V SA/Wa 1355/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Andrzej Siwek, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 lutego 2025 r. nr KOC/7186/A1/24 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lutego 2025 r. nr KOC/185/A1/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (zwane dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 24 października 2024 r. o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie "[...]", usytuowanym w Warszawie przy Al. J. lokal [...], udzielonego spółce z o.o. [...] z siedzibą w K. (zwanej dalej: "Spółką" bądź "Skarżącą") z terminem ważności od dnia 9 stycznia 2023 r. do dnia 9 stycznia 2025 r. Zdaniem organów, w sprawie ziściła się określona w art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2151 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o wychowaniu w trzeźwości") przesłanka do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, gdyż w dni świąteczne Spółka prowadziła sprzedaż napojów alkoholowych w formie samoobsługowej, tj. bez udziału sprzedającego, jedynie w obecności w miejscu sprzedaży pracownika ochrony, który informował potencjalnych klientów, że w sklepie można płacić tylko kartą. Zorganizowanie sprzedaży w sposób zautomatyzowany – bez obecności sprzedającego – uniemożliwiało kontrolę w zakresie pełnoletności i trzeźwości, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Zdaniem SKO, przepis ten musi być interpretowany z uwagi na materię ustawową – w sposób ścisły i restrykcyjny – w ten sposób, że określone w nim uprawnienia ma sprzedający, a nie jakakolwiek inna osoba znajdująca się w lokalu sprzedającego. Do kategorii sprzedającego zaliczyć należy osoby zatrudnione w punkcie sprzedaży alkoholu i dokonujące czynności związanych z umową sprzedaży – w imieniu i na rzecz podmiotu prowadzącego tą działalność gospodarczą. Pracownik ochrony nie może być uznany za sprzedającego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Zawarta przez Spółkę umowa o świadczenie usługi ochrony mienia nie uprawnia pracownika ochrony do wykonywania uprawnień sprzedającego w zakresie kontroli wieku i trzeźwości. Idąc dalej, osoba wchodząca do lokalu ma pełne prawo odmówić poddania się takiej kontroli pracownika ochrony – właśnie z uwagi na okoliczność, iż nie jest ona dokonywana przez sprzedającego, który w lokalu jest nieobecny. Umowa w zakresie ochrony mienia wiąże jedynie podmioty (przedsiębiorców), które ją zawarły i nie może być źródłem realizacji obowiązków publicznoprawnych w stosunku do osób trzecich – klientów lokalu dokonujących zakupu alkoholu. W konsekwencji, skoro weryfikacja wieku kupującego odbywa się przy kasie samoobsługowej na zasadzie oświadczenia kupującego, to dochodzi do naruszenia warunków sprzedaży napojów alkoholowych, skutkującego cofnięciem zezwolenia. W skardze do tutejszego sądu Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz umorzenie postępowania, względnie o uchylenie decyzji SKO w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie: 1) art. 22 Konstytucji RP oraz przepisów art. 2 i art. 8 ustawy z dnia z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1480 ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez SKO istnienia zakazu prowadzenia przez Skarżącą w sklepie sprzedaży napojów alkoholowych w formie samoobsługowej bez udziału kasjera/sprzedawcy przy jednoczesnym realizowaniu obowiązków, o których mowa w art. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez ochroniarza zatrudnionego przez współpracującą ze Skarżącą agencją ochrony, mającego obowiązek weryfikacji wieku oraz stanu trzeźwości potencjalnego klienta, który miał dopiero zamiar wejść do sklepu i zrobić w nim zakupy, mimo, że zakaz ten nie wynika z przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości, co stanowi naruszenie zasady ochrony wolności działalności gospodarczej wynikającej z przepisu art. 22 Konstytucji RP oraz reguły wynikającej z przepisu art. 8 ustawy – Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którą w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się, że wszystko co nie jest zakazane, jest dozwolone; 2) art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 6 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 3) oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości polegające na niewłaściwym zastosowaniu wobec Skarżącej sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, pomimo że Skarżącej nie można przypisać nieprzestrzegania określonych w tej ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, w szczególności: (a) prowadzenia działalności polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych w sklepie w ramach tzw. pozostałych placówek samoobsługowych, o których mowa w treści art. 96 ust. 1 pkt 3) ustawy o wychowaniu w trzeźwości; (b) odmowy sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości; (c) odmowy sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18 zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości; (d) odmowy sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na kredyt lub pod zastaw zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości; 3) art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości polegające na błędnej wykładni dyspozycji ww. przepisu, a w konsekwencji uznaniu, że tylko sprzedający lub podający napoje alkoholowe jest uprawniony, w razie wątpliwości co do pełnoletności nabywcy, do żądania okazania dokumentu stwierdzającego jego wiek, gdy tymczasem Skarżąca poprzez ochroniarza w sklepie nie dopuszcza osób, które nie spełniają kryterium wieku lub trzeźwości w ogóle do wejścia na teren sklepu, a co za tym idzie nie dopuszcza do możliwości zapoznania się z ofertą oraz dokonywania przez nich transakcji sprzedaży napojów alkoholowych, wypełniając tym samym dyspozycję art. 15 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości; 4) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; zwanej dalej: "k.p.a.") polegające na uchybieniu obowiązkowi rzetelnej i wszechstronnej oceny przez SKO okoliczności na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i niezasadnym przyjęciu, że: (a) Skarżąca nie może prowadzić działalności polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych w Sklepie w ramach tzw. pozostałych placówek samoobsługowych, o których mowa w treści art. 96 ust. 1 pkt 3) ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez samoobsługową kasę bez udziału kasjera/sprzedawcy przy jednoczesnym realizowaniu obowiązków, o których mowa w art. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez ochroniarza zatrudnionego przez współpracującą ze Skarżącą agencję ochrony, mającego obowiązek każdorazowo weryfikacji wieku oraz stanu trzeźwości potencjalnego klienta, który miał zamiar dopiero wejść do sklepu i zrobić w nim zakupy; mimo, iż wnikliwa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w szczególności "Regulaminu sklepu samoobsługowego [...]", "Procedury otwarcia sklepu w modelu samoobsługowym - PRACOWNIK FIRMY OCHRONIARSKIEJ", "Procedury otwarcia sklepu w modelu samoobsługowym – PRACOWNIK FIRMY OCHRONIARSKIEJ - przykładowe dokumenty podpisane przez pracowników firmy ochroniarskiej", "Ulotki informacyjnej" - załączonych do pisma Skarżącej z dnia 10 maja 2024 r.) przez SKO powinna prowadzić do konkluzji, iż: (b) Skarżąca prowadzi działalność polegającą na sprzedaży napojów alkoholowych w sklepie poprzez samoobsługową kasę bez udziału kasjera/sprzedawcy przy jednoczesnym realizowaniu obowiązków, o których mowa w art. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez ochroniarza zatrudnionego przez współpracującą ze Skarżącą agencję ochrony, mającego obowiązek każdorazowo weryfikację wieku oraz stanu trzeźwości potencjalnego klienta, który miał zamiar wejść do sklepu i zrobić w nim zakupy, w ramach tzw. pozostałych placówek samoobsługowych, o których mowa w treści art. 96 ust. 1 pkt 3) ustawy o wychowaniu w trzeźwości; (c) Skarżąca realizuje obowiązki, o których mowa w treści art. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (w szczególności odmawia sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości; odmawia sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18; odmawia sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na kredyt lub pod zastaw) z uwagi na obecność ochroniarza zatrudnionego przez współpracującą ze Skarżącą agencję ochrony, mającego obowiązek każdorazowo weryfikacji wieku oraz stanu trzeźwości potencjalnego klienta, który dopiero miał zamiar wejść do sklepu i zrobić w nim zakupy, a co za tym idzie brakiem wyrażenia zgody na wejście do sklepu i zrobienie w nim zakupów każdej osobie, która nie spełnia wymagań, o których mowa w treści art. 15 ust 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości; 5) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 136 § 1 k.p.a. polegające na uchybieniu przez SKO obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez niezasadne oddalenie wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wskazanych w odwołaniu świadków (tj. W. P., I. C. oraz J. D.), mimo, iż zeznania tych osób miały istotne znaczenie do rozpoznania niniejszej sprawy i potwierdziłyby zasady operacyjne funkcjonowania sklepu w dni ustawowo wolne od handlu w formie sklepu samoobsługowego bez udziału kasjera/sprzedawcy oraz rolę ochroniarza, co w konsekwencji doprowadziło do uchybienia rzetelnej, bezstronnej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego przez organ II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W punkcie wyjścia wskazać trzeba, że bezspornym celem ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest ograniczenie dostępności alkoholu. Z tego powodu każde działanie, które prowadzi do ułatwienia nabycia alkoholu z pominięciem bądź modyfikacją zapisów tej ustawy, stoi – zdaniem Sądu – w sprzeczności z preambułą i celami jakimi kierował się ustawodawca przy jej przyjęciu. Preambuła do omawianej ustawy brzmi następująco: "Uznając życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu, stanowi, się co następuje (...)". Preambuła ta ma charakter normy (wypowiedzi) celowościowej dla całej poprzedzonej nią treści ustawy o wychowaniu w trzeźwości (zob. I. Skrzydło-Niżnik i G. Zalas, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, wyd. Zakamycze, 2002), a tym samym ma zasadniczy wpływ na interpretację treści zawartych w niej przepisów. Dodatkowo, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności przez ograniczenie dostępności alkoholu. Za takim rozumieniem podąża także orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, który uznaje, że ocena aksjologii ustawy o wychowaniu w trzeźwości odwołuje się do powszechnie uznawanych wartości i "nie wymaga szerszego uzasadnienia" (zob. wyrok TK z dnia 24 listopada 1998 r., sygn. K 22/98, OTK ZU nr 7/1998, poz. 115). Wartości te związane są z ochroną zdrowia, dobrem rodziny, porządkiem publicznym i bezpieczeństwem obywateli. Uzasadniają one wprowadzenie systemu sprzedaży alkoholu na zasadzie reglamentacji oraz stosowanie instrumentów prawnych służących ograniczaniu nadmiernego jego spożycia. Ważny interes publiczny uzasadnia już samo wprowadzenie obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych. Ograniczenie działalności gospodarczej w postaci wymagania uzyskania koncesji czy zezwolenia na jej prowadzenie jest uznawane za konstytucyjnie dopuszczalne, jeżeli realizuje ważny interes publiczny (por. wyrok TK z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. SK 15/02, OTK ZU nr 9/A/2003, poz. 103). W tym świetle, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, dopuszczenie samoobsługowej sprzedaży alkoholu, tj. bez obecności w miejscu sprzedaży przedsiębiorcy, który otrzymał koncesję na sprzedaż bądź osoby czynnej w lokalu przedsiębiorcy (pracownika przedsiębiorcy zatrudnionego w charakterze sprzedawcy), prowadziłoby do istotnego rozszerzenia dostępności produktów alkoholowych z naruszeniem określonych w omawianej ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, gdyż to na tych właśnie podmiotach zasadniczo spoczywa realizacja wynikających z niej obowiązków. Przede wszystkim Sąd podziela stanowisko organów, że przyjęty przez Spółkę model sprzedaży świątecznej stoi w sprzeczności z treścią art. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, w myśl którego, zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych m.in. osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości oraz osobom do lat 18 (ust. 1), a w przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy (ust. 2). Na gruncie tych regulacji, zwłaszcza ust. 2 omawianego przepisu, nie można mieć żadnych wątpliwości, że wynikające zeń obowiązki zostały scedowane na "sprzedającego", zatem na przedsiębiorcę, któremu udzielono zezwolenia oraz osoby, które w imieniu przedsiębiorcy faktycznie dokonują sprzedaży, za które nie może zostać uznany będący w miejscu sprzedaży pracownik ochrony – jako niedokonujący czynności prawnych w imieniu takiego przedsiębiorcy. W ocenie Sądu, dla odkodowania użytego w omawianym przepisie pojęcia "sprzedającego", należy przede wszystkim odwołać się do art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym: "Osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa". Jak wskazuje się w doktrynie, za osobę czynną w rozumieniu tego przepisu nie może być uznany każdy pracownik lub współpracownik przedsiębiorcy, lecz ma to być osoba, która może dokonywać czynności prawnych w imieniu przedsiębiorcy. Wykładnia art. 97 Kodeksu cywilnego nie pozostawia wątpliwości, że mogą to być przykładowo asystent zarządu, księgowy czy prawnik, jednak za taką osobę nie można uznać portiera, ochroniarza czy osoby sprzątającej (zob. Pietrzak Aldona (red.), Prawo przedsiębiorców. Komentarz; opubl. WKP 2019 oraz powołane tam poglądy doktryny). Innymi słowy, obecny w miejscu sprzedaży napojów alkoholowych pracownik ochrony nie jest osobą czynną w lokalu przedsiębiorstwa (osobą uprawniona do dokonywania czynności prawnej sprzedaży w imieniu przedsiębiorcy) jeśli nie został zatrudniony przez przedsiębiorcę w charakterze sprzedawcy, a jedynie – jak w niniejszej sprawie – w charakterze osoby świadczącej usługi ochrony mienia. Skoro więc obecnemu w miejscu wymienionym w zezwoleniu pracownikowi ochrony nie można było przypisać przymiotu "sprzedającego" w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, to nie mógł on w konsekwencji realizować kompetencji wynikającej z tego przepisu, a nawet jeśli podjąłby taką próbę, to słusznie podnosi SKO, że nabywca mógłby w zgodzie z prawem odmówić okazania dokumentu stwierdzającego jego wiek. Z tej perspektywy bez znaczenia pozostaje podnoszony przez autora skargi argument, że pracownik ochrony mógł w ogóle nie dopuścić do wejścia do sklepu potencjalnego klienta (który "dopiero miał zamiar wejść do sklepu"), gdyż nie na tym polegał wynikający z art. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości warunek, jaki miał obowiązek realizować posiadacz zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Z tego względu Sąd aprobuje stanowisko działających w sprawie organów, że ukształtowany przez Spółkę sposób sprzedaży w modelu "samoobsługowym" (bez obecności sprzedającego) naruszał warunki określone przepisami prawa, tj. art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, realizując tym samym obligatoryjną przesłankę cofnięcia zezwolenia, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 2 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia zasady wolności działalności gospodarczej (art. 2 i art. 8 ustawy – Prawo przedsiębiorców oraz art. 22 Konstytucji RP) należy wskazać, że zasada swobody działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego. Zarówno art. 8 ustawy – Prawo przedsiębiorców, jak też art. 22 Konstytucji RP dopuszczają ograniczenie praw przedsiębiorców w drodze ustawy, w szczególności, jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny. Z kolei art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Do takich wartości bezspornie należy życie obywateli w trzeźwości, czego w żaden sposób nie da się porównać z utratą korzyści majątkowych przedsiębiorcy prowadzącego sprzedaż napojów alkoholowych (tak NSA w wyroku z dnia 31 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 768/10; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądy usprawiedliwiające rygoryzm w określaniu zasad obrotu napojami alkoholowymi prezentowane są zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 10 października 2006 r. o sygn. akt II GSK 160/06; z dnia 13 grudnia 2007 r. o sygn. akt II GSK 17/07;), jak i w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok TK z dnia 8 kwietnia 1998 r. o sygn. akt K 10/97; OTK 1998/3/29). Warto dodatkowo wskazać na trafne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone na gruncie ustawy o wychowaniu w trzeźwości w uzasadnieniu do wyroku z dnia 30 listopada 2022 r. o sygn. akt II GSK 1140/19, zgodnie z którym, uczestnicy obrotu gospodarczego muszą układać swoje stosunki normowane prawem prywatnym tak, aby być w zgodzie z regulacjami administracyjnoprawnymi, które są zobowiązani przestrzegać i o ile nie chcą ponosić negatywnych skutków ich nieprzestrzegania. Należy przy tym wskazać, że formułując zarzuty tej natury autor skargi zdaje się milcząco aprobować z drugiej strony (aż nadto uwidaczniający się w przyjętym przez Spółkę modelu sprzedaży świątecznej) sposób na obejście innych regulacji prawnych, wynikających z ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedzielę i święta oraz niektóre inne dni (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 301), co nie może zyskać aprobaty Sądu. Trzeba dodać, że uregulowania tej ustawy również były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 27 lipca 2021 r. o sygn. akt K 10/18, potwierdził ich konstytucyjność. Nie są także zasadne podniesione w skardze zarzuty procesowe, tj. zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 136 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom Skarżącej organ zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił spójną i logiczną argumentację przemawiającą za przyjętym przez organ rozstrzygnięciem, z odniesieniem się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły wątpliwości co do udowodnienia przez organ faktu naruszenia przez Spółkę warunku korzystania z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, wobec czego, dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, w tym przesłuchiwanie wnioskowanych przez Spółkę świadków było zbędne. W ugruntowanym już orzecznictwie jednolicie przyjmuj się, że obowiązek gromadzenia materiału dowodowego przez organ prowadzący postępowanie nie jest nieograniczony i bezwzględny; obciąża on organy tylko do chwili uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy; postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 28 lutego 2008 r. o sygn. akt I FSK 256/07; z dnia 27 lipca 2011 r. o sygn. akt I GSK 421/10). W rezultacie, podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie znajdowały usprawiedliwionych podstaw. Sąd nie dopatrzył się także z urzędu naruszenia innych przepisów, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, stwierdzeniem jej nieważności lub niezgodności z prawem. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.). Sprawa została rozpoznana na wniosek stron w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 2 tej ustawy.