V SA/Wa 1379/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) oddala skargę. Przedmiotem skargi, złożonej przez J. B. (dalej: Strona, Skarżąca, Beneficjentka) jest decyzja Dyrektora ...Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Warszawie z dnia ... czerwca 2018 r. nr ... utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ż. z dnia ... marca 2018 r. nr ... o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W wyniku rozpatrzenia wniosku Strony z dnia 15 maja 2012 r., Kierownik BP ARiMR w Ż. na mocy decyzji z dnia ... listopada 2012 r. nr... przyznał Stronie płatność z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w kwocie 1.970,79 zł (ONW - Nizinne strefa 1). Kolejny wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania Strona złożyła w dniu 9 maja 2013 r. Kierownik BP ARiMR w Ż. przyznał Beneficjentce wnioskowane płatności na rok 2013 w kwocie 1.961,84 zł na podstawie decyzji z dnia ... września 2013 r. nr ... (ONW - Nizinne strefa 1). Następnie, w wyniku rozpatrzenia wniosku J.B. z dnia 12 maja 2014 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ż. na mocy decyzji z dnia ... kwietnia 2015 r. nr ... przyznał Stronie płatność z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w kwocie 1.696,92 zł na rok 2014 (ONW - Nizinne strefa 1). Wszystkie płatności przyznane ww. decyzjami zostały przekazane na rachunek bankowy Strony podany we wniosku o wpis do ewidencji producentów. W dniu 8 maja 2015 r. Skarżąca złożyła w BP ARiMR w Ż. wniosek o przyznanie ww. płatności na rok 2015. W toku rozpoznawania tego stwierdzono, że suma powierzchni zadeklarowanych we wniosku działek rolnych jest mniejsza o 3,83 ha od powierzchni objętej zobowiązaniem ONW strony podjętym w dniu 7 grudnia 2012 r. Strona wyjaśniła, że utraciła posiadanie działki ewidencyjnej nr 66. Z uwagi na powyższe, na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji, Kierownik BP ARiMR w Ż. na mocy decyzji z dnia ... lutego 2016 r. nr ... przyznał Stronie płatność z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w kwocie 1.041,78 zł (ONW - Nizinne strefa 1). Następnie organ I instancji zawiadomieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r. poinformował Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu ONW przyznanych Stronie na podstawie decyzji z dnia ... listopada 2012 r., 25 września 2013 r. oraz ... kwietnia 2015 r. W dniu 4 lipca 2016 r. organ I instancji, decyzją nr ... ustalił J. B. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW w wysokości 2.056,71 zł. Na wysokość tej kwoty składały się: nienależnie pobrana płatności w wysokości 685,57 zł wypłacona na mocy decyzji z dnia ... listopada 2012 r. za powierzchnię stwierdzonego zaniechania - 3,83 ha, nienależnie pobrana płatności w wysokości 685,57 zł wypłacona na mocy decyzji dnia ... września 2013 r. za powierzchnię stwierdzonego zaniechania - 3,83 ha, nienależnie pobrana płatności w wysokości 685,57 zł wypłacona na mocy decyzji z dnia ... kwietnia 2015 r. za powierzchnię stwierdzonego zaniechania - 3,83 ha. Od przedmiotowej decyzji Strona wniosła odwołanie. Następnie postanowieniem z dnia ... listopada 2016 r. nr ...Kierownik BP ARiMR w Ż. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia ... kwietnia 2015 r. (płatność ONW za rok 2014). W dniu ... grudnia 2016 r. Dyrektor ... OR ARiMR w Warszawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wydał natomiast postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania odwoławczego od decyzji Kierownika BP ARiMR w Ż. z dnia ... lipca 2016 r., do czasu zakończenia postępowania dotyczącego przyznania stronie płatności ONW za rok 2014. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przyznania Stronie płatności ONW za rok 2014, w dniu ... września 2017 r. Kierownik BP ARiMR w Ż. wydał decyzję nr ... o uchyleniu decyzji z dnia ... kwietnia 2015 r. oraz odmowie przyznania płatności ONW. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie organ wskazał, iż ustalony w sprawie stan faktyczny nie uzasadniał przyznania J. B. płatności w wysokości określonej decyzją z dnia ... kwietnia 2015 r. Jednocześnie organ zaznaczył, iż stwierdzona w toku postępowania powierzchni gruntów rolnych kwalifikujących się do uzyskania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania wynosi 5,78 ha. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Dyrektora ... OR ARiMR w Warszawie nr ... z dnia ... grudnia 2017 r. Strona na decyzję organu II instancji wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt V SA/Wa 147/18). W związku z ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie przyznania J. B. płatności ONW za rok 2014, Dyrektor ... OR ARiMR w Warszawie postanowieniem z dnia ... stycznia 2018 r. podjął postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji z dnia ... lipca 2016 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony od ww. decyzji z dnia ... lipca 2016 r., organ II instancji decyzją nr ... dna ... lutego 2018 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie w dniu ... marca 2018 r. Kierownik BP ARiMR w Ż., decyzją nr ... ustalił J. B. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW w wysokości 3.071,64 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora ... OR ARiMR w Warszawie nr... z dnia ... czerwca 2018 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł, że wypłacone nienależnie Skarżącej za lata 2012-2014 płatności z tytułu z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, tj. z funduszy, o których mowa w art, 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2017 r. poz. 2137) – dalej jako: "ustawa o ARiMR". Organ dodał przy tym, że składając wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2012 podjęła 5-letnie zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni nie mniejszej od tej, na która otrzymała płatność w pierwszym roku z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach ONW. Wskazano, że płatności z tytułu ONW przyznane Skarżącej decyzjami Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ż. z dnia ... listopada 2012 r., ... września 2013 r. i ... kwietnia 2015 r. zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez Stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. W wyniku wznowienia z urzędu postępowania w sprawie przyznania Stronie płatności ONW za rok 2014, Kierownik BP ARiMR w Ż. ostateczną decyzją z dnia ... września 2017 r. orzekł o uchyleniu w całości decyzji z dnia ... kwietnia 2015 r. oraz odmowie przyznania J. B. płatności ONW na rok 2014. Jednocześnie organ, wydając decyzję z dnia ... września 2017 r. wskazał, iż stwierdzona w toku postępowania powierzchni gruntów rolnych kwalifikujących się do uzyskania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania wynosi 5,78 ha, a Strona zobowiązana była do prowadzenia działalności na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na powierzchni 9,62 ha. Następnie organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 20072013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 z późn. zm.), jeżeli rolnik zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych lub ich częściach położonych w obszarach ONW w okresie objętym zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 pkt 1 albo w § 6 ust. 3 pkt 1 lit. a, albo § 7 ust. 1 pkt 2 lit. a, albo § 8b ust. 1 pkt 2 lit. a, albo § 8c ust. 1 pkt 1, to zwraca część płatności ONW, która została przyznana do powierzchni tych działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, na których zaniechał prowadzenia tej działalności, za cały okres jej pobierania, gdy łączna powierzchnia działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, na których nadal jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej 1 ha. W ocenie organu w przypadku Skarżącej nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca zwolnienie jej z obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności ONW, o której mowa w § 9 ust. 2 pkt 2 lit. a ww. rozporządzenia (złożenie oświadczenia). W związku z powyższym mając na uwadze to, że Strona zaprzestała prowadzenia działalności rolniczej na części gruntów objętych zobowiązaniem pięcioletnim ONW powstał obowiązek zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW w wysokości 1.374,72 zł za lata 2012-2013. Organ odwoławczy przedstawił przy tym szczegółowy sposób obliczenia ww. kwoty, a następnie zaznaczył, że płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2014, przyznane J. B. decyzją Kierownika BP ARiMR w Ż. z dnia ... kwietnia 2015 r. w wysokości 1.696,92 zł, zostały w dniu ... kwietnia 2015 r. przekazane na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Jednakże w wyniku wznowienia z urzędu postępowania w sprawie przyznania Stronie przedmiotowych płatności, Kierownik BP ARiMR w Ż. wydał w dniu ...września 2017 r., którą uchylił w całości przedmiotową decyzję i odmówił przyznania beneficjentowi tych płatności. Tym samym kwota przekazana na rachunek strony w dniu 24 kwietnia 2015 r. na mocy pierwotnej decyzji dnia ... kwietnia 2015 r. również stanowi płatności pobrane nienależnie. Odnosząc się do kwestii odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności wskazano, iż zgodnie z art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. z 2017 r. poz.1856 j.t.), w przypadku określonym w art. 33 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. Urz. UE L 209 z 11.08.2005, str. 1, z późn. zm.) organ, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o ARiMR, odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności z tytułu pomocy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, jeżeli kwota, o której mowa w art. 5a rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFRG i EFRROW (Dz. Urz. UE L 171 z 23.06.2006, str. 90, z póżn. zm.), nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW (Dz. Urz. UE L 171 z 23.06.2006, str. 1, z późn. zm.), który stanowi, iż w odniesieniu do operacji, dla których nie jest określony termin operacyjny w sektorowych przepisach rolnych, stosowany kurs wymiany walut jest przedostatnim kursem wymiany walut ustanowionym przez Europejski Bank Centralny przed miesiącem, w odniesieniu do którego wydatki i dochody przeznaczone na określony cel zostają zadeklarowane. Organ wskazał, że dla przeliczenia równowartości kwoty 100 euro na złote należy zastosować kurs euro ustalony zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006, który stanowi, iż stosowany kurs wymiany walut jest przedostatnim kursem wymiany walut ustanowionym przez Europejski Bank Centralny przed miesiącem, w odniesieniu do którego wydatki i dochody przeznaczone na określony cel zostają zadeklarowane, tj. kurs według którego nastąpiła wypłata danych płatności. W związku z powyższym organ wskazał, że w odniesieniu do kampanii 2012 kurs euro ustalony zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006, tj. na dzień 7 grudnia 2012 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 2012/C 370/05 wynosi 4,0968 zł. Równowartość 100 euro przeliczona na złote na podstawie ww. kursu wynosi 409,68 zł. W odniesieniu do kampanii 2013 kurs euro ustalony zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006, tj. na dzień 6 listopada 2013 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 2013/C 317/04 wynosi 4,1801 zł. Równowartość 100 euro przeliczona na złote na podstawie ww. kursu wynosi 418,01 zł. W odniesieniu natomiast do kampanii 2014 kurs euro ustalony zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006, tj. na dzień 24 kwietnia 2015 r. ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 2015/C 108/02 wynosi 4,0938 zł. Równowartość 100 euro przeliczona na złote na podstawie ww. kursu wynosi 409,38 zł. W rozpatrywanej sprawie kwoty nienależnie pobranych płatności ONW za lata 2012-2014 (tj. 687,36 zł za rok 2012, 687,36 zł za rok 2013 i 1.696,92 zł za rok 2014) przekraczają zatem kwoty stanowiące równowartość 100 euro, przeliczone na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006. Tym samym w odniesieniu do ww. płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Odnosząc się do złożonego przez Stronę odwołania wskazano, że przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależytego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ARiMR, przewiduje wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wypłaty rodzajowo określonych środków publicznych. Przepis ten nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny, z powodu której nastąpiła taka wypłata. Obejmuje więc swoim zakresem pobranie środków publicznych przelanych na rachunek bankowy rolnika, uznanych następnie za pobrane nienależnie. Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania środków finansowych występuje niewątpliwie wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej oraz nastąpi ich wypłata, a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego - co zdaniem Dyrektora ARiMR bezsprzecznie miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zaznaczono przy tym, iż w takim przypadku organ odwoławczy nie kontroluje zasadności wyeliminowania z obrotu decyzji przyznającej środki, a jedynie ustala, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne. Sprawa przyznania płatności na rok 2014 stanowiła przedmiot odrębnego postępowania zakończonego wydaniem przez Kierownika BP ARiMR w Ż. decyzji nr ... z dnia ... września 2017 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu II instancji nr ...z dnia 4 grudnia 2017 r. Ostateczna decyzja wiąże natomiast organ jak również strony co do prawa, jak i stwierdzonych w niej faktów. Skoro Skarżąca w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia 27 września 2017 