V SA/Wa 1367/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z (...) lutego 2014 r. nr (...) w sprawie ze skargi Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia (...)kwietnia 2014 r. Nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z (...)lutego 2014 r. nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia (...)kwietnia 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z (...)lutego 2014 r. nr (...)obciążającego go jako wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 440,63 zł. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z (...)lutego 2014 r. wskazując, iż poniesienie nałożonych na Skarżącego kosztów wiąże się z uszczerbkiem majątkowym, wobec czego zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 61 §3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma jednak charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Zważyć należy, iż przepis art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. We wniosku skarżącego brak jest natomiast jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika US w S.. Brak jest konkretnego wskazania, okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest uzasadnione. Jak natomiast podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny – brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (v. postanowienie NSA z 18.05.2004 r., FZ 65/04, niepubl.). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, nie podniosła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.