniem przesłanek o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.f.p. Nieuzasadnione jest oczekiwanie Skarżącej, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania powinno zawierać szczegółowe wskazanie okoliczności faktycznych potwierdzających zaistnienie przesłanek z art. 207 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.f.p. skoro to w toku postępowania administracyjnego gromadzi się materiał dowodowy stanowiący podstawę do czynienia ustaleń faktycznych, co zresztą miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Postępowanie dowodowe prowadzone było w zakresie obu powyższych przesłanek zwrotu środków dofinansowania z art. 207 ust. 1 u.f.p., o czym świadczy także uzasadnienie decyzji PARP, w którym wskazano wyraźnie, że w sprawie doszło do wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1) jak również z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. (pkt 2). Zatem z całokształtu sprawy wynika, że podstawą prawną decyzji PARP był także art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Wobec powyższego za niezasadne należało uznać również zarzuty dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a. Bezpodstawny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca jak już wskazano powyżej została zawiadomiona przez PARP o wszczęciu postępowania administracyjnego. PARP pismem z 6 listopada 2017 r. poinformował Skarżącą o zakończeniu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień w terminie 7 dni od otrzymania pisma. W dniu 13 listopada 2017 r. osoba upoważniona przez Beneficjenta dokonała wglądu do akt i wykonała fotokopie tych akt. Podkreślić należy, że PARP zapewniając Stronie czynny udział w sprawie, nie miał obowiązku uwzględnienia wniosku pełnomocnika Skarżącej, zawartego w piśmie z 22 listopada 2017 r., o wydłużenie terminu do złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień. Skarżąca nie wykazała przy tym, że nieuwzględnienie powyższego wniosku mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy zwłaszcza, że również na etapie postępowania odwoławczego miała zagwarantowany czynny udział w postępowaniu, o czym świadczy chociażby protokół z czynności udostępnienia Skarżącej akt sprawy w dniu 23 kwietnia 2018 r. Mając na uwadze wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę.