V SA/Wa 1343/11

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany p o s t a n a w i a : - zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego E. O., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 738,00 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 600,00 zł (sześćset złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 138,00 zł (sto trzydzieści osiem złotych). I. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 29 listopada 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 21 stycznia 2011 r. referendarz sądowy przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Pismem z 2 marca 2011 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] poinformowała o wyznaczeniu pełnomocnika w osobie radcy prawnego E. O. Pełnomocnik wystąpiła pismem z dnia 27 grudnia 2010 r. z wnioskiem o sporządzenie kserokopii wskazanych kart z akt sprawy i ich doręczenie. Postanowieniem z 24 marca 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 89/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. pełnomocnik złożyła skargę kasacyjną, wnosząc również o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na posiedzeniu niejawnym, postanowieniem z 16 czerwca o sygn. akt II OSK 1194/11 uchylił postanowienie sądu pierwszej instancji z 24 marca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zarządzeniem z 22 czerwca 2011 r. sprawa została wpisana do repertorium SA pod nowy numer V SA/Wa 1343/11. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał na posiedzeniu niejawnym postanowienie z dnia 20 lipca 2011 r., mocą którego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażaleniem z 1 sierpnia 2011 r. pełnomocnik wniosła o uchylenie postanowienia sądu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 27 września 2011 r. o sygn. akt II OZ 826/11 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie. W końcowej części uzasadnienia Sąd wskazał, iż nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, bowiem jest ono przyznawane w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. W dniu 7 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę postanowieniem o sygn. akt V SA/Wa 1343/11. Pismem z dnia 24 listopada 2011 r. pełnomocnik poinformowała, iż sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą przesłała stronie skarżącej. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania – na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 oraz art. 210 p.p.s.a. – oświadczając, iż koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zawarty w piśmie z dnia 24 listopada 2011 r. wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów postępowania został rozpoznany jako wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną w ramach prawa pomocy. Zauważyć bowiem należało, iż wskazane przez pełnomocnika przepisy art. 200, art. 209 i art. 210 p.p.s.a. dotyczą zwrotu kosztów postępowania między stronami i jako takie są zasądzane przez sąd od strony przeciwnej. Natomiast w niniejszej sprawie pełnomocnik został ustanowiony z urzędu, zatem zastosowanie znajdują regulacje dotyczące instytucji prawa pomocy. Stosownie do treści przepisu art. 250 p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: rozporządzenie. Zgodnie z § 15 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym zostały określone w Rozdziale 4 rozporządzenia. W niniejszej sprawie na wynagrodzenie pełnomocnika złożyły się następujące stawki: 1) 240 zł – stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia – za udział w postępowaniu w pierwszej instancji; 2) 120 zł – stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej z dnia 27 kwietnia 2011 r.; 3) 120 zł – stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia – za postępowanie zażaleniowe zainicjowane zażaleniem z dnia 1 sierpnia 2011 r. 4) 120 zł – stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały opłacone przez skarżącą stronę – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji postanowienia.