V SA/Wa 1351/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Sylwia Wojtkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2008 r. sprawy ze skargi K.S. "M." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie ilości towaru, wartości celnej, zastosowanej stawki celnej, kraju pochodzenia, kwoty wynikającej z długu celnego oraz zastosowanej stawki podatku VAT oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. w części dotyczącej ilości towaru, wartości celnej, kwoty długu celnego i kwoty należności podatkowych oraz orzekł w tym zakresie. W pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z [...] września 2001 r. K.S. "M." za pośrednictwem Agencji celnej "P." zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, importowaną z C. odzież, deklarując stawkę celną konwencyjną. Podstawą zastosowania tej stawki było świadectwo pochodzenia towarów FORM A nr [...] wystawione przez - ([...]). W wyniku przeprowadzonej kontroli postimportowej ustalono, iż przedstawione do odprawy celnej świadectwa pochodzenia towaru zostały sfałszowane. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ww. zgłoszenia celnego. Następnie, decyzją z [...] sierpnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, zastosowanej stawki celnej, kraju pochodzenia, kwoty wynikającej z długu celnego oraz zastosowanej stawki podatku VAT i wysokości zobowiązania podatkowego. Orzekając w sprawie na skutek odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. uchylił decyzję z [...] sierpnia 2004 r., wydaną przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. w części dotyczącej ilości towaru, wartości celnej, kwoty długu celnego i kwot należności podatkowych i orzekł w tym zakresie. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż w zgłoszeniu celnym zadeklarowano konwencyjną stawkę celną na podstawie sfałszowanego świadectwa pochodzenia. Jednocześnie, ustosunkowując się m.in. do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu – iż nie była importerem żadnych towarów, nie składała żadnych upoważnień w agencji celnej i tym samym nie może być stroną niniejszego postępowania – Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, które potwierdza, że ww. twierdzenia skarżącej uznać należało za nieuzasadnione. Wyjaśnił, iż w przedłożonym JDA SAD nr [...] z dnia [...] września 2001 r. w polu 8 jako odbiorca figuruje firma M. K.S., pole 14 to zgłaszający - Agencja Celna P. Ponadto w aktach sprawy widnieje upoważnienie (z dnia 03.09.2001 r.) do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego udzielone przez firmę "M." K.S. - Agencji Celnej P. Z wyjaśnień uzyskanych od Agencji (pismo z dnia 04.02.2005 r.) wynika, iż dokonywała zgłoszeń celnych w imieniu firmy "M.", w okresie od 06.09.2001 r. do 05.10.2001 r. Ponadto w aktach celnych Agencji znajduje się upoważnienie udzielone przez firmę "M.". Fakt importu towarów przez firmę "M." potwierdzają również zeznania świadków B.N. i M.P., właścicieli firm przewozowych, których dane widnieją na dokumentach transportowych (CARNET TIR). Odnosząc się do kwestii zastosowania autonomicznej stawki celnej, organ wskazał, iż mający miejsce fakt sfałszowania świadectwa pochodzenia, obliguje do odmowy zastosowania konwekcyjnej stawki celnej. Zgodnie zaś z ust. 7 części "A" Postanowień wstępnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 20.12.2000 r. – do towarów, dla których nie można ustalić kraju lub regionu pochodzenia towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną, podwyższoną o 100% lub stawkę celną konwencyjną podwyższoną o 100%, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej. W odniesieniu do zarzutu wydania decyzji przez organ I instancji w sytuacji posiadania tylko kserokopii dokumentów założycielskich firmy, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił – powołując się na § 206 ust. 1 i ust. 7 oraz § 193 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych – iż do zgłoszenia celnego nie ma obowiązku przedkładania każdorazowo do wglądu oryginałów wskazanych dokumentów, jeżeli zostały wcześniej złożone organowi celnemu, a dane w nich zawarte są nadal aktualne. Jednocześnie wyjaśniono, iż rezygnacja z przeprowadzenia badań grafologicznych w zakresie autentyczności złożonych podpisów, była uzasadniona z uwagi na zgromadzenie w sprawie, wystarczającej ilości przekonującego materiału dowodowego. Ponadto Dyrektor Izby Celnej przedstawił motywy częściowego uchylenia decyzji organu I instancji. Wskazał, iż w decyzji organu