V SA/Wa 1368/15

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi W. Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia ... lutego 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1368/15 Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1368/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącemu W. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Skarżący zaskarżył powyższe orzeczenie zażaleniem, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 4 września 2015 r., sygn. akt II GZ 410/15. Pismem z dnia 28 września 2015 r. Skarżący ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Pismo to zostało potraktowane jako wniosek o zmianę postanowienia Sądu z 18 czerwca 2015 r. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zmiany swojego postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r. Zażalenie, wniesione przez Skarżącego na orzeczenie Sądu z 18 listopada 2015 r., zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 981/15. Pismami z dnia 21 marca 2016 r. oraz z dnia 27 kwietnia 2016 r. Skarżący złożył kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy (tożsame w treści z jego wnioskiem z 28 września 2015 r.). Ww. pisma Sąd również potraktował jako wnioski o zmianę postanowienia z 18 czerwca 2015 r. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie odmówił zmiany postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r. Zażalenie wniesione przez Skarżącego na orzeczenie Sądu z 22 czerwca 2016 r., zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II GZ 1037/16. W dniu 12 grudnia 2016 r., a następnie w dniu 10 lutego 2017 r. i 17 lutego 2017 r. do Sądu wpłynęły kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy. Wskazane pisma Sąd również potraktował jako wnioski o zmianę postanowienia z 18 czerwca 2015 r. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje. Zauważyć przede wszystkim należy, że złożone wnioski, w tym wniosek z dnia 17 lutego 2017 r. złożony na urzędowym formularzu PPF to kolejne, wniesione w rozpoznawanej sprawie wnioski Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r., tut. Sąd odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W takiej sytuacji kolejny wniosek Skarżącego należy traktować jako wniosek o zmianę postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez "zmianę okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązujących przepisach prawnych. Bez takiej zmiany okoliczności sprawy wydane postanowienie nie może być modyfikowane lub uchylone (por. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz , Warszawa 2005, s 499). Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011r., sygn. akt II OZ 830/11). W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy będą to w szczególności okoliczności wskazujące na pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. Badając przesłanki zastosowania art. 165 p.p.s.a. należy porównać oświadczenia i argumentację wskazaną we wniosku pierwotnym, z powtórnym wnioskiem złożonym przez Stronę (zob. m.in. postanowienia NSA: z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt. II OZ 132/14, z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 673/14, z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 336/14, z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 746/14 – publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że przedstawione przez Skarżącego w kolejnym wniosku informacje i złożone oświadczenia nie pozwalają na uwzględnienie żądania dotyczącego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu pierwotnego wniosku wyjaśniono, że Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jego źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 2090 zł. Skarżący oświadczył, że jest współwłaścicielem w ½ części mieszkania o powierzchni 60 m kw, nie posiada innych nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Do wydatków Skarżący zaliczył koszty zakupu leków, opłaty związane z utrzymaniem mieszkania oraz alimenty w kwocie 600 zł miesięcznie. Odpowiadając na wezwanie do złożenia dodatkowych dokumentów oraz przedstawienia dodatkowych informacji, Skarżący przedstawił zeznania podatkowe za lata 2013-2014, protokół zawarcia ugody przed Sądem Rejonowym w Olsztynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich w sprawie wypłaty przez Skarżącego na rzecz jego żony alimentów w wysokości 600 zł oraz dowody wypłaty emerytury w wysokości 2.298,84 zł w lutym 2015 r., w kwotach 1.478,15 zł i 1474,15 zł w marcu i kwietniu 2015 r. W piśmie z dnia 28 września 2015 r. Skarżący oświadczył, że pogorszył się stan jego zdrowia, co uniemożliwia mu wykonywanie jakichkolwiek dodatkowych prac zarobkowych. Ponadto organ egzekucyjny zajął jego świadczenie emerytalne oraz w całości wynagrodzenie uzyskiwane z tytułu wykonywania pracy na umowę zlecenia. Skarżący wskazał też, iż pozostaje z małżonką w stanie separacji faktycznej, dlatego został na niego nałożony obowiązek alimentacyjny. Skarżący i jego małżonka prowadzą oddzielne gospodarstwa domowe, pomimo tego, że zamieszkują razem. Tożsamą w treści argumentację Skarżący powtórzył we wnioskach z 21 marca 2016 r., 27 kwietnia 2016 r. oraz we wniosku złożonym na formularzu PPF w dniu 30 maja 2016 r. Oceniając treść powtórnych wniosków o przyznanie prawa pomocy z treścią pierwotnego wniosku Sąd odmówił zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 18 czerwca 2015 r., a trafność oceny dokonanej przez Sąd I instancji potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. W kolejnych wnioskach o przyznanie prawa pomocy, które wpłynęły do Sądu: 12 grudnia 2016 r., 10 lutego 2017 r. i 17 lutego 2017 r. Skarżący ponownie przedstawił tożsame informacje wynikające z wniosków składanych w przedmiotowym postępowaniu w latach poprzednich. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż Skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności, które przemawiałyby za zmianą postanowienia z 18 czerwca 2015 r. Nie załączył także żadnych dokumentów potwierdzających zmianę jego sytuacji majątkowej. Zatem trzeba podkreślić, że Skarżący nie wykazał, by w okresie od wydania postanowienia Sądu z 18 czerwca 2015 r. do wydania niniejszego orzeczenia nastąpiła istotna zmiana okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej, co uzasadniałoby wydanie postanowienia o treści innej, niż treść postanowienia z 18 czerwca 2015 r. Z wyłożonych względów, na podstawie art. 165 w związku z art. 258 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.