V SA/Wa 1331/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński, Sędzia WSA Jolanta Bożek, Asesor WSA Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant Robert Żukowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2007 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich; - oddala skargę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 lutego 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 333/06 odrzucił skargę T. B. (dalej zwaną: Skarżącą) na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej zwany: Kierownikiem Urzędu) z [...] listopada 2005 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] września 2005 r. nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozie hitlerowskim w D., z powodu wniesienia jej z przekroczeniem ustawowego terminu. Skarżąca pismem nadanym 29 marca 2006 r. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznania uprawnień kombatanckich. Kierownik Urzędu pismem z 21 czerwca 2006 r. zwrócił się z zapytaniem do Skarżącej - wskazując możliwe tryby wzruszenia decyzji ostatecznej - jak należy traktować powyższy wniosek. Skarżąca w odpowiedzi zażądała rozpatrzenia jej wniosku w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.). Kierownik Urzędu decyzją z [...] listopada 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 145 § 1 w związku z art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie uznając, iż skoro Skarżąca nie wskazała żadnej z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a., to nie zachodzi konieczność wznowienia postępowania celem badania ich zaistnienia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 11 sierpnia 2006 r. Skarżąca zakwestionowała powyższą decyzję i wniosła o jej zmianę. Kierownik Urzędu pismem z 16 października 2006 r. zwrócił się do Skarżącej o sprecyzowanie i dokładne wskazanie podstawy prawnej. Jednocześnie pouczył Skarżącą - wskazując przesłanki wznowienia postępowania - iż wskazanie dokładnej podstawy prawnej umożliwi przeprowadzenie prawidłowego postępowania nadzwyczajnego. Skarżąca w odpowiedzi z 25 października 2006 r. stwierdziła, iż prosi o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i nie jest w stanie wskazać żadnych dodatkowych dowodów, lecz czuje się pokrzywdzona zapadłym rozstrzygnięciem. Kierownik Urzędu decyzją z [...] lutego 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu wskazał na zasadę trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 k.p.a. Wyjaśnił, że aby móc wszcząć postępowanie wznowieniowe koniecznym jest, aby podstawa wznowienia, na której swój wniosek opiera strona mieściła się w katalogu przewidzianym w art. 145 § 1 k.p.a. Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżąca pomimo wezwania nie sprecyzowała treści swego żądania, a co więcej w swym piśmie z 25 października 2006 r. wskazała, iż nie jest stanie dostarczyć żadnych nowych dowodów, a jej żądanie podyktowane jest wewnętrznym poczuciem pokrzywdzenia z treści zapadłego rozstrzygnięcia. Powyższe - w opinii Kierownika Urzędu - prowadzi do wniosku, iż Skarżąca nie tylko nie wskazała żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania sformułowanych w art. 145 § 1 k.p.a. i 145a § 1 k.p.a., lecz nawet nie uprawdopodobniła, by któraś z tych przesłanek mogła mieć miejsce. Za taką nie może bowiem uchodzić wewnętrzne uczucie pokrzywdzenia Skarżącej. Zatem zdaniem Kierownika Urzędu zasadnym było wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Z treści skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, iż Skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne przeanalizowanie jej wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich. Wskazała także, że ma dwóch świadków gotowych potwierdzić jej pobyt w obozie karnym w D. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie z 19 listopada 2007 r. pełnomocnik Skarżącej z urzędu poparła skargę, a pełnomocnik Kierownika Urzędu wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie kontroli podlega legalność decyzji Kierownik Urzędu Kombatantów i Osób Represjonowanych wydanej w postępowaniu wznowieniowym. Pismem z 29 marca 2006 r. uzupełnionym pismem z 4 lipca 2006 r. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] listopada 2006 r. w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Organy obu instancji uznały za zasadne odmówić wznowienia postępowania wobec nie wskazania przez Skarżącą żadnej z określonych w art. 145 § 1 k.p.a. przesłanek wznowienia postępowania. Stosownie do treści powołanego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: - dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; - decyzja została wydana w wyniku przestępstwa; - decyzja została wydana w warunkach uzasadniających wyłączenie pracownika lub organu administracji; - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; - wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję; - decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; - zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji; - decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną następuje wyłącznie na podstawie przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania administracyjnego wynika z charakteru tego postępowania nadzwyczajnego, które zmierzając do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, stanowi odstępstwo od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo przyjęły, iż jedynie poczucie pokrzywdzenia Skarżącej spowodowane odmową przyznania uprawnień kombatanckich przy braku wskazania konkretnej przesłanki wznowienia nie może stanowić podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie art. 145 § 1 k.p.a. Sąd odnosząc się do treści skargi w której Skarżąca powołuje się na świadków (J. F. Ł. i H. Ż.) gotowych potwierdzić pobyt jej w obozie karnym w D., zwraca uwagę, iż przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków. Przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd na marginesie zauważa, iż oświadczenia ww. świadków nie są dowodami nowymi i były znane Kierownikowi Urzędu w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej z 22 listopada 2005 r. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić skargę jako niezasadną.