V SA/Wa 1384/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, , Protokolant - Krzysztof Tomaszewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. w P. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] w przedmiocie: odmowy przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego. oddala skargę. W dniu [...] grudnia 2007 r. O. Sp. z o.o. złożyła do Agencji Rynku Rolnego - Oddziału w P. wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie. Do wniosku dołączone zostały faktury dokumentujące zakup materiału siewnego. Były to faktury: nr [...] z dnia [...].09.2007 r. na ilość [...] kg materiału siewnego żyta ozimego, faktura nr [...] z dnia [...].09.2007 r. na ilość [...] kg materiału siewnego żyta ozimego, faktura nr [...] z dnia [...].09.2007 r. na ilość [...] kg żyta ozimego [...] kg pszenicy ozimej wraz z notą korygującą nr [...] z dnia [...].12.2007 r. Wymienione dokumenty zakupu zostały wystawione przez firmę: H. Sp. z o.o. - (faktura nr [...] z dnia [...].09.2007 r.), N. Sp. z o.o. (faktura nr [...] z dnia [...].09.2007 r.) oraz Z. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (faktura nr [...] z dnia [...].09.2007 r.). Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w P. przyznał stronie częściową dopłatę w kwocie [...] zł. Odmówił natomiast przyznania dopłaty w kwocie [...] zł z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany, którym obsiano powierzchnię [...] ha. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Prezes Agencji Rynku Rolnego uchylił ww. decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego ARR w P. z uwagi na naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako: k.p.a. Orzekając ponownie organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] przyznał wnioskującej spółce dopłatę z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany w kwocie [...] zł, którym obsiano [...] ha. Odmówił zaś stronie dopłaty z tego tytułu w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor OT ARR w P. wskazał, że wniosek O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. w części dotyczącej kwoty [...] zł jest zgodny z art. 40d ust. 1 oraz art. 40c ust. 4 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1702) w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie stawek dopłat do 1 ha powierzchni gruntów ornych obsianych lub obsadzonych materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowany (Dz.U. nr 201, poz. 1447) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie wykazu gatunków roślin uprawnych, do których materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany przysługuje dopłata z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany (Dz.U. nr 46, poz. 300) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 marca 2007 r. w sprawie minimalnej ilości materiału siewnego, jaka powinna być użyta do obsiania lub obsadzenia 1 ha powierzchni gruntów ornych (Dz.U. nr 45, poz. 293) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie terminów składania wniosków o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii Elitarny lub kwalifikowany oraz terminu i sposobu wypłaty tej dopłaty (Dz.U. nr 214, poz. 1581), a także z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o nasiennictwie (Dz.U. z 2007 r. Nr 41, poz. 271 z późn. zm. Następnie Dyrektor OT ARR w P. stwierdził, że zgłoszona przez skarżącą spółkę faktura nr [...] na kwotę [...] zł została wystawiona przez Z. Sp. z o.o. w Z. Spółka ta zgodnie z oświadczeniem Zastępcy Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] stycznia 2008 r., nie jest wpisana do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o nasiennictwie działalność gospodarcza w zakresie obrotu materiałem siewnym jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.) i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym. Z ustawy o ARR i organizacji niektórych rynków rolnych wynika zaś obowiązek załączenia do wniosku faktury dokumentującej zakup od podmiotu uprawnionego do sprzedaży materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Zgodnie z art. 40e tej ustawy Dyrektor OT ARR posiada kompetencje do żądania od Wojewódzkiego Inspektora Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa informacji m.in. o podmiotach wpisanych do rejestru podmiotów prowadzących obrót materiałem siewnym w rozumieniu przepisów o nasiennictwie. W związku z powyższym organ I instancji odmówił stronie przyznania dopłaty w części dotyczącej kwoty [...] zł. W odwołaniu z dnia [...] marca 2008 r. O. Sp. z o.o. zarzuciła decyzji z dnia [...] marca 2008 r. naruszenie art. 40d ustawy o ARR i organizacji niektórych rynków rolnych poprzez nie przyznanie dopłaty pomimo spełnienia przez stronę ustawowych warunków. W motywach odwołania stwierdziła w szczególności, że Dyrektor OT ARR w P. nie wskazał konkretnych