V SA/Wa 137/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 137/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek od nierozliczonej w terminie części zaliczki na dofinansowanie realizacji projektu postanawia: zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 137/17 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w części, tj. co do kwoty 100.000 (słownie: sto tysięcy) złotych. Postanowieniem z dnia 16 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...];[...] utrzymującej w mocy decyzję Ministra Energii z [...] września 2016 r. nr [...] na mocy której w pkt 1 określono kwotę środków, od których nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych w wysokości 3.180.730,50 zł wraz z terminem, od którego nalicza się odsetki oraz w pkt 2 zobowiązano R. sp. z o.o. w W. (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "Spółka") do zapłaty wyliczonej na podstawie pkt 1 kwoty odsetek w wysokości 152.675,00 zł. Uzasadniając ww. postanowienie Sąd wskazał m.in., iż Spółka nie poparła swojego wniosku aktualnymi danymi dotyczącymi jej kondycji finansowej. Pismem z [...] kwietnia 2017 r. skarżąca wniosła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji precyzując jednocześnie, że żądanie wstrzymania wykonania dotyczący części zaskarżonej decyzji, tj. kwoty odsetek w wysokości 100.000 zł, do zapłaty których strona została zobowiązana w pkt 2 decyzji Ministra Energii z [...] września 2016 r., utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Rozwoju i Finansów. Wyjaśniła, że od dnia wniesienia skargi na decyzję z [...] grudnia 2016 r. kondycja finansowa skarżącej uległa pogorszeniu, co wymusiło konieczność podjęcia stosownych działań restrukturyzujących dotychczasowe zobowiązania. Wyjaśniła, że poza dwoma kredytami inwestycyjnymi, Spółka zaciągnęła trzeci kredyt nieodnawialny. Z uwagi jednak na brak możliwości jego jednorazowej spłaty, zgodnie z aneksem do umowy kredytowej rozłożono zobowiązanie strony na 120 oprocentowanych rat zmieniając jednocześnie charakter udzielonego przez bank kredytu z kredytu nieodnawialnego na kredyt inwestycyjny. Powyższe działania pozwoliły Spółce uniknąć konieczności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w styczniu bieżącego roku, ustabilizować kondycję finansową i oddalić ryzyko bankructwa. Dodała, że łączne zobowiązanie z tytułu trzech kredytów inwestycyjnych zaciągniętych na realizację projektu budowy [...] wynosi 6.897.855.00 zł, a miesięczny koszt jego spłaty wynosi 86.400 zł. W ocenie skarżącej zapłata kwoty określonej w zaskarżonej decyzji, uniemożliwi jej regulację bieżących zobowiązań, w szczególności zobowiązań publicznoprawnych oraz związanych z wypłatą wynagrodzenia pracownikom zatrudnionym w [...]. Także przeprowadzenie egzekucji w zakresie kwoty 100.000 zł, powiększonej o koszty związane z egzekucją, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, doprowadzi do całkowitego zatoru płatniczego strony - co z kolei spowoduje postawienie w stan wymagalności innych, dotychczas należycie regulowanych, zobowiązań. Spółka dodała, że istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że konsekwencją - przymusowej egzekucji od skarżącej kwoty 100.000 zł - będzie wszczęcie wobec niej innych postępowań egzekucyjnych. W takim wypadku, skarżąca nie będzie miała innej możliwości niż złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości i cały majątek Spółki, który w zasadzie sprowadza się do urządzeń [...], zostanie rozsprzedany. Do wniosku skarżąca załączyła: kopię pisma Ministra Energetyki z [...] marca 2017 r., dowód uiszczenia wpłaty w wysokości 52.686,60 zł, kopię umowy kredytowej z [...] grudnia 2015 r. wraz z aneksem nr 1 z [...] czerwca 2016 r. i aneksem nr 2 z [...] stycznia 2017 r., kopie dwóch umów kredytowych z [...] października 2014 r. oraz kopię raportu wyceny skarżącej z [...] marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Skarżący są uprawnieni do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub wniosku o zmianę już wydanego w tej kwestii postanowienia. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu ma bowiem charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie, zatem nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W ocenie Sądu wniosek strony o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w części, tj. co do kwoty 100.000 zł jest zasadny. Spółka nadesłała bowiem do akt sprawy szereg dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową: kopię umowy kredytowej z [...] grudnia 2015 r. wraz z aneksem nr 1 z [...] czerwca 2016 r. i aneksem nr 2 z [...] stycznia 2017 r., kopie dwóch umów kredytowych z [...] października 2014 r. oraz kopię raportu wyceny skarżącej z [...] marca 2017 r., z którego wynika, że ostateczna wycena Spółki z uwzględnieniem zobowiązania wobec Ministra Energii z tytułu odsetek od rozliczonej z opóźnieniem dotacji na dzień 1 marca 2017 r. wyniosła 117.312,45 zł (k. 87 akt sądowych). Ponadto skarżąca do wniosku załączyła upomnienie z [...] marca 2017 r., dotyczące zobowiązania strony do uiszczenia na rzecz wierzyciela – Ministra Energii kwoty 152.686,60 zł wynikającej z zaskarżonej decyzji (k. 49 akt sądowych). Należy zauważyć, że na dzień [...] czerwca 2016 r. Spółka wykazywała ujemny kapitał własny w kwocie 420.278,27 zł, rzeczowe aktywa trwałe w kwocie 16.674.469,11 zł, należności krótkoterminowe w kwocie 696.966,47 zł, kredyty i pożyczki w kwocie 7.817.926,77 zł oraz rozliczenia międzyokresowe w kwocie 9.339.957 zł (k. 83-84 akt sądowych). Na uwagę zasługuje fakt, iż skarżąca podjęła działania w celu zachowania płynności finansowej, w tym restrukturyzacji zaciągniętych zobowiązań związanych z budową [...]. Spółka ponosi miesięczne koszty z tego tytułu w kwocie 86.400 zł. W związku z otrzymanym upomnieniem Ministra Energii, strona uiściła również na rzecz organu kwotę 52.686,60 zł z zastrzeżeniem obowiązku zwrotu tej kwoty w przypadku uchylenia decyzji organu, umorzenia postępowania lub przyznania skarżącej ulgi finansowej Powyższe potwierdza załączone przez stronę do wniosku potwierdzenie wykonania przelewu bankowego na rachunek Ministra Energii (k. 50 akt sądowych). Mając na uwadze przedstawioną wyżej kondycję finansową skarżącej oraz fakt powiązania jej istnienia z realizowanym projektem budowy [...], za zasadne uznać należało twierdzenia strony, że nie jest ona w stanie dokonać płatności pełnej kwoty 152.675 zł bez jednoczesnego wstrzymania regulacji innych bieżących zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Zapłata pozostałej kwoty wymaganej na podstawie zaskarżonej decyzji może bowiem uniemożliwić realizację płatności z tytułu podatku VAT oraz wynagrodzeń pracowników Spółki. Konieczność uiszczenia przez skarżącą kwoty 100.000 zł lub jej przymusowa egzekucja prowadzić może do utraty płynności finansowej skarżącej, a w konsekwencji skutkować koniecznością złożenia przez stronę wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie skarżonej decyzji w całości może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej. W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 4 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.