V SA/Wa 1338/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej; oddala skargę. Przedmiotem skargi z 13 maja 2013 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. P. (zwanego dalej: skarżącym) jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z [...] marca 2013 r. nr [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 500 zł. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2013 r. została przeprowadzona kontrola połowów wędkarskich w porcie U. Podczas kontroli skarżącego stwierdzono, iż prowadził on połowy sportowo - rekreacyjne metodą kaleczącą zewnętrzne powłoki ciała ryb. W czasie przeprowadzonej kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną, które przedstawia złowione przez skarżącego ryby z gatunku leszcz. Na zewnętrznych ciałach widoczne były ślady ran na powłokach ciał. Pismem z [...] stycznia 2013 r. organ I instancji poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów o rybołówstwie. Skarżący 20 lutego 2013 r. złożył pisemne wyjaśnienie do sprawy. Decyzją z [...] marca 2013 r. organ I instancji wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 500 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż w omawianym przypadku sztuczna przynęta spinningowa została wykorzystana jako obciążenie zestawu do prowadzenia połowów mających na celu chaotyczne zacinanie ryb za zewnętrzne powłoki ciała. Skarżący 11 marca 2013 r. odwołał się od powyższej decyzji i wyjaśnił, że strażnicy Państwowej Straży Rybackiej nie zakwestionowali stosowanej przynęty, sporządzili nierzetelną notatkę służbową. Jednocześnie podważył uzasadnienie tej decyzji dotyczące zastosowanej przez niego przynęty. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) – kto z naruszeniem przepisów o rybołówstwie prowadzi połowy w celach sportowo-rekreacyjnych, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Stosownie zaś do § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu i warunków prowadzenia połowów w celach sportowo-rekreacyjnych oraz wzorów sportowych zezwoleń połowowych (Dz. U. Nr 164 poz. 1725 ze zm.) – połowy wędką prowadzone są bez stosowania metod kaleczących zewnętrzne powłoki ciała ryb. W myśl § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. 76, poz. 671 ze zm.) – wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie przez prowadzącego połowy w celach sportowo-rekreacyjnych za stosowanie, podczas połowów wędką, metod kaleczących zewnętrzne powłoki ciała ryb wynosi od 500 zł do 4.400 zł. Mając na uwadze powyższe Minister stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż skarżący dokonywał połowów za pomocą wędki uzbrojonej w sztuczną przynętę raniąc zewnętrzne powłoki ciała ryb, czym naruszył § 3 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 lipca 2004 r. Powyższe organ ustalił na podstawie notatki urzędowej z 17 stycznia 2013 r. sporządzonej przez strażnika Państwowej Straży Rybackiej, z której wynika, iż złowił 3 ryby z gatunku leszcz wędką, metodą kaleczącą zewnętrzne powłoki ciała ryb. Potwierdza to dokumentacja zdjęciowa dołączona do akt sprawy. Ponadto ten sposób połowów skarżący potwierdził w piśmie z 20 lutego 2013 r., w którym przyznał, że użył sztucznej przynęty taśmowej. Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu argumentów skarżącego, że nie prowadził połowów metodą kaleczącą zewnętrzne powłoki ciała ryb i kwestionowania rzetelności notatki strażnika Państwowej Straży Rybackiej, Minister stwierdził, iż argumenty te nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Ponadto zachodzi sprzeczność pomiędzy wyjaśnieniami skarżącego a uzasadnieniem odwołania. Zdaniem Ministra zastosowana sztuczna przynęta spinningowa użyta w tym przypadku do połowu ryb stanowiła obciążenie całego zestawu, co umożliwiło połów ryb, metodą kaleczącą zewnętrzne powłoki ich ciała. Przeciąganie wraz z chaotycznym zacinaniem przynęty z kotwicami po dnie zbiornika wodnego, w którym bytują ryby, prowadzi do zranienia powłoki ich ciała, co potwierdza dokumentacja zdjęciowa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie Ministra Rolnictwa w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że wydana została w oparciu o notatkę urzędową z 17 stycznia 2013 r., która zawiera nieprawdziwe informacje o prowadzeniu połowu metodą kaleczącą i pomija fakt korzystania przez skarżącego z regulaminowej przynęty. Skarżący zarzucił, że fakt ten został nie wzięty pod uwagę przy wydawaniu decyzji I instancji, co wykluczałoby zarzut stosowania metody niezgodnej z regulaminem połowów. Skarżący zarzucił także, że