V SA/Wa 1343/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... stycznia 2015 r. nr ... w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu podniesiono, iż wykonanie tej decyzji grozi powstaniem dla skarżącej negatywnych konsekwencji, zarówno poważnej szkody majątkowej, jak i trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, iż skarżąca nie dysponuje kwotą równą należności objętej zaskarżoną decyzją. Przewidywana szkoda polega na powstaniu trudnych do oszacowania dodatkowych kosztów, przekraczających znacznie wysokość samej ustalonej przez organ należności, w tym: kosztów związanych z uzyskaniem kredytów bankowych lub pożyczek w krótkim terminie (w tym kosztów prowizji bankowych, opłat przygotowawczych, odsetek kredytowych, kosztów dodatkowych produktów i usług bankowych, których nabycie często jest warunkiem udzielenia kredytu), straty związanej z ewentualną pilną sprzedażą nieruchomości lub innych składników majątkowych, a wynikającej z konieczności zaoferowania ich do sprzedaży po cenie niższej niż ich rzeczywista wartość, strat związanych z koniecznością sprzedaży nieruchomości lub składników majątkowych wchodzących w skład prowadzonego przez skarżącą gospodarstwa rolnego (ogrodniczego), co przełoży się na brak możliwości prowadzenia działalności produkcyjnej i zarobkowania, a także konieczność zaspokajania roszczeń odszkodowawczych (ex contractu) wysuwanych przez kontrahentów skarżącej. Ponadto skarżąca wskazała, iż trudne do odwrócenia skutki, których powstanie jest wysoce prawdopodobne, polegałyby m.in. na: zakończeniu prowadzenia przez skarżącą działalności produkcyjnej (likwidacja gospodarstwa ogrodniczego) i związanych z tym konsekwencji zarówno dla niej samej (utrata możliwości zarobkowania), jak i dla innych osób, w tym 3 dzieci pozostających na utrzymaniu skarżącej i 44 pracowników zatrudnianych przez stronę (w tym 33 osoby zatrudniane w oparciu o umowę o pracę i 12 osób wykonujących pracę na podstawie umów cywilnoprawnych); w związku z faktem, że w celu rozwinięcia działalności produkcyjnej skarżąca zaciągnęła wysokie kredyty bankowe, które na bieżąco spłaca, nie dysponuje środkami finansowymi (gotówką), które mogłyby zostać wykorzystane na wykonanie decyzji nakazującej zwrot przyznanych wcześniej płatności i natychmiastowe zapłacenie objętej nią kwoty, ponadto posiadane przez skarżącą nieruchomości stanowią przedmiot zabezpieczenia udzielonych kredytów - z uwagi na powyższe okoliczności uzyskanie kredytów w wysokości około 1 mln zł, pozwalających na pokrycie całości należności, jest niezwykle mało prawdopodobne; braku możliwości odzyskania nieruchomości i innych składników majątkowych zbytych w celu zgromadzenia środków finansowych przeznaczonych na spłatę należności wynikającej z zaskarżonej decyzji i braku możliwości odtworzenia gospodarstwa ogrodniczego, jak również braku możliwości odzyskania składników majątkowych niewchodzących w skład gospodarstwa, np. prywatnego mieszkania, przedmiotów mających dla strony nie tylko wartość majątkową, ale i emocjonalną, spodziewana egzekucja należności w wysokości 753.617,87 zł, powiększonej o odsetki liczone od dnia 22 września 2011 r. w sytuacji materialnej skarżącej, niedysponującej wskazaną kwotą, niewątpliwie doprowadzi do następstw trudnych do odwrócenia - oprócz skutków wskazanych powyżej, także następstw o charakterze niemajątkowym, jak prawdopodobna utrata zaufania kontrahentów, powodująca trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej w przyszłości. Zdaniem skarżącej, już chociażby z tych względów celowe jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, aby ochronić lokalny rynek pracy przed konsekwencjami upadłości pracodawcy. Skarżąca zwróciła także uwagę na fakt, że w związku z zakazem przywozu niektórych produktów z Unii Europejskiej, wprowadzonym przez rząd rosyjski dnia 7 sierpnia 2014 r., producenci świeżych warzyw utracili istotny rynek zbytu, co wpłynęło na pogorszenie sytuacji finansowej skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 tego przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczy decyzji, którą Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi określił skarżącej kwotę nienależnie pobranych środków w wysokości 753.618,00 zł. W ocenie Sądu, znaczna wysokość tej kwoty oraz argumenty skarżącej uzasadniają zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadnie w tym względzie skarżąca zwróciła uwagę, iż wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji działalności gospodarczej, a przez to utraty możliwości utrzymania. W ocenie Sądu, obowiązek natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zachwiania sytuacji finansowej skarżącej. Należy bowiem podzielić obawy skarżącej, że skoro prowadzi ona działalność produkcyjną, to wykonanie zaskarżonej decyzji, z której wynika należność w kwocie prawie 800 tys. zł, przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie może wyrządzić znaczną szkodę. Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji. Warszawa, dnia 27 maja 2015 r. Zarządzenie Odpis postanowienia doręczyć stronie skarżącej oraz organowi, z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. Sędzia sprawozdawca Barbara Mleczko-Jabłońska