V SA/Wa 1344/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... kwietnia 2012 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. M. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę ..., w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ... oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę ... Przedmiotem skargi złożonej przez G. B. (zwany dalej Skarżącym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzją Rady do Spraw Uchodźców z ... kwietnia 2012 r., nr ... utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (zwanego dalej Szefem Urzędu) z ... lutego 2012 r., nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej z powodu niedopuszczalności wniosku. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. G. B., obywatel ... deklarujący narodowość ..., w dniu ... grudnia 2009 r. złożył pierwszy wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Jako powód ubiegania się o ochronę międzynarodową wskazał, że przeżył traumatyczne zdarzenia związane ze śmiercią ... w 2006 r. Żył ciągle w stresie, bo miał podejrzenia co do zabójstwa ..., a władze nie ujęły winowajców. Ponadto Skarżący wyjaśnił, że nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był poddawany przemocy psychicznej lub fizycznej. Nie był zatrzymywany, aresztowany, karany, skazany wyrokiem sądu, nie należał też do żadnej partii politycznej lub innej organizacji. Nie prowadzono także wobec niego postępowania sądowego lub administracyjnego. Kraj pochodzenia Skarżący opuścił legalnie, na podstawie paszportu wydanego przez władze kraju pochodzenia w dniu ... kwietnia 2008 r., nie miał żadnych problemów z przekroczeniem granicy. Oświadczył, że jest zdrowy i pełnosprawny. W czasie wywiadu statusowego cudzoziemiec powoływał się na trudną sytuację życiową związaną z traktowaniem osób jego narodowości, na poczucie zagrożenia związane z faktem tragicznej śmierci ... i otrzymywane telefonicznie pogróżki od niezidentyfikowanych osób na skutek domagania się od władz kraju pochodzenia wyjaśnienia okoliczności śmierci ... W zeznaniach cudzoziemca powtarzał się też aspekt złej sytuacji życiowej w kraju pochodzenia. Decyzją nr ... z ... lutego 2010 r. Szef Urzędu odmówił nadania Skarżącemu statusu uchodźcy z powodu oczywistej bezzasadności wniosku oraz wobec stwierdzenia, że brak jest przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany postanowił go wydalić z terytorium RP. W wyniku rozpoznania odwołania Rada do Spraw Uchodźców decyzją z ... maja 2010 r. nr ... utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu ... lipca 2010 r. Skarżący złożył kolejny wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. We wniosku wskazał, że wyjechał z kraju pochodzenia ponieważ był w nim prześladowany psychicznie. Podał, że jego ... była czynną opozycjonistką i brała udział w manifestacjach. W trakcie jednej z nich została dotkliwie pobita i po ... dniach spędzonych w szpitalu zmarła. Oświadczył ponadto, że nie posiada żadnych dowodów w swojej sprawie i nie żąda przesłuchania świadków. Szef Urzędu decyzją z ... grudnia 2010 r. nr ... umorzył postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzja stała się ostateczna wobec nie złożenia odwołania. W dniu ... lutego 2011 r. Skarżący złożył trzeci wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Wyjaśnił w nim, że ubiegania się o ochronę międzynarodową, gdyż w ... miał kłopoty. Podał, że jego ... pracowała w partii demokratycznej, a Skarżący jej pomagał. ... jego została zabita. Skarżący uważa, że zabił ją człowiek z partii opozycyjnej. Mimo złożenia doniesienia do władz, nikt nie zwrócił należytej uwagi na jego podanie, gdyż on jest narodowości ... Podał, że do takich jak on mają zły stosunek i źle ich traktują. Po tych wydarzeniach w ciągu roku otrzymywał pogróżki telefoniczne i prześladowano go. Starano się go zmusić do wycofania zeznania. Powiedziano mu w końcu, że jeśli nie zakończę tej sprawy, to podzieli los ... i również zostanie zabity. Dlatego też był zmuszony do opuszczenia .... Obecnie dzwoni do siostry i do sąsiadów i oni mówią mu, że do chwili obecnej przychodzą ludzie w mundurach, dzielnicowy i wypytują o niego. Szef Urzędu po rozpatrzeniu wniosku decyzją nr ... z ... sierpnia 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z ... września 2011 r. nr ... utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu ... października 2011 r. Skarżący złożył czwarty wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Skarżący oświadczył, że w ... przeżył bardzo wiele złego, był prześladowany, zabili mu ..., potem zaczęli go gnębić i dlatego też wyjechał. Wyjaśnił, że jest osobą schorowaną, a w Polsce jest dobra służba zdrowia i jeśli będzie zmuszony wyjechać do ..., to umrze, bo nikt mu nie pomoże. Podał również, że posiada dwoje dzieci, ale nie chcę być dla nich ciężarem. Uczył się języka polskiego, dlatego też jest mu w Polsce łatwiej. Do ... nie może wrócić ponieważ boi się o swoje życie. Cudzoziemiec wyjaśnił, że był poddawany przemocy psychicznej, gdyż źle się do niego odnosili, dzwonili, gnębili. Wnioskodawca oświadczył, że nie był nigdy zatrzymany ani aresztowany, jak również nie było przeciw niemu prowadzone postępowanie sądowe ani administracyjne, a także nie był nigdy skazany wyrokiem sądu. Cudzoziemiec wskazał, że w latach 2001 - 2007 r. działał w Ministerstwie Obrony .... Szef Urzędu decyzją z ... lutego 2012 r. umorzył postępowanie w sprawie o nadanie G. B. statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej z powodu niedopuszczalności wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że powodem umorzenia postępowania był fakt, iż zeznania Skarżącego zawarte w kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, w porównaniu z zeznaniami złożonymi w trakcie postępowania zakończonego decyzją rozstrzygającą co do istoty (decyzja I instancji z ... lutego 2010r.) nie wnoszą do sprawy żadnych nowych okoliczności. Szef Urzędu uznał, że okoliczności przedstawione przez Cudzoziemca w nowym wniosku są oparte na tych samych podstawach, co poprzedni wniosek. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Rady do Spraw Uchodźców, zaskarżoną decyzją z ... kwietnia 2012r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu z .... lutego 2012r. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców, w kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy Skarżący nie wskazał na żadne nowe okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek do nadania statusu uchodźcy. Na podstawie oświadczeń złożonych w kolejnym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak też na podstawie wniesionego odwołania brak było jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że drugi wniosek dawał podstawę do wydania kolejnej decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, rozstrzygającej co do istoty. Rada do Spraw Uchodźców odnosząc się do okoliczności wskazanych w piśmie złożonym na etapie postępowania odwoławczego wskazała, że odnoszą się do wydarzeń, które miały miejsce przed przyjazdem cudzoziemca do Polski. Wyjaśniła, że w toku aktualnie prowadzonego postępowania organy statusowe nie są upoważnione do oceny okoliczności związanych z wcześniejszym wnioskiem. Możliwe byłoby to jedynie w przypadku wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W tym postępowaniu organy dokonują analizy porównawczej okoliczności wskazanych w kolejnym wniosku z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach poprzedniego postępowania, w kontekście aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia. Organ odwoławczy podkreślił, że sytuacja w ... nie zmieniła się od czasu wydania decyzji ostatecznej w pierwszym postępowaniu (... maja 2010 r.) do dnia złożenia kolejnego wniosku (... października 2011 r.), czy nawet do dnia dzisiejszego, w taki sposób, by można byłoby mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji Skarżącego. Nie wskazują na to żadne dostępne opracowania. Również w kontekście możliwości leczenia schorzeń, na które cierpi Skarżący, nie ma przeciwwskazań, w świetle informacji posiadanych przez Szefa Urzędu, aby cudzoziemiec leczył je w kraju pochodzenia. Ponadto sytuacja w kraju pochodzenia nie wskazuje na pojawienie się nowej podstawy wniosku uzasadniającej obawę Skarżącego przed prześladowaniem. Dlatego też, zdaniem