przepisów, które zostały przez stronę naruszone. Podniosła, że nie mogła naruszyć art. 54 ust. 1 ustawy o nasiennictwie, ponieważ nie zajmuje się działalnością w zakresie obrotu materiałem siewnym, natomiast jako nabywca takiego materiału na własne potrzeby nie ma obowiązku wpisu do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu takim materiałem. Zdaniem strony przepis ten nie ma zastosowania w analizie przesłanek stosowania dopłat do nasion, gdyż nie wynika z niego, ani z ustawy o nasiennictwie, że przyznanie dopłaty do materiału siewnego kwalifikowanego jest uzależnione od zakupu tego materiału od przedsiębiorców wpisanych do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym. Orzekający na skutek odwołania Prezes ARR decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora OT ARR z dnia [...] marca 2008 r. W uzasadnieniu decyzji powołał argumentację zbieżną do przedstawionej w decyzji Dyrektora OT ARR w P. Stwierdził, że nie można zgodzić się z zarzutami strony jakoby decyzja organu I instancji naruszała prawo skoro warunki przyznania dopłat do materiału siewnego kategorii elitarny i kwalifikowany regulowane są w różnych ustawach. Zawarty w art. 54 ust. 1 ustawy o nasiennictwie wymóg prowadzenia obrotu materiałem siewnym tylko przez podmioty zarejestrowane przez wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa, sprawia, że ARR nie może przyznawać dopłat do materiału siewnego wprowadzonego do obrotu niezgodnie z prawem. Prezes ARR podkreślił, że Z. Sp. z o.o. dokonując obrotu materiałem siewnym nie dochowała należytej staranności i nie wystąpiła do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...] o wpis do rejestru przedsiębiorców uprawnionych do obrotu materiałem siewnym. Tym samym nabywcy materiału od tej Spółki zostali pozbawieni dopłat z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części odmawiającej przyznania dopłaty do nasion kwalifikowanych w kwocie [...] zł zakupionych przez spółkę od Z. Sp. z o.o. w Z. Decyzji Prezesa ARR zarzuciła naruszenie art. 40d ustawy o ARR i organizacji niektórych rynków rolnych – przez to, że mimo spełnienia przez skarżącą ustawowo określonych warunków uzyskania dopłaty do materiału siewnego Prezes ARR bezpodstawnie jej odmówił. Podkreśliła, że zakupiła materiał siewny kwalifikowany, posiadający odpowiednie certyfikaty. Nie budzi też wątpliwości, że wysiała ten materiał na swoich gruntach. Zdaniem skarżącej Prezes ARR nie podał w decyzji żadnej konkretnej podstawy prawa materialnego, odwołał się tylko do ratio legis dopłat do materiału siewnego. W uzasadnieniu Prezes ARR wskazał natomiast przepisy art. 54 ust. 1 ustawy o nasiennictwie oraz art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 40c ust. 4 i 5, art. 40d ust. 1 i art. 40e ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych. Następnie skarżąca stwierdziła, iż nie mogła naruszyć art. 54 ust. 1 ustawy o nasiennictwie – na co wskazał organ z zaskarżonej decyzji – bo nie prowadzi działalności w zakresie obrotu materiałem siewnym, a jako nabywca takiego materiału na potrzeby własne nie ma obowiązku wpisu do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym. Zdaniem skarżącej ww. przepis nie ma zastosowania w analizie przesłanek przyznawania dopłat do materiału siewnego, ponieważ: - nie jest adresowany do podmiotów nabywających materiał siewny kwalifikowany lub elitarny na własne potrzeby (do własnej działalności rolniczej), - nie wynika z niego (ani z innych przepisów Ustawy o nasiennictwie), że przyznanie podmiotowi prowadzącemu działalność rolniczą dopłat do materiału siewnego kwalifikowanego lub elitarnego jest uzależnione od zakupu tego materiału od przedsiębiorców wpisanych do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym. W ocenie skarżącej w ustawie o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że nasiona objęte dopłatami muszą być zakupione od przedsiębiorcy wpisanego do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym w rozumieniu ustawy o nasiennictwie. Materiał siewny przedstawiony do dopłat musi należeć jedynie do kategorii elitarny lub kwalifikowany, a ten wymóg skarżąca spełniła. Odnosząc się do powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisów ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych skarżąca podniosła, że art. 40c ust. 4 określa sposób obliczania dopłaty, a nie przesłanki jej uzyskania. Natomiast art. 40c ust. 5 zawiera odwołanie do prawa wspólnotowego i może mieć zastosowanie, gdy prawo wspólnotowe zostało właściwie implementowane do prawa krajowego. W niniejszej sprawie przepisy krajowe nie uzależniają prawa do dopłat od nabycia materiału siewnego od podmiotów zarejestrowanych w rejestrze przedsiębiorców dokonujących obrotu tym materiałem w rozumieniu ustawy o nasiennictwie. Skarżąca stwierdziła w związku z tym, że