I instancji nie zostało wykazane, że wyniki przeprowadzonej częściowej rewizji nie są wiarygodne w odniesieniu do ilości przywiezionego towaru. Dodatkowo zaznaczył, iż niedopuszczalne jest uznanie tej samej faktury za niewiarygodną w zakresie wartości towaru i jednocześnie uznanie jej za wiarygodną w zakresie podanej w niej ceny dla celów ustalenia wartości metodą określoną w art. 25 § 1 kodeksu celnego. Dyrektor Izby Celnej wskazał również, iż zarzut dotyczący uwzględnienia przez organ nieprecyzyjnego pisma chińskich władz celnych wyjaśnił, iż przedmiotowe pismo zostało sprecyzowane ( wyjaśnienie z 31 grudnia 2003 r.) przez ww. władze, a jego treść jest jednoznaczna. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, K.S. wniosła m.in. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: • błędne skierowanie jej do skarżącej, która nie dokonała importu i zgłoszenia do odprawy celnej towaru będącego przedmiotem sporu, co stanowi, iż nie ponosi ona żadnej odpowiedzialności za powstałe nieprawidłowości; • brak posiadania przez organ celny oryginałów dokumentów założycielskich firmy oraz brak wyjaśnienia kwestii dotyczących m.in. rachunku bankowego wskazanego w zgłoszeniu celnym, który nie należał do skarżącej; • naruszenie art. 120, 121, 122 oraz 191 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji na podstawie niepełnego materiału dowodowego, wskazując min. brak w aktach materiałów dotyczących badań grafologicznych dotyczących zgodności podpisów; • naruszenie art. 145 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie w postępowaniu upoważnionej Agencji celnej, reprezentującej skarżącą przed organami celnymi w charakterze przedstawiciela bezpośredniego; • naruszenie zasad dotyczących wymiaru odsetek wyrównawczych, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż dokumenty dotyczące wartości towaru oraz statusu pochodzenia towaru sporządza i dostarcza eksporter, co stanowi okoliczność szczególną, wyłączającą odpowiedzialność importera; • naruszenie zasad dotyczących postępowania w sprawie weryfikacji dowodów pochodzenia; • zastosowanie stawki celnej autonomicznej bez podania podstawy prawnej, co stanowi o naruszeniu zasady praworządności wyrażonej w art. 120 o.p. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, gdyż z żadnej normy prawnej nie wynika by Rada Ministrów mogła w drodze rozporządzenia wprowadzić do Taryfy celnej stawki celne autonomiczne; • naruszenie przepisów prawa poprzez zastosowanie stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100%, pomimo, iż organ celny był w posiadaniu dowodów potwierdzających nienaruszalności plomb, założonych w kraju eksportera oraz zgodności dokumentów przewozowych, co potwierdza bezpośredni transport z kraju nadania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2008 r. będącym uzupełnieniem skargi, pełnomocnik skarżącej podniósł, iż organy celne w toku prowadzonego postępowania nie zebrały całego materiału dowodowego, a wyjaśnienia organów celnych nie potwierdzają, że zebrany został cały materiał dowodowy, który uzasadniałby stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącej należało przeprowadzić konfrontację z pracownikami agencji celnej w celu ustalenia, czy skarżąca faktycznie składała i podpisywała upoważnienia od firmy "M.". Podniósł również, że w aktach sprawy znajdują się dowody, które nie zostały przetłumaczone na język polski, co oznacza, że nie został zebrany cały materiał dowodowy. W zakresie dotyczącym poboru odsetek wyrównawczych wyjaśnił, że nieprawidłowo w postępowaniu celnym zastosowany został przepis rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29.08.2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych bowiem naruszona została zasada nie działania prawa wstecz, ponieważ zgłoszenie towaru miało miejsce w dniu [...] września 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Wskazać należy, iż Sąd nie zgodził się z zarzutem dotyczący bezpodstawnego skierowania decyzji do K.S., podczas gdy – w ocenie skarżącej – nie była ona importerem towaru i nie mogła być odpowiedzialna za jego zgłoszenie, a ponadto nie upoważniała agencji celnej do działania w jej imieniu. Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, w JDA SAD nr [...] z dnia [...] września 2001 r. w polu 8 jako odbiorca figuruje firma "M." K.S., pole 14 to zgłaszający - Agencja Celna P. Ponadto w aktach administracyjnych (m.in. k. 32, 33 akta wspólne) znajduje się, podpisany przez skarżącą oryginał upoważnienia, którego zainteresowana udzieliła agencji celnej do działania w charakterze jej przedstawiciela bezpośredniego. Na oryginale upoważnienia znajduje się autentyczny podpis agenta celnego upoważnionego do działania w imieniu agencji celnej P. Jednocześnie agencja celna potwierdziła dokonanie odprawy celnej z dnia [...] września 2001 r. (SAD [...]), informując, że dokonywała zgłoszeń celnych w imieniu firmy "M." w okresie od [...].09.2001 r. do [...].10.2001 r. (k. 40 wspólnych akt adm. nr 206). Ponadto do akt postępowania celno-podatkowego włączono dowody w postaci przesłuchań świadków uzyskane w postępowaniu karnoskarbowym, z których wynika, iż dokonywali oni przewozu towarów dla firmy "M.", które następnie były rozładowywane w Porcie w W. (k.139-149 wspólnych akt adm.). Zeznania świadka – M.P., zawarte w protokole przesłuchania z dnia [...] maja 2005 r. (k. 157 wspólnych akt adm.), potwierdzają, że współpracował z firmą K.S. – "M.". Dokonał dla tej firmy kilku przewozów towaru, a po odprawie celnej towar był rozładowywany w Porcie w W. przez pracowników firmy skarżącej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za całkowicie bezzasadne twierdzenie pełnomocnika skarżącej (pismo z dnia 26 lutego 2008 r.), iż stan faktyczny jakim jest import musi być potwierdzony świadomym działaniem strony natomiast "po stronie pani S. brak jest i zamiaru i świadomości wykonania tej czynności". W ocenie Sądu należy zgodzić się z argumentacją Dyrektora Izby Celnej iż, okoliczność, że – działająca jako przedstawiciel bezpośredni skarżącej – Agencja Celna P., dokonała w imieniu strony zgłoszenia celnego, nie oznacza, iż jest ona również stroną postępowania. Zdaniem Sądu, udzielone pełnomocnictwo nie obligowało organu zarówno do uznania agencji celnej za stronę postępowania, jak również do doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania. Należy zauważyć, iż przepisy prawa celnego wprowadzają swoistą, właściwą wyłącznie dla postępowania celnego formę pełnomocnictwa – przedstawicielstwo. Ustawodawca celowo nadał tej formie pełnomocnictwa inną nazwę, aby podkreślić odmienność regulacji od pełnomocnictwa uregulowanego w przepisach Ordynacji podatkowej, Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też przepisach prawa cywilnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 253 § 1 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), przedstawicielstwo może być: 1. bezpośrednie – jeżeli przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby, 2. pośrednie – jeżeli przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby (reprezentowanej). Przedstawicielem może być m.in. podmiot gospodarczy, jakim jest agencja celna, w odróżnieniu do pełnomocnictwa "zwykłego", gdzie pełnomocnikiem może być wyłącznie osoba fizyczna. Przepis art. 256 § 1 Kodeksu celnego określa zakres, w jakim agencja celna może być umocowana do działania – agencja celna może dokonywać przed organami celnymi wszelkich czynności przewidzianych w przepisach prawa celnego, w szczególności: 1) badać towary i pobierać ich próbki przed dokonaniem zgłoszenia celnego, 2) przygotowywać niezbędne dokumenty i dokonywać zgłoszenia celnego, 3) uiszczać należności celne przywozowe lub celne wywozowe oraz inne opłaty, 4) podejmować towary po ich zwolnieniu, 5) składać zabezpieczenie kwoty wynikającej z długu celnego, 6) wnosić odwołania i inne wnioski podlegające rozpatrzeniu przez organy celne. Wszystkie wymienione w § 1 czynności związane są ze składaniem zgłoszenia celnego i działaniami podejmowanymi w tym momencie przez organ celny. Jeżeli organ celny przed zwolnieniem towaru uruchomi postępowanie weryfikacyjne w trybie art. 70 Kodeksu celnego, agencja celna, upoważniona do reprezentowania strony w zakresie wszystkich czynności wymienionych w art. 256 § 1 Kodeksu celnego będzie reprezentowała stronę w trakcie całego postępowania, upoważniona będzie także do składania odwołania od decyzji podjętej w pierwszej instancji. Postępowanie takie uruchamiane jest niezwłocznie po przyjęciu zgłoszenia celnego, bez potrzeby wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania, a datą wszczęcia postępowania jest data przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 65 § 7 Kodeksu celnego). W tym miejscu podkreślić należy, iż po zwolnieniu towaru organ celny może przystąpić w trybie art. 83 Kodeksu celnego do kontroli zgłoszenia celnego. Kontrola taka może być podjęta w dowolnym czasie, jej granice wyznacza przepis art. 65 § 5 Kodeksu