Rady do Spraw Uchodźców, Skarżący nie wykazał żadnych okoliczności dających podstawę do rozważania nowych podstaw wniosku, a zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz.U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ochronie, wniosek jest niedopuszczalny, gdy wnioskodawca po otrzymaniu decyzji ostatecznej złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. Organ odwoławczy dodał też, że zgodnie z art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Powołane wyżej przepisy stanowią, że nawet jeżeli Skarżący podaje jakieś nowe okoliczności, które są nieistotne i w ogóle nie mają wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie, organ nie ma obowiązku kolejnego rozstrzygania co do istoty. Pismem z 10 maja 2012 r. cudzoziemiec złożył skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z ... kwietnia 2012 r., wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzji zarzucił istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. W uzasadnieniu Skarżący nie zgodził się z twierdzeniami organu, że nie przedłożył nowych dowodów i dokumentacji, która mogłaby uwiarygodnić jego stwierdzenia. Wyjaśnił, że w nowym postępowaniu dowodowym przedłożył materiały dotychczas dla organu nie znane np. dotyczące jego stanu zdrowia. Jednakże organy obydwu instancji zignorowały ten materiał dowodowy i nie odniosły się do niego w trakcie postępowania, odmawiając jego uwzględnienia. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z ... listopada 2012r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty ze skargi oraz podniósł, że organy obydwu instancji nieprawidłowo oceniły jego sytuację w kontekście braku odpowiedzialności przez władze ..., za chociażby wrogiego nastawienia ogółu populacji ... do ... i nieprzeciwdziałnie środkami dostępnymi władzy państwowej przejawom prześladowania ... i aktom dyskryminacji względem tej grupy etnicznej i religijnej. Do pisma procesowego załączono kserokopie artykułów prasowych obrazujące sytuację ... w .... Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że 18 października 2011 r. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Był to kolejny (czwarty) wniosek skarżącego o nadanie statusu uchodźcy. W postępowaniu wszczętym z pierwotnego wniosku wydana została decyzja odmawiająca Skarżącemu nadania statusu uchodźcy z powodu oczywistej bezzasadności wniosku oraz odmawiająca udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekająca o wydaleniu wobec stwierdzenia, że brak jest okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Wobec powyższego kluczowym zagadnieniem w sprawie jest ustalenie, czy w związku z nowym, czwartym wnioskiem Skarżącego o udzielenie mu statusu uchodźcy, organ miał prawo uznać, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie, a więc, że wniosek ten oparty jest na tych samych podstawach, a zatem, że jest on niedopuszczalny, co nakłada na organ obowiązek umorzenia postępowania. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie – jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. W myśl art. 40 ust. 2 ustawy o ochronie – wniosek jest niedopuszczalny, gdy: 1) wnioskodawca uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim; 2) po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach; 3) małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego imieniu, złożył odrębny wniosek, podczas gdy nie zachodzą okoliczności dotyczące tego małżonka uzasadniające taki wniosek. Jednocześnie zauważyć należy, że rozstrzyganie w zakresie statusu uchodźcy odbywa się przede wszystkim na podstawie art. 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r., oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 119 poz. 515 i 517), ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pomocniczo przy procedowaniu zastosowanie mają również inne akty prawne, w tym, np. dyrektywy Rady 2004/83/WE z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony oraz Dyrektywy 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich. Orzekając w zakresie żądania zawartego we wniosku o przyznanie statusu uchodźcy organ rozstrzygający, ma obowiązek ocenić je w kontekście okoliczności zgłoszonych we wniosku (rozumianych jako wszelkie okoliczności dotyczące cudzoziemca), dotyczących go w indywidualny sposób i stanowiących o jego prześladowaniu i zagrożeniach, a które mieszczą się w katalogu zamkniętych przesłanek określonych w art. 1A Konwencji Genewskiej pozwalających na uznanie wnioskodawcy za uchodźcę. Oczywiście przedstawione twierdzenia, muszą być oceniane w kontekście okoliczności zewnętrznych rozumianych jako sytuacja istniejąca w kraju pochodzenia, która to sytuacja stanowi uzasadnienie występowania wskazywanych przez wnioskodawcę zagrożeń. To na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek wskazania okoliczności dotyczących w jego ocenie prześladowania, których szczegółowe rozważenie może pozwolić na ocenę, czy możliwe jest udzielenie cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej. Należy uznać, że skoro okoliczności podane w pierwszym wniosku o nadanie statusu uchodźcy w zestawieniu z określoną sytuacją panującą w kraju pochodzenia oraz sytuacją osobistą wnioskodawcy, nie doprowadziły do udzielenia którejś z form ochrony, to zgłoszenie takich samych w rozumieniu (tych samych) okoliczności faktycznych w następnym wniosku, przy takim samym stanie prawnym, nie może automatycznie uruchomić postępowania zmierzającego do merytorycznego jego rozpoznania nawet jeśli dojdzie do zmiany sytuacji w kraju pochodzenia, jeśli ta zmiana nie miałaby wprost wpływu na sytuację cudzoziemca. W Dyrektywie Rady z 1 grudnia 2005 r. nr 2005/85/WE, która wskazuje na zasady procedowania (co do minimalnych norm) w sprawach uchodźczych określono procedury rozpatrywania wniosku (art. 23) jak również postępowania w przypadku złożenia kolejnych wniosków (art. 32). W art. tym w ustępie 3 w sposób wyraźny mowa jest o tym, że kolejny wniosek poddawany jest wstępnej ocenie, czy zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje pozwalające na rozpatrzenie możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy dyrektywy 2004/83/WE. Co do zasady należy stwierdzić, że w motywie 15 wspomnianej dyrektywy przewiduje się, że w przypadku gdy wnioskodawca składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów lub argumentów, zobowiązywanie Państwa Członkowskiego do przeprowadzenia pełnej procedury ponownego rozpatrzenia byłoby niewspółmierne. W takich przypadkach Państwa Członkowskie powinny mieć wybór między procedurami przewidującymi wyjątki od gwarancji, z których zwykle korzysta wnioskodawca. Takim wyjątkiem w prawodawstwie krajowym jest właśnie art. 40 ustawy o ochronie, a więc rozumienie pojęcia definicji "oparty na takich samych podstawach" polega na uznaniu, że są to takie same jak dotychczas (identyczne) okoliczności faktyczne sprawy, takie same twierdzenia, a więc, że nie doszło do zgłoszenia przez wnioskodawcę we wniosku nowych (dodatkowych) informacji lub argumentów. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że okoliczności zgłoszone przez Skarżącego we wniosku z 18 października 2011 r. wyraźnie odwołują się jedynie do okoliczności, które były już przedmiotem rozważań związanych ze złożeniem przez niego pierwotnego wniosku. W przedmiotowej sprawie organ opierając się na treści uzasadnienia wniosku Skarżącego i wskazanej tam okoliczności dotyczącej śmierci ... Skarżącego oraz związanych z tym kłopotów Skarżącego, słusznie wyprowadził wniosek, że okoliczności, które stanowiły już podstawę rozstrzygania w sprawie, w której wydano decyzję odmawiającą nadania statusu uchodźcy, są tożsame dla obecnej sytuacji Skarżącego. Za racjonalne także należało uznać stanowisko organów, że obecnie w przypadku powrotu Skarżącego do ... nie ma żadnych przesłanek wskazujących, że mógłby być narażony na ryzyko doznania poważanej krzywdy lub też, aby po jego wyjeździe lub wydaniu przez organ odwoławczy decyzji ostatecznej w pierwszym postępowaniu zaszły jakiekolwiek nowe okoliczności, które mogły być przyczyną prześladowania. Sam Skarżący również nie wskazywał na takie okoliczności. W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli nowy wniosek dotyczy okoliczności już rozpatrzonych i ocenionych w poprzednio toczącym się postępowaniu, to ponownie