uniemożliwiono mu zapoznanie się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Skarżący podkreślił, że sztuczna przynęta, którą wykorzystał w tym dniu to lekki piker ok. 50 gram wzbogacony małą blachą "wahadłówką" uzbrojoną w dwa haki o trzech grotach o rozstawie 29 mm nieprzekraczających szerokości przynęty. W związku z tym uważa, że prowadził połowy zgodnie z regulaminem. Przy czym zauważył, że metodę tą stosuje od lat i podczas licznych kontroli nie budziła zastrzeżeń kontrolujących. Skarżący zwrócił uwagę, że tym samym czasie dwóch innych wędkarzy prowadziło połowy tą samą metodą i miało więcej niż on pokaleczonych ryb, a wobec nich nie zastosowano kary grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy organy zasadnie nałożyły karę pieniężną na skarżącego za połów ryb tzw. metodą kaleczącą, z czym skarżący się nie zgadza i twierdzi, że jego sposób łowienia ryb był regulaminowy. Zgodnie z art. 28 ust. 7 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 ze zm.) – Minister właściwy do spraw rybołówstwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i warunki prowadzenia połowów w celach sportowo-rekreacyjnych oraz wzory sportowych zezwoleń połowowych dla podmiotów, o których mowa w ust. 2, mając na względzie ochronę żywych zasobów morza i zapewnienie porządku przy połowach. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wykonując powyższą delegację wydał rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu i warunków prowadzenia połowów w celach sportowo-rekreacyjnych oraz wzorów sportowych zezwoleń połowowych (Dz. U. Nr 164 poz. 1725 ze zm.), które w § 3 pkt 7 stanowi, że połowy wędką prowadzone są bez stosowania metod kaleczących zewnętrzne powłoki ciała ryb. Wskazać należy, że cytowany przepis § 3 pkt 7 ww. rozporządzenia, zawiera ogólny zakaz stosowania metod kaleczących przy połowach ryb, niezależnie od tego jakim sprzętem wędkarskim posługuje się wędkarz. Istotne jest to aby łowione ryby nie były zahaczane (zacinane) w inne miejsca niż okolice pyska. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych dokumentacji fotograficznej złowionych przez skarżącego ryb, jednoznacznie wynika, że każda z trzech ryb miała zranione zewnętrzne powłoki ciała. Świadczy to tym, że organy prawidłowo uznały, że skarżący dokonywał połowów ryb metodą kaleczącą. Sąd za niezasadne uznał zarzuty skarżącego, że strażnik Państwowej Straży Rybackiej w notatce urzędowej z 17 stycznia 2013 r. poświadczył nieprawdę. Wszystkie informacje zawarte w tej notatce (dane skarżącego, miejsce połowu i jego opis) znajdują odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy. W takiej sytuacji Sąd uznał, że organy zasadnie zastosowały wobec skarżącego art. 63 ust. 3 ustawy o rybołówstwie, w myśl którego – kto z naruszeniem przepisów o rybołówstwie prowadzi połowy w celach sportowo-rekreacyjnych, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W myśl § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. 76, poz. 671 ze zm.) – wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie przez prowadzącego połowy w celach sportowo-rekreacyjnych za stosowanie, podczas połowów wędką, metod kaleczących zewnętrzne powłoki ciała ryb wynosi od 500 zł do 4.400 zł. Sąd zwraca uwagę, że skarżący został ukarana karą pieniężną w minimalnej wysokości, co oznacza, że organ wziął pod uwagę ilość złowionych ryb i okoliczności samego połowu. Sąd odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszania przepisów postępowania administracyjnego dotyczących uniemożliwienia skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy, stwierdza, iż z akt sprawy wynika, że organ I instancji pismem z 25 stycznia 2013 r. pouczył skarżącego o możliwość zapoznania się z aktami sprawy, skarżący pismem z 20 lutego 2013 r. złożył pisemne wyjaśnienia. Natomiast przed wydaniem decyzji II instancji skarżący został pouczony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy pismem z 15 marca 2013 r., czym organ wypełnił obowiązek o jakim mowa w art. 10 k.p.a. (zasada czynnego udziału stron w postępowaniu). Zauważyć także należy, że w odwołaniu skarżący nie podnosił okoliczności, iż uniemożliwiono zapoznanie się z aktami sprawy w Inspektoracie Rybołówstwa. Sąd – odnosząc się do argumentów skargi, iż w dniu połów skarżącego także inni wędkarze łowili ryby taką samą metodą, a mimo to nie zostali ukarani – stwierdza, że zachowania innych osób są pozostaje poza zakresem oceny Sądu i ma wpływu na zasadność podjętej decyzji wobec skarżącego. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.