r. nie podważyła ustaleń organu, to w postępowaniu w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zakończonym zaskarżoną decyzją organ zobowiązany był uwzględnić ustalony w sprawie przyznania płatności stan faktyczny i na jego podstawie wydać decyzję, o której mowa w art. 29 ustawy o ARiMR. Podniesiono również, że skoro decyzja z dnia 27 września 2017 r. jest rozstrzygnięciem ostatecznym w sprawie przyznania płatności, to zarzuty dotyczące ustalonego w toku postępowania zakończonego tą decyzją stanu faktycznego, tj. okresu użytkowania przez stronę gruntów zadeklarowanych do uzyskania płatności oraz informowania organów ARiMR o fakcie utraty posiadania gruntów, należy traktować jako wyjaśnione, niemieszczące się w zakresie rozpoznania przez Dyrektora ... OR ARiMR w W. w obecnym postępowaniu, a tym samym niemające wpływu na wynik postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Postępowanie w zakresie przyznania płatności za rok 2014 było bowiem postępowaniem odrębnym, opartym na samodzielnych przesłankach faktycznych i prawnych. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że ustalona w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia 27 września 2017 r. powierzchni gruntów rolnych, na których J.B. prowadziła działalność rolniczą w roku 2014 stanowiła o obowiązku zwrotu kwoty 1.374,72 zł stanowiącej płatność wypłacona Stronie w latach 2012-2013 za powierzchnię stwierdzonego w roku 2014 zaniechania. Zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej bowiem stanowi samodzielną przesłankę zwrotu otrzymanych przez producenta rolnego płatności ONW. Oznacza to, że do powstania obowiązku zwrotu nie jest konieczne wystąpienie innych, dodatkowych okoliczności. Sam fakt zaniechania prowadzenia działalności rolniczej na określonym obszarze powoduje po stronie producenta rolnego powstanie obowiązku zwrotu otrzymanej płatności, zaś po stronie Kierownika ARiMR - obowiązek i uprawnienie do wydawania decyzji w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków. W związku z powyższym, należało powierzchnię ustaloną w toku prowadzonego postępowania w zakresie przyznania płatności zweryfikować w kontekście realizacji podjętego z dniem 7 grudnia 2012 r. zobowiązania ONW. W świetle powyższego, organ zobowiązany był do zastosowania dyspozycji art. 29 ustawy o ARiMR i zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. ustalenia J, B, do zwrotu kwoty w wysokości 1374,72 zł z tytułu stwierdzonego zaniechania prowadzenia działalności rolniczej na powierzchni 3,84 ha (w latach 2012-2013). Organ stwierdził przy tym, że postępowanie prowadzone w trybie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego przedmiotem jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z funduszy wskazanych w tym przepisie, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Brak jest przy tym podstaw, aby zasadnie wywodzić, że warunkiem koniecznym wydania decyzji ustalającej kwoty nienależnie pobranych środków, jest uprzednie wzruszenie, w trybie przepisów o wznowieniu postępowania, ostatecznych decyzji przyznających płatności (por. wyroki NSA z 15 listopada 2012 r., II GSK 518/11, LEX nr 1070257). Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków nie występuje tylko wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane i wypłacone na podstawie decyzji administracyjnej, a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z porządku prawnego, ale mamy z nią do czynienia także w przypadku, gdy beneficjent nie dotrzymuje podjętego zobowiązania przez cały wymagany okres, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie (obowiązek zwrotu kwoty 1.374,72 zł wypłaconej w latach 2012-2013 za powierzchnię stwierdzonego w roku 2014 zaniechania realizacji zobowiązania na powierzchni 3,84 ha). Wskazano też, że organy ARiMR były zobowiązane również do ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności, określone w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L 25, str. 8 z 28.1.2011 z późn. zm.) Zasadność zastosowania w rozpatrywanej sprawie ww. przepisu prawa wynika z art. 43 rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 30.06.2014 r. str. 48). Zgodnie z brzmieniem przywołanego przepisu obowiązek zwrotu nienależnej płatności nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, obowiązek zwrotu nie powstaje, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności. W niniejszej sprawie płatności z tytułu ONW przekazane na rachunek bankowy J.B. w dniach 7 grudnia 2012 r. (za rok 2012), 6 listopada 2013 r. (za rok 2013) oraz 24 