żaden z ww. przepisów nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania spornych dopłat. Podobnie skarżąca oceniła zastosowanie art. 40d ust. 1, który jest wyłącznie przepisem kompetencyjnym. Jak podkreślono w uzasadnieniu skargi Prezes ARR pominął przepisy art. 40d ust. 3 i 4 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych, które pośrednio określają przesłanki konieczne do przyznania dopłat do materiału siewnego kwalifikowanego lub elitarnego. Przesłanki określone w tych przepisach zostały przez skarżącą spełnione nie mogą zatem stanowić podstawy do odmowy przyznania wnioskowanych dopłat. Odnosząc się do części C wniosku o przyznanie dopłat skarżąca zaznaczyła, iż zapoznała się z tą częścią wniosku i potwierdziła to swoim podpisem. Nie oznacza to jednak, że zgodziła się z jego treścią. Wniosek musi być bowiem zgodny z podstawą prawną jego opracowania i z ustawowo określonym zakresem. Sam w sobie nie stanowi zaś podstawy do przyznania lub odmowy przyznania spornych płatności. Skarżąca stwierdziła również, że art. 40e ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych nie przesądza o uprawnieniach rolników starających się o dopłaty z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Przepis ten bowiem określa jedynie obowiązki informacyjne Wojewódzkiego Inspektora Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Rynku Rolnego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem powyższego jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście argumenty przedstawione w skardze, stwierdzić należy, że są one bezzasadne. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, czy z przepisów ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych lub z ustawy o nasiennictwie wynika konieczność zakupu materiału siewnego od podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa. Zgodnie z art. 40d ust. 3 pkt 1a ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych, do wniosku o przyznanie płatności producent rolny dołącza oryginał albo potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza lub upoważnionego przez Prezesa ARR pracownika ARR kopię faktury zakupu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany, pochodzącej z okresu, w którym został zużyty do siewu materiał siewny zbóż lub roślin strączkowych. Z literalnej wykładni tego przepisu nie wynika, że zużyty do siewu materiał siewny musi być nabyty od producenta wpisanego do rejestru prowadzonego przez wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa. Jednak zgodnie z art. 40e ww. ustawy Dyrektor OT ARR posiada kompetencję do nieodpłatnego żądania informacji od wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa informacji, m.in. o podmiotach wpisanych do rejestru podmiotów prowadzących obrót materiałem siewnym w rozumieniu przepisów ustawy o nasiennictwie. Z kompetencji tej właściwy Dyrektor OT ARR korzysta podczas oceny, czy przedstawiany do dopłaty materiał siewny ma przymioty materiału elitarnego lub kwalifikowanego, m.in., czy pochodzi od podmiotu uprawnionego do obrotu takim materiałem. Jak słusznie zauważył Prezes ARR w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o nasiennictwie gwarantują wysoką jakość materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany m.in. poprzez nałożenie licznych obowiązków na podmioty prowadzące obrót takim materiałem. Jeden z takich obowiązków wynika z art. 54 ust. 1 ustawy o nasiennictwie. Zgodnie z tym przepisem działalność gospodarcza w zakresie obrotu materiałem siewnym jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym. Przepis ten wprowadza więc wymóg prowadzenia obrotu materiałem siewnym jedynie przez podmioty zarejestrowane przez wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa. Nabywając materiał siewny od podmiotu niezarejestrowanego skarżąca nabyła materiał siewny od podmiotu nieuprawnionego do prowadzenia obrotu takim materiałem. Nabycie materiału siewnego od takiego podmiotu nie daje zaś gwarancji właściwej jakości tego materiału. Należy zauważyć, że celem wprowadzenia mechanizmu dopłat do materiału siewnego była głównie poprawa jakości surowców roślinnych wprowadzanych do obrotu, ułatwienie pozyskiwania przez zakłady przetwórcze dużych i jednorodnych jakościowo partii produktów rolnych, zapewnienie warunków do produkcji bezpiecznej żywności i pasz oraz zapobieganie chorobom przenoszonym przez ziarno. Przedmiotem dopłat nie może być zatem jakikolwiek materiał siewny zakupiony od nieuprawnionego podmiotu, lecz materiał siewny nabyty od podmiotu zarejestrowanego we właściwym rejestrze. W ocenie Sądu na podstawie ww. przepisów ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (art. 40d ust. 3 i 4, art. 40e) i ustawy o nasiennictwie (art. 54) skarżąca była zobowiązana do zakupu materiału siewnego od przedsiębiorcy wpisanego do