przytaczane te same okoliczności nie mają żadnego znaczenia w sprawie wszczętej kolejnym wnioskiem. Tym samym bezzasadne są zarzuty cudzoziemca wskazujące, że w jego sprawie powinno być przeprowadzone merytoryczne postępowanie. W tym miejscu należy zauważyć, że dopiero na etapie postępowania sądowego pełnomocnik Skarżącego zaczął powoływać się na sytuację ... w ..., którą obrazował załączonymi artykułami prasowymi. Jednakże należy zauważyć, że organ badał tę sytuację i doszedł do słusznego wniosku, że nie uległa ona zmianie. Dowodem badania tej sytuacji były konkretne zapisy w decyzji, do których Sąd odniósł się powyżej. Przytaczane przez pełnomocnika skarżącego treści z artykułów prasowych, wbrew jego twierdzeniom na prześladowania ... w .... Należy wskazać, iż ... to młoda demokracja i jak każde "młode" państwo posiadające mniejszości narodowe ma nierozwiązane problemy. ..., jak wynika z dostępnych raportów znajdujących się w aktach, jest najbardziej demokratycznym państwem ... Problemy mniejszości narodowych (w tym ...) trudno uznać za przejawy polityki prześladowań przez władze ... Przeciwnie ... próbuje te problemy rozwiązywać na drodze demokratycznej, czego dowodem są m.in. wybory do parlamentu, czy też załączony przez pełnomocnika artykuł z ... grudnia 2011r. dotyczący grup wyznaniowych innych niż ... .. Odnosząc się z kolei do tezy z wyroku NSA z 24 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 557/10 Sąd w całości ją aprobuje. Należy zwrócić uwagę, że organy dokonały wstępnego badania czwartego wniosku o nadanie statusu uchodźcy i doszły do przekonania, że jest on oparty na tych samych podstawach, natomiast sytuacja w kraju pochodzenia nie uległa zmianie. W przytaczanym wyroku natomiast organy nie dokonywały żadnych ustaleń dotyczących sytuacji w kraju pochodzenia, a pomiędzy pierwszym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy i kolejnym nastąpiła zmiana stanu prawnego. Prawidłowo również Rada do Spraw Uchodźców odniosła się do wskazywanego przez Skarżącego stanu zdrowia i wskazała, że w kontekście możliwości leczenia schorzeń, na które cierpi Skarżący, nie ma przeciwwskazań, aby leczył on je w kraju pochodzenia. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ po zbadaniu wniosku i porównaniu zawartych w nim okoliczności z poprzednimi ustaleniami miał prawo do przyjęcia, że istniała podstawa do uznania, że nowy wniosek jest niedopuszczalny i że istnieje podstawa umorzenia postępowania. Słusznie zatem zastosował się do regulacji określonej w art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie tzn. wydał decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Podkreślić tutaj należy, iż Skarżący we wszystkich poprzednich wnioskach powoływał się w zasadzie na te same okoliczności faktyczne (m.in. śmierć żony i związane z tym zdarzenia). Z tego też powodu Sąd uznaje za bezzasadne zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. Należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie decyzja Rady do Spraw Uchodźców została wyczerpująco uzasadniona, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Ocena okoliczności wskazanych w kolejnym wniosku dokonana przez organ znalazła swój wyraz w uzasadnieniu decyzji i wbrew twierdzeniom Skarżącego nie miała charakteru dowolnego. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich naruszeń prawa, które miałby charakter istotny mogący mieć wpływ na wynik postępowania, a tylko takie istotne naruszenie prawa w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) dawałby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Reasumując, zważywszy na to, iż kolejny wniosek Skarżącego został oparty na tych samych podstawach faktycznych co wnioski poprzednie i został rozpoznany w takim samym stanie prawnym, a ponadto nie został oparty na jakiejkolwiek podstawie wskazującej na możliwość wystąpienia obawy przed prześladowaniem z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej, uznać należy, iż słusznie organ zastosował się do regulacji określonej treścią przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie, tj. wydał decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).