kwietnia 2015 r. (za rok 2014) nie wynikały z pomyłki ARiMR. Płatności w tej wysokości zostały przekazane na podstawie decyzji nr ... z dnia 2 listopada 2012 r., nr ...z dnia... września 2013 r. oraz nr ... z dnia 8 kwietnia 2015 r., wydanych przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ż.. Ww. płatności stały się płatnościami nienależnymi w wyniku ujawnienia, że J.B. nie dotrzymała zobowiązania do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie ONW w związku z zaniechaniem prowadzenia działalności rolniczej na części powierzchni objętej ww. zobowiązaniem oraz otrzymała nienależne jej płatności za rok 2014. Fakt ten miał miejsce po wydaniu przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ż. ww. decyzji o przyznaniu płatności ONW za lata 2012-2014 i po realizacji przedmiotowych płatności na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. W dniu wydania ww. decyzji Kierownik BP ARiMR w Ż. nie był w posiadaniu informacji, iż J.B. zadeklarowała do uzyskania płatności grunty rolne, których nie użytkowała rolniczo. Powyższego ustalenia organ dokonał w oparciu o oświadczenia Strony złożone w dniu 21 lipca 2016 r. (odwołanie od decyzji nr ...) oraz w dniu 13 października 2016 r. (odpowiedź na wezwanie nr ... z dnia 3 października 2016 r.). Zasadność uznania tych okoliczności za podstawę wznowienia przez organ I instancji postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia ... kwietnia 2015 r., stanowiła przedmiot oceny dokonanej przez Dyrektora OR ARiMR w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia ... grudnia 2017 r. Organ odwoławczy odniósł się również do kwestii przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności, o którym mowa w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawieochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. z późn. zm.) stwierdzając, że w rozpoznawanej sprawie wskazany w ww. przepisach okres przedawnienia nie upłynął. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że kwota płatności ONW w wysokości 3.071,64 zł jest płatnością nienależnie pobraną w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., jednak nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. oraz art. 3 ust. 1, w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM). W skardze na powyższą decyzję J.B. wniosła o jej uchylenie, o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o zawieszenie postępowania do czasu wydania przez WSA w Warszawie prawomocnego orzeczenia w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 147/18. Zaskarżonej decyzji zarzucono: błąd w ustaleniach faktycznych organu I instancji polegający na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zaszły okoliczności umożliwiające wydanie decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w szczególności, że Skarżąca nie utrzymywała zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy gruntów objętych wnioskiem o przyznanie płatności. W realiach niniejszej sprawy kwestia legalności decyzji Dyrektora ... OR ARMiR w Warszawie nr ... z dnia ...grudnia 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję nr ... z dnia ... września 2017 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2014, wydanej przez Kierownika BP ARiMR w Ż., podlega badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygn. akt V SA/Wa 147/18, a zatem aprioryczne przyjęcie przez organ prawidłowości tej decyzji w realiach niniejszej sprawy uznać należy za nieuprawnione; naruszenie przepisów postępowania - art. 8 k.p.a. - poprzez prowadzenie przez organy administracji postępowania w sposób niebudzący zaufania Skarżącej do organów władzy publicznej; naruszenie przepisów postępowania - art. 9 k.p.a. - poprzez naruszenie przez organy administracji obowiązku do należytego i wyczerpującego informowania Skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, w szczególności zaniechania przez organy administracji czuwania nad tym, aby Skarżąca me poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa; naruszenie przepisów postępowania - art. 10 k.p.a. - poprzez niezapewnienie Skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania; naruszenie przepisów postępowania - art. 80 k.p.a. - poprzez dokonanie przez organy administracji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem zasad logiki oraz zasad doświadczenia życiowego; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez uzasadnienie zaskarżanej decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom określonym we wskazanym przepisie, w szczególności niewskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja Dyrektora ... OR ARiMR w Warszawie utrzymująca w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR w Ż. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Organy orzekające w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Zaznaczyć też trzeba, że wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji nastąpiło po uprzednim wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia ... kwietnia 2015 r. przyznającej Skarżącej płatności, które zostały w dniu 24 kwietnia 2015 r. przekazane na rachunek bankowy wskazany przez Stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Oznacza to, że z powodu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, na podstawie której Skarżąca uzyskała płatności, Strona utraciła uprawnienie do uzyskania tych płatności, w związku z czym środki pieniężne, przekazane na rachunek bankowy Strony, zostały pobrane nadmiernie. Należy przy tym podkreślić, że decyzja Kierownika BP ARiMR w Ż. nr ... z dnia ... września 2017 r., którą uchylił decyzję administracyjną nr ... z dnia ... kwietnia 2015 r. oraz odmówił przyznania J. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2014, następnie utrzymana w mocy decyzją nr ... z dnia ...grudnia 2017 r. Dyrektora ... OR ARiMR w Warszawie, była przedmiotem badania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który prawomocnym wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 147/18 oddalił skargę J.B.. W odniesieniu do płatności za lata 2012-2013 wskazać należy, że zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej stanowi samodzielną przesłankę zwrotu otrzymanych przez producenta rolnego płatności ONW. Zatem z samego faktu zaniechania prowadzenia działalności rolniczej na określonym obszarze wynika powstanie po stronie producenta rolnego obowiązku zwrotu otrzymanej płatności, zaś po stronie Kierownika ARiMR - obowiązek i uprawnienie do wydawania decyzji w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków. Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ust. 1 stosuje się również do podmiotów niebędących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne, o których mowa w ust. 1. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. Przepis ten pozwala organowi na ustalenie nienależnie lub nadmiernie pobranych środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej lub też krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy europejskich, jak też finansowanie przez ARiMR pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika z tego przepisu uprawnienie do ustalenia tej kwoty jest realizowane przez ARiMR w drodze decyzji. Jako przesłanka działania w tym trybie organów ARiMR jawi się tylko i wyłącznie fakt ustalenia, że beneficjent otrzymujący dopłaty realizowane z funduszy unijnych (współfinansowanych z funduszy krajowych) otrzymał pomoc w sposób nienależny lub też otrzymał ją w nadmiernej wielkości (por. np. wyrok NSA z 14 grudnia 2016 r., sygn. II GSK 2715/26, wyrok WSA w Szczecinie z 8 września 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 168/16, czy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 września 2016 r., sygn. akt I SA/Go 419/16; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych:www.orzeczenia.gov.pl). Jeżeli zatem organ stwierdzi na podstawie dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, że kwota jaka została przyznana beneficjentowi jest kwotą nienależną, to wówczas jest on zobowiązany do wydania decyzji opartej na art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Ustalenia będące podstawą wydania takiej decyzji mogą wynikać z przeprowadzonej kontroli przez stosowne komórki ARiMR, w czasie których zostaną stwierdzone nieprawidłowości czy też niezgodności, ale może też być podstawą wydania takiej decyzji fakt, że decyzja, na podstawie której dana pomoc została przyznana, została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Należy przy tym zaznaczyć, że w tym drugim przypadku, organ nie jest uprawniony w prowadzonym postępowaniu dotyczącym ustalenia wysokości nienależnie pobranych kwot, do kontrolowania zasadności uchylenia decyzji przyznającej pomoc, a jedynie jest zobligowany do ustalenia faktu wynikającego z jej uchylenia, a mianowicie tego, że pomoc taka - w tej sytuacji - jest kwotą pobraną nienależnie lub też w nadmiernej wysokości. Jeżeli zatem kwota pomocy została przyznana na podstawie decyzji wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego, to obowiązkiem organu jest ustalić obowiązek jej zwrotu, bowiem postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności nie ma na celu weryfikacji decyzji wydanych w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności do gruntów rolnych. Ewentualne zarzuty odnoszące się do decyzji wydanych w sprawie przyznania płatności, podnoszone w rozpoznawanej sprawie nie mogą odnieść zamierzonego przez Skarżącą skutku. W skardze sformułowane zostały jedynie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych. W związku z powyższym wskazać należy, że w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej są zobligowane do rozstrzygania sprawy z poszanowaniem naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasady wysłuchania stron (art. 10 k.p.a.), jak i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a). W myśl zasady praworządności organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ odpowiedzialny jest za wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności. Zasada wynikająca z art. 9 k.p.a. nakłada zaś na organy obowiązek należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ich prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania. Organy postępując zgodnie z zasadą wysłuchania powinny umożliwić stronie branie czynnego udziału w postępowaniu, jak również wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. W myśl zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. organ powinien podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a ustalając istotne dla sprawy okoliczności, powinien brać pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzasadniając powody dla których dał wiarę poszczególnym dowodom, a innym odmówił. Odnosząc się zatem do zarzutów podniesionych w skardze, w pierwszej kolejności wskazać należy, że Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. Sąd mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stwierdził, że należy zgodzić się z Dyrektorem, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Strona była powiadomiona o toczącym się postępowaniu. Trzeba przy tym wskazać, że w orzecznictwie podkreśla się, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSA WSA 2006, nr 6, poz. 157; OSP 2007, z. 3, poz. 26). Niemniej zauważyć należy, że organ II instancji orzekał na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ I instancji, które były Skarżącej znane. Dyrektor OR ARiMR nie przeprowadzał żadnych czynności dowodowych, ponadto Skarżąca nie wskazała, jakie owo uchybienie ma wpływ na wynik sprawy, ewentualnie jakich czynności z tego powodu nie mogła wykonać, co uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Zatem za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia zasady udzielania informacji (art. 9 k.p.a.) oraz zasady wysłuchania stron (art. 10 k.p.a.) bowiem w sytuacji, w której było to uzasadnione i konieczne, organ umożliwił Stronie zapoznanie się ze zgromadzony materiałem, jak również poinformował ją o takiej możliwości. Zdaniem Sądu za niezasadne należy uznać także zarzuty naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zauważyć należy, że według Sądu Organ podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a zaskarżoną decyzję wydał na podstawie zebranego materiału dowodowego. Ustalając istotne dla sprawy okoliczności, Organ brał pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzasadniając powody dla których dał wiarę poszczególnym dowodom, a innym odmówił. Dodać należy, że poczynione ustalenia Organ przedstawił w zaskarżonej decyzji, która została uzasadniona w sposób przekonujący i jasny zarówno co do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy. W ocenie Sądu prawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji umożliwia stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia w sposób szczegółowy prezentuje tok rozumowania, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując swoje rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu organy ARiMR w wystarczający sposób zbadały przesłanki zwalniające Stronę skarżącą z konieczności zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności określone w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., art. 3 ust. 1, w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95, a także art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w zw. z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006. Rozważania odnośnie tych przesłanek zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektora ... OR ARiMR w W. Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona informacja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.