V SA/Wa 134/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. postanawia: oddalić wniosek W piśmie procesowym z 15 lutego 2017 r. K. S. (dalej: "Skarżący") wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmawiającej umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oraz wydanej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzji tego samego organu z [...] listopada 2016 r. nr [...]. Uzasadniając wniosek Skarżący wyjaśnił, że wniosek składa w związku z trwającym postępowaniem sądowoadministracyjnym. Wskazał, że otrzymał notę księgową z Agencji Rynku Rolnego (jej kserokopię załączył do wniosku), a wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożył: "po przeprowadzonej rozmowie telefonicznej (...) zgodnie z poleceniem". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, którego wniosek dotyczy. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne, a taki właśnie charakter mają decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w związku z wnioskiem Skarżącego o umorzenie kwoty zwrotu pomocy do plantacji wierzby ustalonej w decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] sierpnia 2014 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie umorzenia obciążenia Skarżącego należnościami przypadającymi agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Poprzez odmowę umorzenia zobowiązania Skarżącego został ukształtowany stan prawny, który nie wymaga żadnych działań strony celem jego urzeczywistnienia. Do zwrotu kwoty 6.450 zł Skarżący został zobowiązany mocą decyzji innej, niż zaskarżona w niniejszym postępowaniu. Ponadto zauważyć należy, że decyzja ustalająca wysokość zwrotu pomocy do plantacji trwałych nie mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy. Z tego względu wiosek podlegał oddaleniu, a okoliczności podnoszone przez Skarżącego w jego uzasadnieniu nie miały wpływu na sposób rozpatrzenia wniosku. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.