V SA/Wa 1328/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia w sprawie ze skargi L. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... marca 2011 r. Nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie opisane w komparycji postanowienia zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania tego orzeczenia. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy również zauważyć, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Powyższej zasady nie można jednakże stosować bez pełnej analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy. W okolicznościach konkretnej sprawy można bowiem rozważać wstrzymanie wykonania decyzji odmownej w takim znaczeniu, że wstrzymaniu podlegać będą skutki prawne, które decyzja ta wywołuje. Dlatego też, samo to, że dany akt jest rozstrzygnięciem odmawiającym przyznania uprawnienia nie przesądza o konieczności odmowy przyznania stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej. O możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie decyduje zatem rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dokonując w tej sprawie oceny możliwości wystąpienia niekorzystnych dla strony skutków, wobec wydania aktu odmawiającego udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w Polsce należało zatem rozważyć także, czy zaskarżonym aktem nałożono na stronę jakiekolwiek obowiązki, które mogłyby być wykonane w sposób dobrowolny lub przymusowy. Stosownie do treści art. 59 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234 poz. 1694 z późn. zm.), cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem terminu ważności zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, chyba że uzyskał kolejne zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Stwierdzić zatem należy, że wydanie ostatecznej decyzji o odmowie udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony może skutkować powstaniem z mocy prawa po stronie cudzoziemca obowiązku opuszczenia terytorium RP, co w określonych warunkach może wiązać się z powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie tych okoliczności jest obowiązkiem strony, a Sąd nie jest uprawniony do ich domniemywania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Skarżąca swój wniosek uzasadniła tym, iż brak zezwolenia na zamieszkanie będzie skutkował wszczęciem procedury zmierzającej do nakazania jej opuszczenia kraju, a rozdzielenie rodziny, w której żyje strona będzie miało katastrofalne skutki. Wskazała, że opuszczenie kraju wiązałoby się dla niej z życiem bez żadnych środków w skrajnym ubóstwie, bez miejsca zamieszkania, bez opieki medycznej, co mogłoby doprowadzić nawet do jej śmierci. Zdaniem Sądu ww. argumentacja wniosku nie uprawdopodabnia zasadności wstrzymania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, iż Skarżąca może ponownie ubiegać się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a więc wykonanie zaskarżonej decyzji nie wywoła skutków, na które powołuje się strona. W tej sytuacji i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.