celnego, zgodnie z którym decyzja dotycząca zgłoszenia celnego nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Postępowanie podjęte po kontroli zgłoszenia i po zwolnieniu towaru jest odrębnym postępowaniem administracyjnym. Jego wszczęcie następuje poprzez wydanie postanowienia skierowanego do strony. (v. wyrok NSA z 23 kwietnia 2003 r. sygn. akt V SA 1886/02 OSP 2004/05 poz. 70, a także glosa: Sęk Hieronim OSP 2004/5 str. 296). Strona powiadomiona o wszczęciu postępowania może upoważnić do reprezentowania swoich interesów pełnomocnika, także agencję celną, ale nie może skutecznie powoływać się na upoważnienie złożone w chwili dokonywania zgłoszenia celnego i żądać traktowania agencji celnej na podstawie upoważnienia złożonego przy przyjmowaniu zgłoszenia jako pełnomocnika ustanowionego do wszystkich postępowań wszczynanych w późniejszym czasie, a dotyczących tego zgłoszenia. Tym samym nie jest zasadny zarzut dotyczący pominięcia w postępowaniu celnym Agencji Celnej P., która zgłaszała towary do procedury dopuszczenia do obrotu jako przedstawiciel bezpośredni. Chybione są również zarzuty skarżącej dotyczące zastosowanych w decyzji stawek celnych. Brak jest bowiem podstaw do twierdzenia, iż z żadnej normy prawnej nie wynika, aby Rada Ministrów mogła w drodze rozporządzenia wprowadzić do Taryfy celnej stawki celne autonomiczne, a tym samym organ celny, stosując stawki celne autonomiczne, czyni to wbrew obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa. Kodeks celny w art. 13 § 1 stanowi, iż cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania (art. 13 §3 pkt 2 Kodeksu celnego). Zgodnie natomiast z § 6 art. 13 Kodeksu celnego Rada Ministrów ustanawia w drodze rozporządzenia taryfę celną, której część składową stanowią Postanowienia wstępne, których ust. 1(b) i ust. 3 w sposób jednoznaczny określają podstawy i zakres zastosowania stawek celnych autonomicznych. W zgłoszeniu celnym skarżąca zadeklarowała dla towaru stawkę celną konwencyjną w oparciu o świadectwo pochodzenia nr [...] wystawione przez [...]. Powołane świadectwo pochodzenia zostało negatywnie zweryfikowane i organ celny słusznie zastosował do towaru nim objętego stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100%. Stawkę celną konwencyjną stosuje się bowiem, co do zasady, do towarów pochodzących z krajów i regionów, członków Światowej Organizacji Handlu oraz do krajów i regionów, do których stosuje się klauzulę najwyższego uprzywilejowania, pod warunkiem, że pochodzenie towarów zostało udokumentowane. Sposób dokumentowania określony został w przepisie § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. z 1997r. Nr 130, poz. 851 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, pochodzenie towarów, które zostały wymienione w Wykazie nr 3 do rozporządzenia musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. W wykazie tym znalazła się m.in. odzież, będąca przedmiotem importu w niniejszej sprawie. Pochodzenie innych towarów niż wymienione w Wykazie 3 może być udokumentowane poprzez: 1. świadectwo pochodzenia, 2. fakturę, specyfikację towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia towaru, 3. trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze. Pochodzenie wszystkich towarów objętych przedmiotowym dokumentem SAD było udokumentowane świadectwami pochodzenia. Po przeprowadzonym postępowaniu organy celne przyjęły, że świadectwo nr [...] nie jest autentyczne, zastosowały więc do przywiezionych towarów – zgodnie z przepisami ust. 7 części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celnej (zał. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej - Dz. U. Nr 119, poz. 1253) - stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100 %. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skarżącej dotyczącego niedostatecznego przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność pochodzenia towaru zauważyć należy, iż sama informacja, że dany produkt pochodzi ze wskazanego na nim kraju nie uprawnia w świetle ww. przepisów do uzyskania (zastosowania) konwencyjnej stawki celnej. Musi być spełniony szereg warunków, w tym pochodzenie takiego towaru musi być udokumentowane prawidłowo sporządzonym dowodem pochodzenia. Oceniając zasadność zakwestionowania przez organ świadectw pochodzenia dołączonych do zgłoszeń celnych wskazać należy, iż w ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia stwierdzenie, iż przedstawione dokumenty są fałszywe. Powyższe potwierdza okoliczność, iż pismem z dnia 25.09.2003 r. oraz z 31.12.2003 r., władze [...] poinformowały, że świadectwa pochodzenia, nie są autentyczne. Nietrafny jest także zarzut dotyczący wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o materiał dowodowy sporządzony w języku obcym. Zauważyć należy, iż pismo [...] władz celnych z dnia 31 grudnia 2003 r. nie zostało, co prawda przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego, jednakże zostało przekazane przy piśmie przewodnim z dnia 11.03.2004 r., w którym zawarto informację o negatywnym wyniku weryfikacji świadectw pochodzenia. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zasadności obciążenia strony odsetkami wyrównawczymi w oparciu o rozporządzenie Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515), Sąd uznał, że wymiar odsetek wyrównawczych był prawidłowy. Strona nie przedłożyła w sprawie dokumentów wskazujących, iż zachodzą okoliczności wyłączające tę odpowiedzialność określone w § 5 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, a posługując się sfałszowanymi dokumentami, w następstwie czego podała nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym nie wykazała, iż nie było to wynikiem jej świadomego działania lub zaniechania. Wprawdzie odsetki te powinny być wymierzane w oparciu o rozporządzenie Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r. obowiązujące w dacie dokonania zgłoszenia celnego, tj. [...] września 2001 r., to jednak pozostaje to bez znaczenia dla rozstrzygnięcia i nie stanowi podstawy wzruszenia zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 222 § 4 i 5 Kodeksu celnego – obowiązujący w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, który stanowi że – jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze (§ 4). Minister Finansów określi w drodze rozporządzenia, wypadki i warunki pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposób ich naliczenia (§ 5). Zauważyć należy, że wydane na podstawie powyższego artykułu akty wykonawcze, tj. rozporządzenie Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r. obowiązujące od 1 stycznia 1998 r. do 18 września 2003 r. oraz zastępujące je rozporządzenie Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych w swej treści – co do sposobu pobierania, naliczania, a także warunków dających podstawę do odstąpienia od pobrania odsetek wyrównawczych – są tożsame. I tak w myśl § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r., organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Tak samo stanowi § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. Zatem to uchybienie organów celnych w żaden sposób nie zmieniało sytuacji prawnej Skarżącej spółki oraz nie miało wpływu zarówno na zasadność obciążenia odsetkami wyrównawczymi, jak też ewentualną możliwość odstąpienia od ich wymiaru. W tej sytuacji przyjęcie przez organy celne, iż nie zachodzą przesłanki wymienione w § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. (tj. § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r.), pozwalające na odstąpienie od pobrania odsetek wyrównawczych jest prawidłowe. Zauważyć również należy, iż - wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej - organ celny I instancji odniósł się w swojej decyzji do kwestii uzyskanej przez skarżącą korzyści finansowej. Wskazał bowiem, iż strona wprowadziła w błąd organy celne, dokonała zaniżenia kwoty długu celnego, a co za tym idzie naraziła na uszczuplenie należności Skarbu Państwa (str. 10 decyzji I instancji – 78. akt adm). W ocenie Sądu, dysponowanie kwotą, która powinna być odprowadzona z tytułu należności celno – podatkowych może być potraktowane jako korzyść finansowa. Zaznaczyć przy tym należy, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa badającego podpisy na upoważnieniach w świetle zgromadzonych dowodów było zdaniem Sądu zbędne bowiem organ celny prawidłowo uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy jest przekonujący, iż nie ma potrzeby korzystania z tego środka dowodowego W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady praworządności, zasady ochrony słusznego interesu skarżącego, czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa – nie doszło więc do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów. Wydając rozstrzygnięcie, organy celne działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Wbrew twierdzeniom strony, zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem dotyczącym naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.