V SA/Wa 1375/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. Rada do Spraw Uchodźców uchyliła decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2011 roku mocą, której Szef Urzędu uznał wniosek W. S. o nadanie statusu uchodźcy jako oczywiście bezzasadny, odmówił nadania mu statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych. W.S. obywatel A. w dniu [...]sierpnia 2009 r. złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Twierdził, ze do Polski przyjechał w 1994 roku ponieważ nie chciał iść do wojska i brać udziału w wojnie z A. a ponadto był członkiem partii opozycyjnej [...] w okresie [...], w związku z czym obawia się konsekwencji z tym związanych. Decyzją z [...]stycznia 2011 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców ustalił, że rozpatrywany wniosek jest drugim z kolei wnioskiem cudzoziemca, który [...] grudnia 1998 roku złożył wniosek powołując się na kwestie związane ze służbą wojskową i niechęcią do brania udziału w wojnie z A. Wyjaśnił również, że z kraju pochodzenia wyjechał w 1998 roku i przybył do Polski. Po rozpoznaniu wniosku decyzją z dnia [...]grudnia 2000 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy a Rada do Spraw Uchodźców, po rozpoznaniu jego odwołania decyzją z [...]czerwca 2001 r. utrzymał zaskarżona decyzje w mocy. W 2002 roku cudzoziemiec został aresztowany a następnie został skazany nieprawomocnym wyrokiem z dnia [...]czerwca 2009 r. przez Sąd Okręgowy na karę [...]pozbawienia wolności. W dniu [...] lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny w G. uchylił areszt wobec cudzoziemca a w dniu [...] kwietnia 2010 r. utrzymał wyrok Sądu Okręgowego w mocy. Po wyjściu z aresztu cudzoziemiec związał się z A.D., z którą ma córkę O. A. S. urodzoną [...][...] 2010. Po rozważeniu okoliczności, na które cudzoziemiec powoływał się w przedmiotowej sprawie, sytuacji panującej w kraju jego pochodzenia w zestawieniu z okolicznościami faktycznymi, które były przedmiotem oceny w poprzedniej sprawie wywołanej wnioskiem z 1998 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, że wniosek ten jest oczywiście bezzasadny. W tym stanie rzeczy odnosząc poczynione ustalenia do treści art. 13 ust. 1, art. 15, art. 97 ust.1 pkt 1 i 1a ustawy o ochronie praw cudzoziemców z 13 czerwca 2003 r. na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy orzekł, że wniosek jest oczywiście bezzasadny i brak jest podstaw do udzielenia cudzoziemcowi jakiejkolwiek z form ochrony międzynarodowej. Odnosząc się do treści art. 97 ust. 1 pkt 1a udzielenia zgody na pobyt tolerowany ze względu na prawo do ochrony życia rodzinnego Szef Urzędu wskazał, że nie może on mieć zastosowania ze względu na to, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Jeśli chodzi o kwestię orzeczenia o wydaleniu cudzoziemca, o którym należałoby orzec w związku z treścią orzeczenia na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy o ochronie praw cudzoziemców, Szef Urzędu wskazał, że ze względu na istnienie decyzji Wojewody Pomorskiego z 13 sierpnia 2002 r. o wydaleniu cudzoziemca na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy odstąpił od orzekania w tym zakresie. Od decyzji tej cudzoziemiec odwołał się. Po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania Rada do Spraw Uchodźców uchyliła zaskarżoną decyzję i umorzyła postępowanie w sprawie. Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że w odniesieniu do cudzoziemca istnieje w obrocie decyzja ostateczna, mocą której odmówiono cudzoziemcowi statusu uchodźcy. W związku z tym rozpoznając sprawę organ I instancji miał obowiązek ocenić wniosek w kontekście treści twierdzeń skarżącego zgłaszanych w poprzednim postępowaniu. Po dokonaniu takiej oceny i stwierdzeniu, że jest on oparty na tych samych podstawach organ I instancji powinien uznać go za oczywiście bezzasadny i postępowanie umorzyć. W tym stanie rzeczy wobec treści zaskarżonej decyzji Rada do Spraw Uchodźców uchyliła zaskarżoną decyzję i umorzyła postępowanie w sprawie. Od decyzji tej cudzoziemiec złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. W skardze wskazał, że doszło do naruszenia art. 7 kpa w związku z brakiem dostatecznego sprawy oraz art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o ochronie praw cudzoziemców. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało uwzględnić jakkolwiek z innych względów niż w niej podniesione a to ze względu na naruszenie treści art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o ochronie praw cudzoziemców. Wynika to z faktu, że zgodnie ze stanowiskiem NSA, do którego Sąd się przychyla, a któremu NSA dał wyraz w wyrokach wydanych w sprawach o sygnaturze II OSK 557/10 i II OSK 1256/10 wskazanie takich samych okoliczności w kolejnym wniosku o nadanie status uchodźcy w sytuacji, gdy doszło do zmiany ustawy w zakresie rodzajów możliwej ochrony międzynarodowej, nie stoi na przeszkodzie możliwości merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. NSA wskazał, że fakt ten, który stanowi zmianę stanu prawnego powoduje, że nie istnieje tożsamość sprawy, a co za tym idzie, mimo istnienia ostatecznej decyzji brak jest podstaw do umorzenia postępowania. Dodatkowo w wyroku II OSK 1151/10 NSA wyraził pogląd, że w przypadku złożenia ponownego wniosku organ zobligowany jest odnieść okoliczności w nim podnoszone - nawet jeżeli same w sobie nie mają one waloru "nowości" - do aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemca, bo zmiana tej sytuacji może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia żądania wniosku. W przedmiotowej sprawie prawidłowo organ I instancji rozpoznał przedstawiony wniosek merytorycznie, co powoduje, że w związku ze złożonym odwołaniem obowiązek taki spoczywa również na Radzie do Spraw Uchodźców, która w tej sytuacji powinna rozważyć wszystkie aspekty sprawy zarówno podnoszone przez skarżącego odnoszące się do jego sytuacji, jak również te, które dotyczą aktualnych okoliczności zewnętrznych, a które mogłyby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji organu. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit.c w zw. z art. 200 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.