V SA/Wa 135/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (OB) za rok 2013 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2015 r.; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w [...] na rzecz W. P. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1) W dniu 15.05.2013 r. do Biura Powiatowego ARMiR [...] z/s w W. wpłynął wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w 2013 r. zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26.01.2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., nr 170, poz. 1051 ze zm.); jego autorem był W. P., który nie wskazał w formularzu numeru identyfikacyjnego. 2) Decyzją z dnia [...].09.2013 r. Organ- stosownie do treści art. 7 ust. 1 oraz 2, art. 19 ust. 1 ustawy w zw. z art. 104 k.p.a. - odmówił przyznania W. P. za rok 2013 zarówno jednolitej płatności obszarowej, jak też uzupełniającej płatności obszarowej; przyczyną stanowił brak w formularzach numeru identyfikacyjnego. W efekcie wniesionego odwołania Dyrektor [...] OR ARiMR w W. - stosownie do treści art. 138 par. 2 k.p.a. – uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji; akt administracyjny wydano 30.07.2014 r. 3) Decyzją z dnia [...].08.2015 r. organ I instancji – stosownie do treści art. 7 ust. 1 oraz 2, art. 19 ust. 1 ustawy oraz art. 104 k.p.a. ponownie odmówił stronie przyznania płatności wskazanych w punkcie 2 uzasadnienia Sądu. W efekcie wniesionego odwołania Dyrektor [...] OR ARiMR decyzją z dnia [...].11.2015 r. – stosownie do treści art. 138 par. 1 k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny. Organ podkreślił, iż tryb składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego reguluje ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli m.in. 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, tj. 1,00 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Na postawie art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. 2012 poz. 86 z późn. zm.) Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tworzy i prowadzi krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "systemem". Zgodnie z art. 4 i 5 ust. 1 powyższej ustawy system składa się m. in. z : ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych i ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zaś wykorzystywany jest w zakresie: przyznawania i wypłaty płatności, nadzoru nad przestrzeganiem przepisów dotyczących płatności realizowanych przez Agencję, postępowania w sprawie zwrotu nienależnie wypłaconych płatności, postępowania w sprawie wymierzenia kar pieniężnych lub zastosowania innych sankcji, identyfikacji producentów. Ewidencja producentów zawiera m. in. imię i nazwisko albo nazwę producenta, określenie jego miejsca zamieszkania i adresu albo określenie siedziby i adres oraz numer identyfikacyjny (art. 7 ust. 1 ustawy), który nadaje się jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów (art. 12 ust. 1 ustawy). Ponadto w przypadku producenta będącego w związku małżeńskim ewidencja producentów zawiera również imię i nazwisko oraz numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) małżonka producenta, z zaskarżenie ust. 3 ( art. 7 ust. 1 a ustawy). W myśl art. 11 ust. 1 i 3 ustawy wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się, w drodze decyzji administracyjnej, na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. Wniosek ten składa się nie później niż w dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2, 3 ustawy o ewidencji w decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1, producentowi nadaje się numer identyfikacyjny. Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1, jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego. Wnioskodawcy podlegającemu wpisowi do ewidencji producentów na podstawie kilku tytułów nadaje się jeden numer identyfikacyjny. Istotny jest fakt wynikający z zapisów art. 12 ust. 4, ust. 4a i ust. 6 ustawy w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się: 1) jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę; 2) odrębny numer identyfikacji od numeru, o którym mowa w pkt 1, jeżeli wnioskodawca prowadzi samodzielnie odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą. Wnioskodawcę, o którym mowa w ust. 4 pkt. 2, wpisuje się do ewidencji producentów i nadaje mu się odrębny numer identyfikacyjny. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołącza się pisemną zgodę odpowiednio współmałżonka lub współposiadaczy gospodarstwa rolnego. Mając na uwadze powyższe regulacje, zauważyć należy, że art. 7 ust. 1 ustawy wymienia podstawowe warunki, od spełnienia których uzależnione jest przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Podkreślić należy, iż tylko łączne spełnienie wszystkich przesłanek daje wnioskodawcy możliwość ubiegania się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Niespełnienie choćby jednej ze wskazanych przepisem warunków skutkuje odmową przyznania wnioskowanych płatności (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 11-10-2011 r., sygn. akt II GSK 967/11). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania podstawą odmowy przyznania płatności było nie spełnienie warunku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy, czyli posiadania przez [...] numeru identyfikacyjnego. Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności numer identyfikacyjny nadaje się wraz z wpisem do ewidencji producentów. Wyjaśnić należy, że jest to czynność niezbędna ponieważ umożliwia identyfikację rolników jak również prowadzenie postępowania w zakresie przyznawania płatności. Analizując w/w przepisy prawa wskazać wypada, iż aby rolnik mógł korzystać z przysługujących mu uprawnień w zakresie ubiegania się o płatności winien w pierwszej kolejności dokonać wpisu i zarejestrować się w systemie ARiMR jako producent rolny. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy W. P. wystąpił co prawda z wnioskiem o wpis do ewidencji producentów celem nadania numeru identyfikacyjnego, nie mniej jednak w dniu [...]-08-2013 r. decyzją o nr [...] Kierownik Biura Powiatowego odmówił wpisu do ewidencji i nadania numeru identyfikacyjnego. Decyzja ta została doręczona w dniu [...]-09-2013 r. i w związku z brakiem złożonego odwołania, uprawomocniła się w dniu 24-09-2013 r. Tym samym postępowanie prowadzone w związku ze złożonym wnioskiem o wpis do ewidencji producentów zostało zakończone. Rozpatrując sprawę z wniosku o przyznanie płatności na rok 2013, Kierownik BP ARiMR ustalił, że wnioskodawca nie posiada numeru identyfikacyjnego; numer taki nie został nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, tym samym wnioskodawca nie spełnił jednego z podstawowych warunków wynikających z art. 7 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że numer identyfikacyjny został nadany małżonkowi wnioskodawcy B. P., W. P. nie posiadał takiego numeru i nie mógł ubiegać się o jego skuteczne nadanie. Wobec tego Strona postępowania nie widniała w systemie ewidencji producentów jako producent rolny i tym samym nie uzyskała prawa do otrzymania płatności. Uprawnionym do uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych jest podmiot, który uzyskał wpis do ewidencji producentów, ponieważ tylko w ten sposób potwierdzony jest status producenta rolnego jako uprawnionego do uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18-10-2007 r. I SA/Go 720/07). Organ wyjaśnił, iż w toku postępowania wezwano stronę do złożenia wyjaśnień w zakresie braku we wniosku numeru identyfikacyjnego. Poinformował też stronę, iż posiadanie tego numeru jest warunkiem koniecznym do skutecznego ubiegania się o płatności. W. P. przedkładając wniosek o nadesłanie numeru identyfikacyjnego swobodnie decydował o podejmowanych czynnościach. Organ przypomniał, iż zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieje po stronie obywateli powinność, co najmniej podstawowej orientacji w przepisach prawnych regulujących nieokreśloną strefę życia społecznego (wyrok NSA z 18 sierpnia 2000 r., V S.A. 2497/99, wyrok NSA z 10 grudnia 1999 r., V SA 946/99, teza druga wyroku NSA z 6 grudnia 1999 r., IV S.A. 2028/97). Zakres wymaganej wiedzy o prawie jest zróżnicowany – lepsza znajomość praw jest oczekiwana od osoby prowadzącej działalność zawodową w określonej dziedzinie. Tak więc osba przystępująca do prowadzenia działalności gospodarczej powinna być zorientowana w przepisach prawnych regulujących tę działalność w stopniu wymagającym do poprawnego prowadzenia tej działalności. Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok z dn. 27 marca 2006 r., II SA/Kd 1174/05, niepublikowany) "Skoro przez skarżącego podpisane zostało oświadczenie o określonej treści, wskazujące na wiedzę w zakresie przyznawania płatności bezpośrednich, to należy uznać, iż skarżący miał świadomość nie tylko korzystnych dla siebie skutków przedsięwziętych działań, ale również godził się na obarczenie określonymi konsekwencjami w razie określonego naruszenia prawa. Traktowanie owych skutków w sposób wybiórczy i godzenie się przez stronę jedynie na te, które są dlań korzystne, nie może znaleźć akceptacji. Skoro skarżący wystąpił o przyznanie określonych świadczeń publicznych i oświadczył, że znane mu są zasady ich przyznawania, to należy uznać, iż znane mu był owe zasady w ich całokształcie." Organ zaznaczył, że w sytuacji, gdy strona dąży do uzyskania określonego przywileju finansowego (w tym środków unijnych) winna dołożyć wszelkiej należytej staranności w celu jednoznacznego i pełnego wykazania, iż spełnia ona wszelkie ustawowe przesłanki uzyskania danej płatności. Jakiekolwiek zaniechania w tym zakresie obciążają natomiast ujemnie danego wnioskodawcę (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2011-11-29, sygn. akt III SA/Po 632/11). Organ przypomniał, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, uniemożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W skardze postulującej uchylenie decyzji Organu I i II instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego – zarzucono: a) naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy w zw. z art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej przyznania płatności bezpośredniej w sytuacji, w której skarżący posiada numer identyfikacyjny w krajowym systemie ewidencji producentów, wspólnie ze swoją żoną B. P.; b) naruszenie art. 64 par. 2 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt. 1 ustawy w zw. z art. 138 par. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organ ten zaniechał pouczenia strony o nadawanym jednym numerze identyfikacyjnym dla małżonków, nieprawidłowo pouczył skarżącego o konieczności złożenia wniosku o nadanie numeru identyfikacyjnego oraz zaniechał wezwania do uzupełnienia braków wniosku poprzez wskazanie numeru identyfikacyjnego wspólnego dla niego i [...]; c) naruszenie art. 3 ust. 2 pkt. 2 ustawy w zw. z art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ ten zaniechał uwzględnienia złożonego przez skarżącego pisma z dnia 25 września 2013 r., w którym wskazał on wymagany we wniosku numer identyfikacyjny, nie dopełniając zatem ciążącego na nim obowiązku rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie. W motywach wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Uzasadniając wydaną decyzję organ II instancji wskazał, iż utrzymanie w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. podyktowane było faktem niespełnienia przez skarżącego warunku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. W rzeczywistości skarżący posiada taki numer wspólnie z małżonką B. P.. Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (dalej "ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów) w przypadku małżonków lub współposiadaczy gospodarstwa rolnego nadawany jest jeden numer identyfikacyjny wspólny dla wszystkich tych osób. Jak wskazuje się w orzecznictwie "małżonkowie mogą posiadać tylko jeden numer identyfikacyjny bez względu na to czy posiadają oni oddzielne gospodarstwa rolne oraz niezależnie od tego jaki ustrój majątkowy ich obejmuje. W sytuacji gdy jeden z małżonków posiada już numer identyfikacyjny to uniemożliwia przyznanie takiego numeru drugiemu z małżonków, nawet wówczas, gdy posiada on osobne gospodarstwo rolne jako majątek odrębny. Dotyczy to nawet sytuacji gdy małżonkowie są w separacji gdyż nadal pozostają oni w związku małżeńskim" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 540/13, LEX nr 1510765, podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn.. akt II SA/Bd 1296/14, Lex nr 1649773). Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji w sprawie niniejszej wspólny numer został nadany małżonce skarżącego B. P. ([...]), na co ten wyraził zgodę w związku z aktualizacją danych w dniu 23 listopada 2009 r. Zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów "w przypadku producenta będącego w związku małżeńskim oraz w przypadku producenta będącego współposiadaczem gospodarstwa rolnego ewidencja producentów zawiera ponadto: 1) imię i nazwisko oraz numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) małżonka producenta, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) imiona i nazwiska oraz numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) współposiadaczy gospodarstwa rolnego będących osobami fizycznymi, z zastrzeżeniem ust. 3; nazwę oraz numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON) współposiadaczy gospodarstwa rolnego niebędących osobami fizycznymi, jeżeli numer taki został nadany". Oznacza to, iż dane skarżącego winny zostać wpisane w ewidencji przy jego żonie B. P., której to nadany został numer identyfikacyjny. Taka zresztą była podstawa odmowy nadania W. P. numeru identyfikacyjnego decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Skarżący zatem numer taki posiada. Posiadanie zaś numeru uprawniało go do złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 976/12 "każdy z małżonków, o ile spełnia przesłanki uznania go za producenta rolnego, może wystąpić z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych, w oparciu o prawidłowo nadany numer identyfikacyjny, na który wyrazili zgodę oboje małżonków" (LEX nr 1497889). Powyższe prowadzi zatem do konstatacji, iż skarżący posiadał numer identyfikacyjny w ewidencji producentów a zatem spełniał przesłanki określone w art. 7 ust.1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Brak jest zatem podstawy prawnej do odmowy przyznania płatności w przypadku niewskazania tego numeru w pierwotnym wniosku. O tym organ dowiedział się z pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 25.09.2013 r. – vide. a. adm. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził również, iż to po stronie wnioskodawcy istniała powinność posiadania co najmniej podstawowej orientacji w przepisach prawnych dotyczących przyznawania płatności obszarowych. W ocenie organu jeżeli W. P. dążył do uzyskania określonego przywileju finansowego winien dołożyć należytej staranności w celu pełnego i jednoznacznego ustalenia, że spełnia wszelkie przesłanki ku temu. W ocenie organu wszelkie ujemne skutki prawne wynikające z zaistniałych braków obciążają stronę. Stanowisko takie nie zasługuje jednak na aprobatę. Należy bowiem wskazać, iż co prawda art. 3 ustawy o płatnościach wyłącza w sprawach indywidualnych stosowanie niektórych zasad postępowania administracyjnego, nie zwalnia jednak organu z o obowiązku stania na straży praworządności (art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach). Zasada praworządności obliguje organ do 1) działania na podstawie obowiązującej normy prawnej, 2) prawidłowego ustalania znaczenia normy prawnej, 3) niewadliwie dokonanej subsumcji, 4) prawidłowego ustalenia następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno norm prawa materialnego, jak i norm prawa procesowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II Sa/Ke 552/12). Należy wskazać, iż w sprawie niniejszej organ zaniechał jednak uczynienia zadość temu obowiązkowi, z winy bowiem podjętych przez niego czynności, a w istocie ich braku, skarżący nie podał posiadanego wspólnego numeru identyfikacyjnego. W związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie płatności pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. skarżący został wezwany do udzielenia wyjaśnień w terminie 7 dni w przedmiocie braku nadanego numeru identyfikacyjnego. Organ pouczył go jednocześnie o konieczności złożenia wniosku o nadanie takiego numeru. Wnioskodawca zapewne nie wiedział, iż numer identyfikacyjny przyznany na wniosek jednego z małżonków stanowi jednocześnie numer dla nich obojga. Informacja taka nie wynikała również z treści wezwania z dnia 19 czerwca 2013 r. Wobec powyższego, pozostając w świadomości, iż sam nigdy wniosku o nadanie numeru nie składał, chcąc prawidłowo zrealizować zobowiązanie na niego nałożone wystąpił z wnioskiem o nadanie takiego numeru. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego w W. odmówił wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. Dopiero z treści uzasadnienia decyzji W. P. powziął wiadomość, iż zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów w przypadku małżonków nadaje się jeden numer identyfikacyjny. Numer taki został już uprzednio nadany na wniosek żony skarżącego – B. P.. W dacie zaś wezwania z dnia 19 czerwca 2013 r. skarżący nie wiedział, iż raz nadany numer na rzecz małżonków stanowi wspólny numer dla obojga i taki właśnie numer winien wskazać w treści wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej. Dopiero po decyzji odmownej pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu i podał prawidłowy numer, co nastąpiło w dniu 25 września 2013 r. Należy zaznaczyć, iż udzielenie wskazówek co do wskazania prawidłowego numeru identyfikacyjnego leżało w gestii organu. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku z dnia 18 lutego 2014 r. "Sąd przyjął (...) że każdy z małżonków, o ile spełnia przesłanki uznania go za producenta rolnego, może wystąpić z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych, w oparciu o prawidłowo nadany numer identyfikacyjny (...). Konsekwencją tego stanowiska, było wskazanie przez Sąd organowi (...), że w sytuacji figurowania we wniosku błędnego numeru identyfikacyjnego winien on umożliwić skarżącej skorygowanie wniosku i umieszczenie w nim prawidłowego numeru". Ponadto - jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 466/08 "tam bowiem, gdzie pracownik organu administracji jest w stanie przyjmując wniosek wychwycić narzucającą się już na pierwszy rzut oka rozbieżności intencji wnioskodawcy zawartą we wniosku, winien on poinformować o tym składającego wniosek. Ograniczenie się zaś do wyciągnięcia konsekwencji w wyniku kontroli wniosków w późniejszym okresie nie daje się pogodzić z potrzebą uwzględnienia przy załatwieniu spraw słusznego interesu obywateli, szczególnie osób nieporadnych". Reasumując : w okolicznościach niniejszej sprawy organ winien zatem wezwać wnioskodawcę do wskazania numeru identyfikacyjnego, pouczając go, iż dla małżonków nadawany jest wspólny numer identyfikacyjny. Organ tego nie uczynił, przez co skarżący działając w zawierzeniu i zaufaniu do organów administracji publicznej złożył wniosek o nadanie numeru identyfikacyjnego – zgodnie z pouczeniem udzielonym przez organ I instancji, nie podając zaś nadanego już numeru. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach "w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej (...) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy". Obliguje to organ do rozpoznania sprawy w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. Należy wskazać, iż skarżący wskazał numer identyfikacyjny posiadany wspólnie z żoną pismem z dnia 25 września 2013 r. Wydając zatem decyzję odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich z dnia 5 sierpnia 2015 r. organ winien wziąć pod uwagę złożone przez stronę wyjaśnienia, czego nie uczynił, całkowicie pomijając tę okoliczność. Ustawa o płatnościach nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w sprawie. Na gruncie niniejszego stanu faktycznego organ I instancji jednak tego zaniechał. Nieprawidłowo ustalił bowiem, iż skarżący nie posiada numeru identyfikacyjnego, podczas gdy taki posiadał. W dacie wydania decyzji numer ten był organowi doskonale znany, a zatem w sprawie powinna zapaść decyzja pozytywna. Uwzględniając powyższe należało – stosownie do treści art. 145 par. 1 pkt. 1a i c w zw. z art. 200 p.p.s.a. – orzec jak w sentencji.