V SA/Wa 1380/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w I. na informację zawartą w piśmie ... Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia ... października 2012 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. Sp. z o.o. w I. (dalej: wnioskodawca, spółka, strona, skarżąca) jest stanowisko Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w Warszawie (dalej: MJWPU, organ) zawarte w piśmie z ... października 2012 r. nr ... wydanym w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Zaskarżona informacja została wydana w następującym stanie faktycznym. Strona złożyła – w ramach Priorytetu I Działanie 1.8 – Wsparcie dla przedsiębiorstw w zakresie wdrażania najlepszych dostępnych technik (BAT) Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na lata 2007-2013 – wniosek o dofinansowanie projektu "...". Pismem z dnia ... lipca 2012 r. MJWPU poinformowała stronę o brakach wniosku, wzywając do ich uzupełnienia/poprawienia. Wskazała m.in. na konieczność uzupełnienia dokumentacji środowiskowej (wraz z zaktualizowanym Załącznikiem 1a oraz Załącznikiem 1b) zgodnie z wytycznymi Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych o: 1) postanowienie w sprawie potrzeby/ braku potrzeby przeprowadzenia OOŚ wraz z niezbędnymi opiniami organów współpracujących; 2) postanowienie uzgadniające starosty/RDOŚ oraz opiniujące właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wydane decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach; 3) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach; 4) streszczenie niespecjalistyczne Raportu oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia (dla każdego z rozdziałów) lub cały raport (jeśli dotyczy); 5) dokumenty potwierdzające udział społeczeństwa w procedurze oddziaływania na środowisko (obwieszczenia, ogłoszenia, protokoły). Pismem z dnia ... sierpnia 2012 r. MJWPU poinformowała Spółkę o odrzuceniu projektu z przyczyn formalnych. Organ uznał, że ze względu na niezłożenie pełnej dokumentacji w odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 lipca 2012 r. nie ma możliwości jednoznacznej oceny kwalifikowalności inwestycji i wnioskodawcy w kontekście spełnienia warunków określonych w § 17 i § 19 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. Nr 239 poz. 1599). MJWPU stwierdziła, że wnioskodawca nie przedstawił informacji na temat przynależności do grupy kapitałowej w kontekście określenia statusu przedsiębiorstwa, informacji i potwierdzających je dokumentów wskazujących, jakie działania podjął przed złożeniem wniosku w celu realizacji inwestycji, nie doprecyzował i nie wskazał wydatku na nabycie licencji na używanie technologii instalacji utylizacyjnej. Wnioskodawca nie załączył pełnej dokumentacji dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko zgodnej z wytycznymi Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych, ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.; dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) i rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, dalej: rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). MJWPU zaznaczyła, że przedsięwzięcie polegające m.in. na wykonaniu instalacji do utylizacji odpadów z jednoczesnym wytworzeniem energii elektrycznej i cieplnej zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskodawca złożył protest na powyższe pismo. Pismem z dnia ... października 2012 r. MJWPU poinformowała Spółkę o oddaleniu protestu, podtrzymując swoje stanowisko w zakresie oceny wniosku w odniesieniu do braku spełnienia kryteriów nr 8 (Zgodność dokumentacji środowiskowej z obowiązującymi przepisami krajowymi i unijnymi w zakresie ochrony środowiska) i nr 9 (Kompletność złożonego wniosku o dofinansowanie projektu i załączników; podpunkt h – spójność wykazu dołączonych załączników do wniosku i załączników). Strona złożyła skargę na pismo z dnia ... października 2012 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że przeprowadzenie oceny projektu nastąpiło w sposób naruszający prawo poprzez uznanie, że doszło do niespełnienia kryteriów nr 8 i 9. Podniosła, że wniosek o dofinansowanie jest kompletny i został sporządzony i złożony zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie i regulaminem konkursu. Stwierdziła, że składając wniosek postąpiła zgodnie z regulaminem konkursu i poinformowała MJWPU, iż dokumentacja w zakresie oddziaływania na środowisko nie dotyczy projektu. Skarżąca powtórzyła argumentację ujętą w proteście, dotyczącą niepodlegania projektowanej instalacji pod rygory ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Podkreśliła, że instalacja ta nie znajduje się na liście przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Wskazała w związku z powyższym, że MJWPU naruszyła w toku postępowania wymienione w skardze przepisy k.p.a. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2502/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę MJWPU do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarówno definicja "przedsięwzięcia", określona w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jak i definicja "instalacji", zawarta w art. 3 ust. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska kładą nacisk na trwałe związanie z gruntem. "Przedsięwzięcie" wręcz zakłada przekształcenie lub zmianę sposobu wykorzystania terenu, zaś "instalacja" to stacjonarne urządzenie techniczne. Sąd wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN "stacjonarny" to "znajdujący się gdzieś na stałe, niezmieniający miejsca pobytu lub swego położenia". Zdaniem WSA spornego urządzenia do utylizacji odpadów nie można uznać za urządzenie stacjonarne, gdyż z jego opisu we wniosku wynika, iż ma to być urządzenie umieszczone na ciągniku siodłowym, więc z założenia jest urządzeniem mobilnym, łatwym do przewiezienia w inne miejsce. Nie ma przy tym znaczenia, że w chwili pracy musi być podłączone do instalacji wodociągowej, elektrycznej, kanalizacyjnej znajdujących się na gruncie. Sposób pracy urządzenia nie doprowadzi bowiem do przekształcenia lub zmiany sposobu wykorzystania terenu w sposób trwały. W ocenie Sądu pierwszej instancji przedstawione we wniosku urządzenie do utylizacji odpadów nie jest instalacją wymienioną w § 3 ust. 1 pkt 80 cyt. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 13 pkt 4 Regulaminu Konkursu nr RPOWM/1.8/1/2011, Działanie 1.8 – Wsparcie dla przedsiębiorstw w zakresie wdrażania najlepszych dostępnych technik (BAT) – dokumentację dotyczącą oceny oddziaływania na środowisko należy dołączyć do wniosku, "jeżeli dotyczy". Sąd uznał za niewłaściwą argumentację organu dotyczącą obowiązku złożenia takiej dokumentacji. W konsekwencji brak było podstaw do uznania braku spełnienia kryteriów nr 8 i 9. Od powyższego wyroku organ złożył skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 379/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd kasacyjny uznał, że WSA, odwołując się do art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska dla oceny terminu "stacjonarne urządzenie techniczne" przyjął wyłącznie jego "trwałe związanie z gruntem". Przepis ten dla trwałego unieruchomienia instalacji, czyli stacjonarnego urządzenia technicznego, nie zawiera wymogu "trwałego związania z gruntem" w przeciwieństwie np. do ustawy Prawo budowlane. W ocenie NSA są to dwa różne pojęcia, gdyż instalacja, o której mowa w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie musi być obiektem budowlanym, dla którego wymagane jest "trwałe związanie z gruntem". W powyższym przepisie rozróżniono pojęcie "instalacji" w postaci urządzeń technicznych i w postaci budowli (art. 3 pkt 6 a i c). Instalacja w postaci "stacjonarnego urządzenia technicznego" to co do zasady unieruchomione urządzenie w określonym miejscu i działające w stanie unieruchomienia, którego eksploatacja może spowodować emisję. Z powyższego w ocenie NSA wynika, że "stacjonarność" urządzenia technicznego (art. 3 pkt 6 a ustawy Prawo ochrony środowiska), podobnie jak pozostałych rodzajów instalacji, o których mowa w art. 3 ust. 6 tej ustawy, pozostają w ścisłym związku z możliwością powodowania emisji przy ich eksploatacji. Cecha "instalacji" jaką jest "stacjonarność" nie wyklucza możliwości przemieszczenia urządzenia, jednak jego funkcjonowanie w każdym miejscu jest związane z emisją, czyli konsekwencjami, jakie korzystanie z instalacji może powodować dla środowiska. Emisja nie może przekształcić się w zanieczyszczenie, o którym mowa w art. 3 pkt 49 ustawy Prawo ochrony środowiska. Sąd kasacyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji winien po analizie procedury odwoławczej oraz dokumentacji projektu określającego miejsce i przedmiot działalności "instalacji" ocenić, czy zasadne, a jednocześnie zgodne z prawem było zobowiązanie wnioskodawcy do przedłożenia (uzupełnienia) dokumentacji, o której mowa w piśmie z dnia 20 lipca 2012 r., a w konsekwencji, czy zgodna z prawem była negatywna ocena projektu z przyczyn określonych w informacji o "oddaleniu protestu" z dnia ... października 2012 r. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : - stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz 1270 ze zm. dalej ppsa) sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając sprawę niniejszą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa oraz wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 379/13 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych. Mając zatem na względzie z jednej strony powyższe uwarunkowania, z drugiej zaś treść skargi złożonej przez I. Spółkę z o.o. uznać trzeba, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Bezsporne jest, że wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych nie załączył dokumentacji dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko. Wniosek ostatecznie został odrzucony z powodu niespełnienia kryteriów formalnych nr 8 Zgodność dokumentacji środowiskowej z obowiązującymi przepisami krajowymi i unijnymi w zakresie ochrony środowiska, nr 9 Kompletność złożonego Wniosku o dofinansowanie projektu i załączników, podpunkt h spójność wykazu załączników do wniosku i przedłożony cli załączników (kompletność załączników zgodnie z listą określoną we wniosku o dofinansowanie projektu, właściwej pre-umowie, Regulaminie Konkursu). Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że urządzenie , którego dotyczy wniosek o dofinansowanie , jest urządzeniem określonym w § 3 ust. 1 pkt. 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. Nr 213 poz. 1397 ). Zgodnie z definicją zawartą w powyższym przepisie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz.. 1777 ze zm. ) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Jak słusznie wskazuje MJWPU w odpowiedzi na skargę w przypadku gdy mamy do czynienia przedsięwzięciem określonym w ww. rozporządzeniu organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w drodze postanowienia zawsze stwierdza czy wdanym przypadku przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko czy też nie (art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu). Jeżeli w ocenie właściwego organu nie istnieje potrzeba sporządzenia specjalnego raportu sprawa kończy się postanowieniem (art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji). Jeżeli zaś stwierdzi, że raport taki należy wykonać sprawa toczy się dalej, sporządza się stosowny raport oddziaływania na środowisko oraz wydaje decyzję, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji . Konsekwencją więc uznania, że urządzenie objęte wnioskiem o dofinansowanie spełnia kryteria określone w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia , jest stwierdzenie, że Spółka miała obowiązek wraz z wnioskiem przedłożyć jeden z w/w dokumentów, czego we wskazanym terminie nie wykonała. Wobec powyższego MJWPU miała podstawy do odrzucenia wniosku na etapie oceny formalnej z powodu jego niekompletności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji.