V SA/Wa 1368/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi I.B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oddala skargę W dniu [...].08.2010 r. I.B. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że podjął dzienne studia w P. w N.. Decyzją z [...].12.2010 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił skarżącemu udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Organ wskazał, że skarżący nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 53b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r., nr 234. poz. 1694 z późn. zm.), gdyż nie posiada wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców podnosząc, iż jego sytuacja finansowa jest stabilna oraz że nie potrzebuje kwoty 800 zł miesięcznie na utrzymanie. Skarżący wskazał również, iż nie zamierza wyjeżdżać z Polski gdyż tu przebywa jego matka. Do odwołania skarżący załączył oświadczenie Z.S., z którego wynika, iż ww. zobowiązał się do udzielania pomocy finansowej skarżącemu do momentu osiągnięcia przez niego samodzielności finansowej. Decyzją z dnia [...].04.2011 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Organ II instancji, w pierwszej kolejności powołał treść art. 53 ust. 1 pkt 16 oraz art. 53b ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach, a następnie – mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny – wskazał, że skarżący nie spełnia wymienionych w ww. przepisach przesłanek. Szef Urzędu zauważył, że organ pierwszej instancji słusznie wskazał, iż z przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie wynika, że posiada on wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu do kraju pochodzenia. Oceniając złożone przez skarżącego oświadczenie Z.S., organ zaznaczył, że ww. nie ma prawnego obowiązku łożenia na utrzymanie skarżącego oraz nie zawarł z nim umowy renty. Organ podniósł, że matka skarżącego również nie ma możliwości pokrycia kosztów jego utrzymania, ponieważ na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywa nielegalnie, nie pracuje, utrzymuje się ze środków pomocy społecznej i korzysta ze wsparcia organizacji kościelnych. W ocenie organu, powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że skarżący nie posiada wystarczających środków finansowych, a zatem – w związku z treścią art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, z której wynika, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b, należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...], odmawiającą udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zwrócił się o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu skargi zaznaczył, że zmiana P. w N. na Policealną Szkołę T., świadczy o tym, że w jego sprawie zastosowanie ma art. 53a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Zaznaczył także, że były mąż matki - K.D. - nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego, nałożonego na niego przez sąd, na rzecz V.D. Ponadto wskazał, iż na pokrycie kosztów jego utrzymania nie jest konieczna kwota aż 800 zł. Następnie wyjaśnił, że finansowo wspiera go przyjaciel rodziny Z.S., tak że od 2010 r. skarżący ma stabilne źródło utrzymania. Skarżący zauważył również, iż nie może kontynuować nauki w R., ponieważ od 6 lat mieszka w Polsce i nie zna [...], a ponadto nie ma tam żadnych krewnych zaś, jedyna jego rodzina to mama, która przebywa w Polsce i aktualnie czeka na kartę czasowego pobytu. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że podstawą ubiegania się przez skarżącego o przedmiotowe zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony była chęć podjęcia nauki na studiach dziennych w P. w N., co potwierdza treść znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wniosku skarżącego. Sprawa była zatem rozpatrywana przez organy w oparciu o przesłankę art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r., nr 234. poz. 1694 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który przybywa lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu podjęcia lub kontynuacji stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich na tym terytorium, zwanych dalej "studiami", także w przypadku gdy podjął studia na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które zamierza kontynuować lub uzupełnić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ponadto zgodnie z art. 53b ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13, 14, 16-18 oraz w art. 53a ust. 1, jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 4. Zgodnie natomiast z art. 53b ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 16, jest obowiązany ponadto wykazać, że ma zapewnione wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów studiów. Stosownie do § 2 ust 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 sierpnia 2008 r. w sprawie minimalnych kwot, jakie powinny posiadać niektóre grupy cudzoziemców na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i powrotu (Dz.U. nr 163 poz. 1019) cudzoziemiec powinien posiadać środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w wysokości co najmniej 800 złotych na każdy miesiąc pobytu przez okres 12 miesięcy, albo równowartość tej kwoty w walutach obcych. Ponadto zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia cudzoziemiec powinien posiadać bilet powrotny do kraju zamieszkania lub środki finansowe na pokrycie kosztów powrotu do kraju zamieszkania w wysokości stanowiącej równowartość biletu, na podstawie którego przybył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie mniejsze jednak niż 2.500 zł, gdy przybył z państwa trzeciego nieeuropejskiego, albo równowartość tej kwoty w walutach obcych. Natomiast art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Dodać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 60 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Na skarżącym spoczywał obowiązek udokumentowania, iż spełnia określone w ustawie o cudzoziemcach wymogi, od których uzależnione jest udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Sąd, po dokonaniu analizy akt sprawy doszedł do przekonania, iż właściwym było stanowisko orzekających w sprawie organów, w ocenie których skarżący nie posiada wystarczających środków finansowych. Sąd podobnie jak organ stwierdził, że z przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie wynika aby posiadał on wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu do kraju pochodzenia. Wyjaśnić bowiem należy, że zaświadczenie o lokacie bankowej, zawartej w [...], jest datowane na dzień 5.05.2008 r. i nie wiadomo czy środki te na dzień dzisiejszy są dostępne, ponieważ lokata była zawarta na okres dwóch lat do dnia 5.05.2010 r. Ponadto skarżący nie posiada pełnomocnictwa do korzystania ze środków finansowych swojej matki - V.D.. Co prawda V.D. złożyła oświadczenie, iż kwotę zgromadzoną na lokacie bankowej w wysokości [...] EURO chce przeznaczyć na naukę syna, jednakże oświadczenie to nie znalazło potwierdzenia w toku postępowania. Ponadto środki finansowe przesłane za pośrednictwem [...] w dniu [...].09.2010 r. w wysokości [...] zł nie są wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania, a poza tym zostały przekazane matce skarżącemu, a nie jemu samemu. Sąd podziela stanowisko Szefa Urzędu, iż wskazane środki finansowe, tj. lokata bankowa, przekaz pieniężny oraz oświadczenie Z.S. o udzieleniu pomocy finansowej skarżącemu nie potwierdzają posiadania przez I.B. wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów zamieszkania. Odnosząc się do złożonego przez matkę skarżącego oświadczenia z [...].08.2001 r. w którym wskazała, iż środki zgromadzone na lokacie bankowej zostaną zdeponowane w Polsce w październiku-listopadzie 2010 r., zauważyć należy, iż następnie, podczas przesłuchania przed organem I instancji w dniu [...].12.2010 r. oświadczyła, że w Polsce nie może skorzystać z pieniędzy znajdujących się w banku w R., a dopiero po uzyskaniu tytułu pobytowego będzie mogła udać się do kraju pochodzenia i pobrać ww. środki. Ponadto zauważyć należy, że matka skarżącego przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnego tytułu pobytowego, nie pracuje, utrzymuje się ze środków pomocy społecznej i korzysta ze wsparcia organizacji kościelnych, a zatem nie ma możliwości pokrycia kosztów utrzymania syna. Ponadto wyjaśnić należy, iż posiadania przez skarżącego wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu do kraju pochodzenia, nie potwierdza również treść oświadczenia Z.S. W ocenie Sądu oświdczenie to zostało przedstawione jedynie na potrzeby toczącego się postępowania, gdyż ww. nie ma prawnego obowiązku łożenia na utrzymanie skarżącego oraz nie zawarł z nim umowy renty. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, iż nie wydaje on 800 zł miesięcznie na utrzymanie należy wskazać, iż wymóg posiadania określonej kwoty na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i powrotu do kraju pochodzenia nie jest wymogiem uznaniowym, podlegającym dowolnej interpretacji organu rozpatrującego sprawę, jest natomiast wymogiem wynikającym z przepisów prawa. Jednocześnie zauważyć należy, że skarżący w trakcie prowadzonego przez organy postępowania zmienił szkołę oraz tryb nauki. Okoliczność podjęcia nauki w Policealnej Szkole T. w trybie zaocznym, została podniesiona dopiero w trakcie postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody [...]. Wyjaśnić zatem należy, iż ww. okoliczność może uzasadniać udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 a ust. 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Jednakże ww. przepis stanowiłby nową podstawę materialnoprawną wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż sprawa – wobec podjęcia przez skarżącego nauki w P. w N. w trybie dziennym – rozpatrzona została w oparciu o art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach. Zmiana przez skarżącego szkoły oraz z trybu nauki z dziennego na zaoczny, wymagała rozpatrzenia sprawy w oparciu o inną podstawę prawną, tj. art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy, co w toku postępowania – po wydaniu decyzji przez organ I instancji – było niemożliwe. Organ II instancji nie mógł – po tym jak organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach – zastosować art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, trafne jest stanowisko organów odnośnie niespełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 53b ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, tj. nie wykazania, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania, co zobligowało organ - na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.