V SA/Wa 1341/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2009r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia statusu celnego towarów; postanawia: odrzucić skargę W dniu 18 lutego 2005 r. funkcjonariusze Izby Celnej w W., zatrzymali w celu przeprowadzenia kontroli celnej, samochód osobowy marki [...]. Podczas kontroli ustalono, że jeden z podróżujących zatrzymanym pojazdem – obywatel B. R. D. – przewoził nowe telefony komórkowe (99 telefonów marki [...] oraz 5 sztuk marki [...]) wraz z akcesoriami. Właściciel towaru nie posiadał żadnych dokumentów świadczących o jego legalnym zakupie, nie potrafił także precyzyjne określić w jaki sposób wszedł w posiadanie telefonów. W związku z tym postanowieniem z [...] lutego 2005 r., wszczęto postępowanie karno-skarbowe w sprawie nielegalnego wprowadzenia przedmiotowych urządzeń na obszar celny Wspólnoty Europejskiej. Wyrokiem Sądu Rejonowego w M. [...], sygn. akt [...] z [...] września 2007 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S., sygn. akt [...] z [...] stycznia 2008 r., R. D. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa skarbowego, bowiem zgromadzone w sprawie dowody nie wykazały ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czyn Postanowieniem z [...] stycznia 2007 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął postępowanie celno-podatkowe w sprawie ww. towaru oraz następnie decyzją z [...] listopada 2007 r. objął procedurą dopuszczenia do obrotu należący do R. D. towar w postaci telefonów wraz z akcesoriami, stwierdził powstanie długu celnego oraz wymierzył należności celno-podatkowe w kwocie łącznej 32.379,00 PLN. Dyrektor Izby Celnej w W., rozpoznając sprawę w wyniku złożonego odwołania, decyzją z [...] czerwca 2009r., nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego uzyskano informację, dotyczące zatrzymanego towaru, które uprawdopodobniły wspólnotowy status ujawnionych przez organ celny telefonów. Ustalono bowiem, iż zajęte telefony zostały dopuszczone do obrotu na obszarze celnym UE . Pismem z 30 lipca 2009r. R. D. złożył skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2009r. w zakresie w jakim nie rozstrzygała ona w ogóle o losie zatrzymanych towarów. W skardze zarzucił decyzji organu: 1. naruszenie prawa procesowego - art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. nie rozstrzygnięcie w pełni co do istoty sprawy poprzez nie zakończenie postępowania w przedmiocie przekazania Urzędowi Celnemu [...] w W. do postępowania celnego dowodów rzeczowych w postaci 5 sztuk telefonów komórkowych [...] i innych zatrzymanych dnia [...].02.2005 r. towarów; 2. naruszenia prawa procesowego norm art. 207 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji nie rozstrzygającej co do istoty sprawy w zakresie określenia losu przedmiotowych, bezprawnie zatrzymanych towarów; 3. naruszenia prawa procesowego - normy art. 167 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozstrzygnięcie o zakresie żądania co do; * zwrotu R. D. równowartości bezprawnie zatrzymanego towaru, * orzeczenia o losie tych towarów; 4. naruszenie interesu prawnego strony skarżącej poprzez nie rozstrzygnięcie o losie zatrzymanych towarów należących do R. D., 5. naruszenie przez organ ogólnych zasad prawa, jakimi powinien kierować się aparat podatkowy przy rozstrzyganiu spraw - m.in. naruszenia postanowień art. 121 § 1, art. 122, art. 124 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa Rozważając sprawę należy stwierdzić, co jest niesporne, że skarżący zgadza się w całości z rozstrzygnięciem podjętym przez organ odwoławczy, jednakże wnosi skargę w zakresie jakim decyzja nie orzekała o całości roszczenia. Mianowicie, zdaniem skarżącego w rozstrzygnięciu decyzji organ w żaden sposób nie odniósł się do dalszego losu zatrzymanych towarów oraz o zwrocie równowartości bezprawnie zatrzymanych towarów. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż kwestia zwrotu równowartości zatrzymanych towarów została już po części rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] maja 2009r., sygn. akt [...] dotyczącego skargi na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] listopada 2007r. Mianowicie Sąd w tej części odrzucił skargę na bezczynność. W ocenie Sądu, którą to skład orzekający w całości podziela, skarga w rozważanej części wykraczała poza stosunek administracyjnoprawny, charakteryzujący się występowaniem organu państwowego lub społecznego wobec innego uczestnika z pozycji wykonywania władzy zwierzchniej w ramach zarządzającej działalności Państwa. U jej podstaw leży bowiem żądanie o charakterze cywilnoprawnym, nie należące do właściwości sądu administracyjnego. W podobny sposób należy również ocenić zarzut skarżącego dotyczący nierozstrzygnięcia, co do dalszego losu zatrzymanych towarów. Należy podzielić argumentację Dyrektora Izby Celnej w W. zawartą w odpowiedzi na skargę, w której wskazano, iż zaskarżona decyzja w całości odpowiada dyspozycji przepisu art. art. 233 Ordynacji podatkowej, który zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć wydawanych przez organ odwoławczy. Organ administracyjny nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, niż wydał go w przedmiotowej sprawie. Natomiast kwestia dalszego losu zatrzymanych towarów, była i jest jasna i nie wymagała rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Mianowicie, po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, skarżący winien zwrócić się do organu o zwrot zatrzymanych towarów. Sam zwrot będzie stanowił czynność materialno-techniczną i nie będzie wiązał się z wydaniem aktu natury władczej. Reasumując Sąd zauważa, iż wszelkie roszczenia skarżącego odnoszące się do utraty wartości zatrzymanego towaru, wymykają się spod kontroli sądu administracyjnego i mogą być podnoszone przed sądem powszechnym Mając na względzie powyższe oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.