ww. rejestru. Składając zaś wniosek o przyznanie dopłat skarżąca powinna przedstawić fakturę potwierdzającą nabycie materiału siewnego od takiego przedsiębiorcy. Powyższe przepisy pozostają bowiem ze sobą w związku i łącznie znajdują zastosowanie w procesie przyznawania dopłat do materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. O powiązaniu obu tych aktów prawnych w zakresie przyznawania dopłat świadczy nie tylko możliwość żądania informacji przez dyrektora OT ARR od wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa informacji o podmiotach wpisanych do rejestru podmiotów prowadzących obrót materiałem siewnym w rozumieniu przepisów ustawy o nasiennictwie. Dyrektor OT ARR może bowiem żądać również nieodpłatnego przekazania informacji odnośnie ilości wprowadzonego do obrotu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany gatunków roślin uprawnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 40c ust. 6 pkt 2. Należy także podkreślić, iż o konieczności nabycia materiału siewnego przedstawionego do dopłaty od przedsiębiorcy wpisanego do rejestru prowadzonego przez właściwego wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa skarżąca została poinformowana. Miała świadomość, że przyznanie dopłaty uzależnione jest od przestrzegania "Warunków uzyskania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany" (część C pkt 3). Oświadczyła bowiem, że zapoznała się z Warunkami: zobowiązuje się do ich przestrzegania. Powołane wytyczne zostały opracowane na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych. W pkt 8 tychże Warunków zawarto zaś wymóg zakupu materiału siewnego od podmiotu uprawnionego do obrotu takim materiałem. Zgodnie z pkt 8 ppkt 2 a) Warunków: "O przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany może ubiegać się producent rolny, który zużył do siewu lub sadzenia materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany zakupiony od przedsiębiorców wpisanych do rejestru przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym ...". Jak wskazano powyżej skarżąca ubiegając się o przyznanie dopłat wiedziała o warunkach, od spełnienia których przyznanie dopłat było uzależnione. W związku z tym niezrozumiałe jest stanowisko zaprezentowane w skardze jakoby nie wyraziła ona zgody na treść Warunków. Ubieganie się o dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany uzależnione jest bowiem od przestrzegania zasad w tych Warunkach określonych. Jedną z tych zasad jest natomiast zakup materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany od podmiotu zarejestrowanego we właściwym rejestrze. Za niezasadny należało uznać również zarzut dotyczący naruszenia art. 40c ust. 5 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych zawierający odwołanie do prawa wspólnotowego. Prezes ARR zastosował bowiem przepisy krajowe, a one – jak wyjaśniono powyżej – wymagają do uzyskania dopłat, zakupu materiału siewnego od podmiotu uprawnionego do obrotu takim materiałem tj. od podmiotu zarejestrowanego przez wojewódzkiego inspektora ochrony roślin i nasiennictwa. Podsumowując wskazać należy, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżąca wystąpiła do ARR OT w P. z wnioskiem o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie. Do wniosku dołączyła m.in. fakturę nr [...] z dnia [...].09.2007 r. wystawioną przez na ilość [...] kg żyta ozimego [...] kg pszenicy ozimej wystawioną przez Z. Sp z o.o. (faktura nr [...] z dnia [...].09.2007 r). Jak wynika z pisma z dnia [...] stycznia 2008 r. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w [...]., który prowadzi rejestr przedsiębiorców dokonujących obrotu materiałem siewnym na terenie województwa [...] Z. Sp. z o.o. nie była w dniu wystawienia faktury nr [...] wpisana do tego rejestru. W związku z powyższym uprawniony jest wniosek, że skarżąca nabyła materiał siewny od podmiotu, który nie był dopuszczony do obrotu materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowany. Dlatego też Prezes ARR zasadnie utrzymał w mocy decyzję o odmowie przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego zakupionego od Z. Sp. z o.o. W ocenie Sądu skarżąca składając wniosek o przyznanie dopłat z tytułu zużytego do siewu materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany powinna spełniać zarówno wymogi określone w ustawie o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych jak i w ustawie o nasiennictwie. Wniosek o przyznanie takich dopłat jest bowiem rozpoznawany w oparciu o regulacje zawarte w obu tych ustawach. W świetle powyższego zarzuty strony skarżącej należało uznać za niezasadne. Orzekające w przedmiotowej sprawie organy dokonały właściwej wykładni zarówno przepisów ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych jak i ustawy o nasiennictwie. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.